Dag 10-The End? Of ben ik echt een koekoek…
Mijn hart klopt voor Amsterdam. Voor de mensen die ik er ken. Voor de verhalen die ik er heb beleefd en de dromen die ik er heb opgebouwd.
Steeds meer begin ik te beseffen hoe groot de kracht van de media is — en hoe zwak je staat als je daar zelf geen macht over hebt.
Macht is media.
Media is geld.
Geld is kracht.
Met alleen goede wil red je het niet.
Soms voel ik me een koekoeksjong.
De koekoek legt een ei in andermans nest. Het kleine koekoekje duwt de andere eieren over de rand en wordt vervolgens opgevoed door nietsvermoedende, hardwerkende ouders.
Steelhenge is niet van mij. Maar uit liefde ben ik me ermee gaan bemoeien, omdat ik dacht dat dat goed en gewenst was. Of dat ook echt zo is, is maar de vraag.
(Ik houd dit verhaal expres een beetje vaag. Media kan mensen maken, maar ook breken — en dat is niet wat ik wil doen.)
Ik ben gaan zingen. Iedere dag ‘Voor de vrede’. Dat staat ook in de MUG van maart. Maar als vader het niet ondersteunt, omdat hij doorheeft dat ik een koekoek ben en geen vredesduif zoals hij… wat dan?
Waar gaat de ‘Temple of Peace’ nou eigenlijk over? Wat gebeurt daar? Laten we alleen de hond uit, of creëren we een resonantieveld waarmee we bergen kunnen verzetten? Samen?
Ik weet het niet meer. Ik geloof dat ik echt koekoek ben.
Zingen voor vrede. Temple of Peace.
Met of zonder mij.
Met of zonder yurt.
Met of zonder toiletten die al dan niet op slot zitten.
Ik pis wel achter een boom en klim er desnoods in.
Met een vlag in mijn hand. Het liefst een witte.
Ahé, aha, aho.
Veel liefs,
Cato