Welkom!

Welkom op mijn website.
Je kunt hier vinden voor wie, waar en welk soort gelegenheden ik zoal optreed.
Als je hieronder doorscrollt kom je langs allerlei blogs die gaan over mijn leven als artiest, moeder, partner, vriendin en familielid.
Als je daar geen zin in hebt kun je onder ‘menu’ concretere informatie vinden. Ook filmpjes, foto’s en contactinformatie.

Ik maak met mijn accordeon, stem en enthousiasmerende persoonlijkheid van iedere gelegenheid iets intiems en bijzonders.

Als kleinkunstenaar, entertainer, zangeres, muzikant, MC en contactmaakexpert heb ik inmiddels al veel ervaring opgedaan.

Bel of mail mij gerust voor (nog) meer informatie.

‘Spring is here!’

“Isis, Epona, Aranga, Chango, Aine… Arana!”

Ik deed een experiment. Een maand lang elke dag schrijven over wat ik wil creëren in het leven en dan kijken wat het me op zou leveren. Elke dag schrijven lukte natuurlijk meteen al niet. Het werd ongeveer een keer per week. We zijn inmiddels drie maanden verder. Resultaat: veel inzichten, drama, een handvol haatmails en best wat vrouwen die zich door mij geïnspireerd voelen. Dat laatste is top.

Ik ben er zelf nog niet helemaal over uit of het nou goed of slecht is om zo open en eerlijk over mijn zielenroerselen en avonturen te schrijven. Maar áls ik wil schrijven dan moet het zo. Voor fantasie verhalen heb ik geen geduld en er gebeuren genoeg bijzondere dingen die het vermelden waard zijn. Als ik er met mijn schrijversbril naar kijk is mijn leven zelfs tamelijk idyllisch.

image
Paradiso en Ruigoord hebben een goede band…

Morgen ga ik bijvoorbeeld meedoen aan een vollemaansritueel in Paradiso! Paradiso bestaat 50 jaar en viert dat zeer uitgebreid.
DJ Isis draagt bij aan de programmering en zij is een super stoer bloemenkind. Zij heeft een eigen plek op Ruigoord en heeft samen met een aantal leden van het Amsterdams Ballon Gezelschap, de kunstenaars van Nepco en dichteres Heli St. Luce (de maangodin) een prachtige show in elkaar gedraaid. En ik doe mee als hogepriesteres! Alles valt samen.

Ik weet al heel lang dat ik bij de Ruigoordgemeenschap hoor. Het is mijn taak om, samen met een aantal andere sisters, nieuw spiritueel leven in deze ‘hippie’-gemeenschap te blazen. Now is the time!

Laatst ging ik een keer onder hypnose en vroeg toen wat dat nou precies is, voelen met je hart? Ik voel daar nooit zo veel. Ik voel mijn buik, mijn hoofd, mijn spieren, mijn ‘geslacht’, maar mijn hart? En toen vroeg de engel die mij begeleidde me naar het eerste wat ik voor me zag als ik met mijn hart dacht. Dat was de kerk van Ruigoord. Een lege kerk, met heel veel mensen eromheen die maar wat graag naar binnen willen… Bonzend op de deuren… Gelach… Zoveel nieuwe energie!
Ik liet ze binnen en gaf ze één voor één een taak. Mijn vriend Hans hielp me, we deden samen aan acrobatiek (Vage shit, niewaar? Wie verzint zoiets nou)

Ruigoord kerk St. Gertrudis
De kerk van Ruigoord…

Iets anders spannends. Ik ben met mijn kameraad ElectRick tracks aan het uitwerken. ‘De Jacht’,  ‘Der Walfisch singt’,  ‘Je bent een feesje (en ik embrace je)’…
Ik ontmoette hem een jaar of tien geleden, nadat ik net de naam Electrick Soul Circus had bedacht. Onze artistieke band is voorbestemd, ik ben enorm trots op hem en op wat we samen maken en kan niet wachten het te laten horen. We gaan in elk geval optreden tijdens Landjuweel (Ruigoord) bij de Luchtbus. De ziel van Ruigoord, volgens een van de drie mede-hogepriesteressen die daar de programmering doet. En over twee weken, op vrijdag de dertiende, is onze première, ergens op een obscure plek in hip Amsterdam Noord.

Mijn leven is geweldig en toch voel ik me regelmatig als een monster in een bak modder. Mijn geest temmen, dankbaar zijn, zaadjes planten voor de toekomst in plaats van zeuren en zanikken over fysieke gebreken, ouder worden en het weer. Het weer, daar ben ik trouwens zowiezo niet zo van. Er is geen slecht weer, alleen slechte regenkleding…. En vandaag was super lekker!

Ik was in Zwolle aan het werk voor ‘De Meisjes van Plezier’, een heerlijk entertainmentburo. Een megarijke Deen werd zestig en had een karrevracht vol vrienden en familie over laten komen. Ik was verkleed als Jordanese del en maakte zichtbaar indruk op de drie jonge stagiaires die alledrie van paarden hielden en mij met open mondjes aanstaarden toen ik mijn arsenaal aan covers ten gehore bracht. Barbie Girl, The port of Amsterdam,  La Vie en Rose, Ein Bisschen Friede… ‘Waarom doe je niet mee aan zo’n talentenjacht?’, vroeg er een. Omdat ik niet kan en wil heulen met de vijand. Als ‘ze’ me gaan googelen en zien dat ik niet kneedbaar ben dan pitchen ze mijn stem aan gort en nemen me vet in de zeik. No thank you. Mijn stem is wel véél beter geworden. Vroeger piepte ik als een paaskuiken en was zo neurotisch als de pest. Nu rock ik zo een hele tent aan gort en sleur ik met een brede grijns mijn rolkoffer richting station.
Mooie avonturen, toch?

Als ik schrijf vind ik mijn leven gewoon veel spannender. En ik hoop natuurlijk dat mijn dromen waarheid zullen worden en dat ik dan glimlachend kan teruglezen welke woeste weg er aan vooraf is gegaan…

image
Deze creatie van Nepco gaat mee in de proccessie…

‘Spring is here!’ Dat declameren we morgen tijdens het ritueel waarin we allerlei Godinnen aanroepen en Heli, onze Godin, liefdevol ondersteunen in haar maanmagie. Boven ons een grote projectie van een super maan, we zingen met zijn allen ook nog ‘The Age of Aquarius’ en ‘ Let the Sunshine in’. Ben heel benieuwd hoe dat gaat zijn.

‘Isis, Epona, Aranga, Chango, Aine… Arana!’

Een minuut na publicatie van dit verhaal komt er een bevriende journalist op bezoek die zegt dat Paradiso gekraakt is door de Ruigoordianen… Wist ik niet. Jullie?

En het is ook echt volle maan trouwens!

Liefde voor de doden

Het spelen tijdens een uitvaart vind ik heel fijn om te doen. Het is spannend, dankbaar en ik kan er al mijn opgedane kennis en ervaring in kwijt. Het is zaak de juiste toon te treffen. Punt een: welk mens wordt hier geëerd? Punt twee: wie heeft er verdriet? Punt drie: welke gasten hebben elkaar lang niet gesproken maar zouden dat eigenlijk wel moeten doen?

D09D73EB-3AFC-4E2F-B986-EC1D4E91F7D3

De dood. Ik ben er niet bang voor omdat ik geloof dat de ziel doorreist naar nieuwe dimensies. Mijn vader geloofde dat niet. Vlak voordat hij stierf vroeg ik hem mij een teken te geven als hij er in het ‘hiernamaals’ achter zou komen dat ik toch gelijk had. Dat deed hij. Op een avond voelde ik een duidelijke duw in mijn rug terwijl er niemand in de ruimte was. Ik wist dat het mijn vader was. Zeker.

Laatst speelde ik tijdens de uitvaart van een Jordanese vrouw. Haar verstandelijk beperkte zoon woonde op zijn vijftigste nog bij haar in en was ten einde raad. Ik speelde zacht ‘Mama, je bent de liefste van de héle wereld’ en later uit volle borst ‘Mijn wiegie was… een stijfselkissie’. Aan het einde van de ochtend kreeg ik een ferme hand van de gesterkte zoon die me heel hartelijk bedankte. ‘Ik vond dat een goed idee mevrouw, dat van die accordeon, mijn moeder had het prachtig gevonden’.

Het was een lowbudget begrafenis. Ik zal het eerlijk zeggen. Zonder mij was het een stuk kaler geweest. Ik omhulde de situatie met hart en ziel. Ik zag de mensen binnen druppelen. Gelukkig niet al te weinig. Ik zag ze schuchter bij elkaar kruipen op de kerkbanken en zacht heen en weer wiegen op de klanken van mijn muziek. Ik voelde me sterk en helemaal vol liefde. En bijzonder nuttig.

Ik reed mee met de pastoor in de rouwstoet. Ik liep mee met de meute achter de kist aan. Flarden jordanese muziek. Niet te hard, ik wilde de vogels en de kerkklokken niet overstemmen.

Ik heb weleens ‘La vie en rose’ gespeeld en gezongen voor een overleden man wiens veertig jaar jongere vrouw uit het Gooi mij al het geld van de wereld gunde omdat ik haar Parijse herinneringen tot leven wekte en haar man dát kon geven wat ze zelf niet meer over haar lippen kon krijgen. Au revoir mon amour….

Dag mama… Stilte. De gasten gooien bloemen en zand op de kist. Hoe lang mag het duren? De zoon kijkt mij aan. Zelfverzekerd. ‘We gaan’. Het is goed zo.

Soms speel ik na afloop tijdens de koffietafel of de borrel en maak ik er stiekem een feestje van. Hopelijk inspireert het mensen het leven te vieren voor het te laat is.

Er mag gehuild worden.

 

 

Puinhoop en gekte maar lekker om te doen

image

Deze collage maakte ik alleen. In een vlaag van ontevredenheid. Vorig jaar lente. ’t Is een puinhoop, ’t is een gekte. Maar wel lekker om te doen. Zie je die opengesperde mossel? Zie je die panda-foetus? Ja, de moeder is er ook bijgeplakt, voor de gezelligheid.
Gister deed ik mijn eerste rondleiding door Amsterdam, geweldige klus via het buro Stadsavonturen. Ik zong o.a. het lied ‘Ik doe wat ik doe’ op de wallen voor VWO eindexamen scholieren. Ik las hiervoor ook ‘Vals Licht’ van weilen Joost Zwagerman en andere na-oorlogse literatuur. Het was een literaire wandeling. Die mannen, die hoeren… Ik vind het een bijzonder verschijnsel. Ik probeerde me voor te stellen dat achter die ramen mannen en jongens zaten en dat er vooral eenzame oudere vrouwen voorbij zouden schuiven. Ja, en homoseksuelen, maar ik heb het nu vooral over de heteroseksuelen. ‘Zo mevrouwtje uit de polder, dagje alleen op stap? Wat wilt u? Ja, prima, ga maar even liggen dan neuk ik u klaar. 100 euro graag. Bedankt en tot ziens en nog een fijne dag…’

Ik was blij dat ik zong op die brug, blij en tevreden.
Ik brak m’n hoofd. Dat ook. Over hoe ik nou vaker met de mensen om kan gaan die ik zo graag mag. En wat te doen met dat verdomde internet? Welk platform gebruik ik en wat doe ik daar dan? Kijk, ik bereik nog niet zo heel veel mensen. Deze website heeft misschien 100 views per dag. Ik zal toch echt iets slims moeten verzinnen om uit te breken.
Ik dacht: ik maak een podiumpje in de huiskamer en ga dan live-streamen, video’s maken en een beetje kletsen. En zingen natuurlijk. Of… Ja! Live met mijn vriend George Mensink, van de lugubere noise-act en de fijne gongmuziek met klankschalen. Het is een ritueel wat hij doet. Ik ga rituelen doen in huis en in mijn tuinhuis. Ja! En dan hoge frequenties uitzenden en de juiste mensen aantrekken. En bidden voor de vrede. Met wie kan ik samenwerken? Met wie bouw ik iets op in deze waanzinnige wereld met oneindig veel mogelijkheden en perspectieven?
Ik ben blij met de artikelen van De Correpondent. Dat wilde ik ook nog even zeggen. Ze geven me houvast en ik voel me steeds stukken wijzer op een positieve manier. Bedankt daarvoor.
Eenheid van tijd en plaats en dan iets zinnigs doen. ‘Organisatie en adviesburo’. Dit is modern proza. Ik moet plassen. Ik heb net tien minuten op mijn trampoline gesprongen en ben lekker vrij vandaag. Ik ga mijn website verbeteren. En iets doen met Instagram. Ik zoek een kroeg om rituelen te hosten. Ik kleed me lekker sexy en nodig mijn vriendinnen uit.
Ik ben heel gelukkig en mega-enthousiast. Ik zag gister toen ik naast mijn mooie dochter in bed lag hoe razendsnel zij haar telefoon bedient. Ze maakt enorm veel goede grappen.
Dat was het. Puinhoop en gekte maar lekker om te doen. Doei.

 

Was het leven maar zo simpel

Ik kan niet zeggen dat ik erg vrolijk ben vandaag. Er hangt een onbestendigheid in de lucht die ik niet kan duiden. We leven in een systeem dat in essentie niet deugt. Geld verdienen met geld. Het zwarte slijk bij laten drukken tot in het oneindige terwijl mensen ondertussen zo diep in de schulden komen dat ze zelfmoord plegen. En ook in de zorg is er iets niet pluis. Mensen worden in leven gehouden met de duurste medicijnen en vervolgens bij elkaar in huizen gestopt om daar te wachten op de dood. Ik trad gister op in zo’n huis. De voorstelling ging over pesten. Dat doen ze daar, net als op school.

Wij hebben een vriend met zware psychische problemen. Een prachtige Fransman die als stuntman werkte voor Hans Klok omdat hij bizar goed kan rolschaatsen. Dat kan hij op een podiumpje met een doorsnee van 55cm. Als een soufi danser houdt hij dat uren vol. Hij is zeer gepassioneerd en heetgebakerd, helaas is er in zijn jeugd in Parijs, in het louche hotel van zijn ouders, iets niet helemaal goed gedaan. Wat er precies gebeurd is komt nu steeds heviger boven drijven… Zijn Libanese vader een alcoholist, zijn moeder ontwikkeld maar wil steeds maar dat hij aan de zware medicijnen gaat. En dat wil hij persé niet. Been there, done that…

Wij proberen uit alle macht hem weer op de rails te krijgen, vooral mijn vriend, die hem al bijna dertig jaar kent en regelmatig betrok bij zijn projekten. Zo reisde hij bijvoorbeeld mee met de Europartrain.
Maar hoe? Het enige wat hem echt kan helpen is een groep om bij te horen, een vrouw om van te houden en kinderen om voor te zorgen…. Maar ja…

Zijn oudste zoon is 16 en woont in Avignon. Een prachtige jongen met blauwe ogen en sproeten die nu van school is getrapt en de coffeeshop al goed weet te vinden. Zijn andere zoon is nog klein, ook een geweldig kereltje, en woont bij zijn moeder in Amsterdam. Deze vrouw doet alles om hem te helpen, maar als je langer dan een uur bij onze mannelijke diva in de buurt bent dan snap je waarom dat lastig is.
Heel lastig.
Zijn spraakwaterval gaat over hem en hoe moeilijk het is en wat hij graag zou willen. Dat laatste verandert voortdurend. Is hij hier, dan wil hij naar daar en andersom.
Soms niet. Als hij fietst, tekent, danst, gitaar en/of mondharmonica speelt, verliefd is op de sociaal werkster… Dan worden zijn ogen zacht en is hij even gelukkig.

Ik denk dat hij bij ons circus hoort. Ons eerste wilde dier. Hans en ik hebben elkaar ontmoet op zijn verjaardag, hij had toen een mini-bioscoop bij de Nieuw en Meer, vlakbij een witte dôme, precies zo’n tent als ik altijd voor me zie als ik aan het dagdromen ben over Electric Soul Circus. Ik zie voor me dat deze woesteling de kern vormt van de show. Als hij begint te skaten start de connectie. We kunnen hem niet laten vallen. Als we dat doen is de kans groot dat hij het niet overleeft.
Wat hij nodig heeft is een kampertje en… showtime!

Was het leven maar zo simpel.

Ja, ik wil, George!

Ik weet niet zeker of ik echt verliefd was op George, maar hij fascineerde me enorm. Een lange jongen op kisten met tal van duistere hobbies. Hij woonde om de hoek bij mij in Breda, in net zo’n zelfde herenhuis als ik maar dan een heel stuk burgerlijker. Hij was achtien, ik dertien. Dit hoorde ik laatst van hem toen we elkaar voor het eerst sinds lange tijd weer spraken. In mijn herinnering was ik vijftien, of zestien zelfs, nu begrijp ik beter waarom er nooit echt gezoend werd bij het afscheid. Beschaafd van jou, George, van mij had het best gemogen.
George had het zwaar, dat voelde ik wel. Het huis rook naar verdriet, er was iets ergs gebeurd, wat precies, dat wist ik toen niet. Het is bijzonder om dan nu, ruim dertig jaar later, te lezen op zijn blog over zijn jeugd, zijn ouders, alle tragiek die hem in het leven ten deel is gevallen. Zijn moeder bleek toen nog niet zo heel erg lang overleden te zijn, een moeder met wie hij in zijn kinderjaren een mooie, intieme band had gehad.
George is bijzonder leuk uitgepakt. Hij is vrolijk, doet wat hij wilt,  is geinspireerd. Via Facebook had ik hem al wel een aantal jaren weer in het vizier. George deed aan tarot lezen op serieus niveau (we deden ooit een online sessie), bracht met een mooie donkere dame twee dochters groot, zat in een heftige punkband (of hoe het subgenre ook moge heten) met de veelzeggende naam ‘Abattoir  Rouge’ en had een gruwelijke solo noise act waarmee hij veel succes oogste in binnen en buitenland. Naam: Kristus Kut (Zijn ouders waren diep gelovig).
Die George… Ik snap wel wat mij toen, en nu ook nog eigenlijk, in hem aantrok. Het opzoek zijn naar iets anders, iets diepers, manieren om je te uiten, jezelf vorm te geven. Het leven is kort!
Ik kreeg een uitnodiging om zijn klankschaalmeditatie te komen ervaren ergens in Amsterdam Oost. Prachtige sfeer, de noise had zich omgezet in liefde en vrede. Daar zat ie, zelfverzekerd tussen zijn reuzachtige gongen, omhangen met houten  kettingen en in een keurig witte blouse. Ik werd er een beetje verlegen van.

image

We gingen iets drinken na afloop en dat was heel gezellig. Het voelde vanzelfsprekend, we moesten er echt een eind breien. (Op bovenstaande foto heeft hij snel even een t-shirt aangetrokken van de lokatie).
George heeft ook een blog over deze ontmoeting geschreven en eindigt met de woorden: ‘Nee er is geen nieuwe romantiek ontstaan. Wel een warme vriendschap. Misschien nog wel mooier. Duurzamer.’
Ja, ik wil, George!
Wat ik ook geweldig vind is dat hij het, net als ik, niet onder stoelen of banken steekt een groot artiest te willen worden. Hij is nu vijftig en straalt als een kind dat een dansje doet voor zijn ouders en overmatig veel applaus krijgt.

Ga ervoor vriend, mijn zegen heb je!

Oh ja, hij werd na zijn echtscheiding ook nog even vader van een jongenstweeling en is Intensive Care verpleger. Inmiddels zijn zijn vader en veel jongere broer ook overleden.

www.georgemensink.nl,Klankkunstenaar

Raus mit der Wahrheit

image

De laatste week was behoorlijk stormachtig. Ik wilde elke dag iets schrijven maar dat is teveel van het goede. Dan wordt het loos gebabbel en daar zit niemand op te wachten.
Ik heb met mijn laatste blog ‘De aap uit de mouw’ veel teweeg gebracht. Mijn lieve vriend ongelukkig en twee nare anonieme reacties. Een aan mij gericht, van ene ‘kutjeslikker’ (zelfbenoemde eretitel). Een link naar een misdaadpagina, met daarbij de woorden: ‘Eindelijk beroemd!’ Op die site had iemand anders dan weer gepost: ‘Cato de Fluitezuiger, een van die Metoo trutten, is weer bezig’.

Wat een rotgevoel. Een angstige steek in mijn maag.

Hans kreeg een bericht over ‘die bitch die neukt met negers in het park terwijl haar kinderen naar school zijn’. In het Engels. ‘I warn you, mister!’

Tja, daar heb je het dus. Ik probeer uit mijn cocon te stappen en mijzelf naar een hoger plan te tillen en dan krijg je de wind van voren. Ik leer ervan want dit is niet waar ik op zit te wachten. Vooral niet omdat Hans zo verdrietig werd. Niet bepaald constructief.

Dat verhaal van die aap kwam voort uit frustratie. Ik probeerde mijn onvrede op een creatieve manier te uiten. Ik hoopte enige weerklank te vinden en mij daarna beter te voelen. Pffft… Het liefdesdal was dieper dan ooit…
Maar we zijn er weer bovenop en ik ontwikkel mij vrolijk verder!

De waarheid. Mijn waarheid. Mijn reflectie, hoe ik de wereld zie. Mijn wereld bestaat voor een groot deel uit mijn geliefde, mijn kinderen, mijn buren, mijn familie. Ik heb een hele fijne community opgebouwd. Samen. Dat ging niet vanzelf. Ik heb ruzie gemaakt, inzichten verworven en mensen (inclusief mijzelf) vergeven. Ik probeer goed te kijken, verder te kijken dan mijn neus lang is. Maar het blijft mijn eigen blik, die altijd beperkt is.

Joris Luyendijk, held, had via De Correspondent het initiatief ‘Kunnen we praten’ in het leven geroepen. Mensen kunnen delen waarom ze teleurgesteld zijn in de politiek, zonder meningen en hevige discussies. Een soort digitale talking stick (Oud Indianen gebruik, welbekend in spiri-kringen). Er is nu een boek van uitgebracht.

Ik ben slecht op de hoogte van ‘het nieuws’, maar soms lees ik wel eens een achtergrondartikel. Rutger Bregman (opperhoofd van De Correspondent) is opzoek naar manieren om de stevige polarisatie in de maatschappij tegen te gaan. Nieuwe manieren om de wereld te bekijken.
Ik denk: minder nieuws zou kunnen schelen. Mij lijkt die druk om steeds maar te moeten produceren heel vermoeiend. Er is toch al meer dan genoeg geschreven om de mens te amuseren? Oplossingsgericht nieuws? Vragend nieuws? Kijk, nieuws als: er is een boom gevallen op het fietsenhok van middelbare school bladieda (kreeg ik net van mijn dochter ge-appt) is relevant. Voor wie? Voor de mensen van wie die fietsen zijn, en voor degene die het hok moet reparen of de boom weg moet halen. Maar verder? Wat heb je er aan om zoiets te weten?

En wat betreft mijn blog: wat heb je eraan te weten dat ik er soms op zaterdagavond van baal (zeker als ik ongesteld moet worden) dat ik niet lekker in mijn eentje of met een paar vriendinnen uit kan gaan om jonge jongens te versieren… Of jonge meisjes… Of gewoon een beetje dansen… Ja, ik word ouder en dat is niet altijd leuk. Voor vrouwen die dat herkennen is dat fijn om te lezen. Zij voelen zich begrepen en gaan me bemoedigende berichten sturen.
En de mannen/mensen die dit te vrijpostig vinden, of te bedreigend, raad ik aan iets te lezen waar ze wel blij van worden. En mijn vriend? Die kent mij langer dan vandaag en heeft me alweer ruimschoots vergeven. Hij wil ook wel eens mee, op zaterdagavond!  (‘I want to steal horses with you’… )
Klimmen we samen stiekem uit het raam als de kinderen slapen…

Artwork by Kalli(Voodoo), November 2016

De aap uit de mouw?

By KalliVoodoo 30x40 cm, paper and glue

Zo nu en dan komt bij mij de aap uit de mouw. Dan stroomt er gif uit mijn keel, spuit er vuur uit mijn ogen en willen mijn nagels krabben. Ik ben een pestkop en ik wil los!
Maar dat kan dan niet, want ik heb kinderen, welliswaar al best oud, maar ik kan niet zomaar, hup, het huis verlaten, hup, hop, weg op de fiets. Vooral niet omdat ik een vriend heb. Een vaste vriend, zoals dat heet. Tegenwoordig zijn losse vrienden ook zeer in de mode, maar niet in mijn geval. Hij wil niet los, hij wil vast, vaster, vast en meestal vind ik dat heel fijn.
Maar soms dus niet, zoals nu. (Saturday ni-ight! Ik wil naar Sexyland!) Dan ben ik bloedchagerijnig en baal ik ervan dat ik, nu ik nog nét niet oud en gerimpeld ben, allerlei mooie kansen op avontuur en liefde misloop.

Het is zo, dat toen ik in mijn twintiger jaren was, ik voornamelijk depressief was. Of in elk geval niet onbevangen van het leven kon genieten. Ik was streng voor mezelf en niet erg ‘go with the flow’. In mijn tienerjaren moest ik vaak huilen bij de bushalte als ik afscheid nam van mijn vriendje die in een dorp buiten Breda woonde. Ik was jaloers, ik deed moeilijk, maar oh wee, toen ie even op vakantie was ging ik er met een ander vandoor…

Toen ik in de dertig was had ik al meer plezier, al hadden de vader van mijn kinderen en ik een behoorlijk zware tijd.
Ik ben van nature niet monogaam. Dat weet mijn vriend met wie ik nu samenwoon, maar hij komt stevast met allerlei argumenten waarom het echt beter is om het bij één geliefde te houden. En hij heeft ook wel een punt, en gaat ook niet alleen om de seks, het gaat om… tja…om… los… vrij… rondlopen als een bonobo aap, alwaar de vrouwtjes het voor het zeggen hebben en het samenleven vreedzaam verloopt. Lekker veel knuffelen met iedereen en vrolijk dansen. Net als in de jaren zeventig. Lekker stoned op een bank hangen en vanalles uitproberen. Rock ’n roll!

Waarom ben ik dan eigenlijk zo godvergeten braaf! Waarom zet ik niet stiekem de wekker en sluip het huis uit, op naar een spannend afspraakje met mijn jonge punk adonis op wie ik al jaren ( o.a.) niet zo heel erg heimelijk verliefd ben? Waarom doe ik dat niet?
Ik droom van punk en rock en wild, ondertussen doe ik rustig aan, slaap meer dan genoeg en heb veel te weinig adrenaline. Zo kan ik toch geen bergen verzetten! Hallo wereld, hallo stoere vrouwen, zullen we er samen op uit trekken? Zoals ik al eerder zei, vriendinnen zijn, of waren vooral, lastig terein. Wellicht ook omdat ik nog welhaast onontgonnen bi-seksueel ben. (En gewoon goed, zo niet beter, met mannen overweg kan). En ja. Dat mag iedereen weten. Dat van dat bi. Uiteraard…. Dat vind ik juist stoer en heel erg hip. En popartiestachtig. Maar wat moet ik ermee? Iemand een idee? ( Kan ik zelf ook wel bedenken natuurlijk, maar dan word ik erg verlegen…)

Bovenstaande collage maakte ik samen met mijn vriend, als duo KalliVoodoo.
Ik vind haar goed gelukt.
De aap uit de mouw? Voorlopig ben ik trouw.

Artwork by KalliVoodoo, 30×40 cm, paper and glue

Hongerig opzoek naar de grenzen van het bewustzijn

Dag drie schreef ik niet omdat ik elders was. Geen excuus trouwens, in deze tijd van mobile devices. Dag drie van de uitdaging elke dag te schrijven over wat ik wil creëren in dit leven. En te zien of dat dan helpt mijn dromen dichterbij te laten komen. Nou, dat doet het!

image

Ik was op een bijeenkomst gister, op Ruigoord, in de Salon van Michael Kamp, georganiseerd door Luc Sala. Twee publieke figuren die veel van de mensen die dit lezen zullen kennen. Denk ik. Geen idee. Er waren ook tal van andere publieke figuren. Zoals de Chinees Dr Gino Yu,  getrouwd met een miljardair en mede-initiator van Evolving Caravan, de kapstok onder welke wij samen kwamen.

Met hen was ook Josh Whiton, een ondernemer in duurzame energie en paranormaal begaafd spreker. Een knappe jongen met een alienachtige uitstraling. ‘Die jongen alleen is al 30 miljoen waard’, sprak Luc, die duidelijk jaloers was en minstens twee keer zo oud. Luc is welliswaar een boeiend spreker en bezit enorm veel kennis (hij kan alles weten dankzij een gouden pendeltje welke hij veelvuldig raadpleegt en waar ik mateloos gefascineerd door ben), maar de vrouwen zaten na een tijdje mooi wel in een kringetje aan de voeten van King Josh en niet gezellig bij Luc, die met een kleedje over zijn benen op de hangbank zat.
En er waren nog allerlei andere belangrijke types. Ik had me er enorm veel van voorgesteld toen ik de uitnodiging las. ‘Opzoek naar de grenzen van het bewustzijn’… Ik was de avond ervoor op mijn gammele fietsje gestapt toen ik hoorde dat Luc, die ik al langer ken en zeker een warm hart toedraag, in de IJsbreker zat te dineren met de hele ‘evolving’ karavaan. Een lange tafel, Luc aan het hoofd. Allemaal mannen, één vrouw.

Ik werd voorgesteld als muzikant, ging zitten tegenover de zelfverzekerde en ondoorgrondelijke Chinees, nam een muntthee en ging een uur later weer naar huis om met mijn geladen telefoon wat inspirerende vrouwen op te trommelen. Belachelijke toestand. We gingen de wereld redden (dacht ik) zonder vrouwen! Hoe onmogelijk ouderwets!
Ik kon haast niet slapen van de zenuwen. Ik zou muziek gaan maken, ‘Mijn Grote Ideaal’ zou besproken worden, twee van mijn intrigerendste vriendinnen zouden komen en het was nogwel op Ruigoord, de plek waar ik ondanks alle haken en ogen erg veel van houd.
We kwamen aan. Beetje koud. Mijn vriend Hans Kalliwoda was ook mee. Met zijn reeds gerealiseerde droom onder zijn arm in de vorm van een fotoboek en een licht kritische houding vol vragen had hij mij en mijn vriendinnen tot voor de deur gebracht. Fijn! Ik had er op gestaan onze beste collage mee te nemen (wij zijn een duo onder de naam KalliVoodoo). De collage vertelt over de nieuwe tijd, internet als handelstool, vrouwen aan het roer, onpijlbare dieptes, oneindige hoogtes…

Een groep van twintig man in een kring. Twee uur ’s middags tot tien uur ’s avonds. Thee en koffie bestellen bij de bar. Host Michael moet ook iets verdienen. Het event kostte 40 euro inclusief eten. Blijkbaar zonder thee en koffie. Er was iets mis gegaan met de onderlinge communicatie. Ik hoefde niet te betalen want ik maakte muziek. En Luc had beloofd dat als ik voor meer vrouwen zou zorgen zij dan ook niet hoefden te betalen. Daarmee trok ik ze dan ook over de streep…
Uiteindelijk was er voor iedereen een kopje soep. Zonder brood. Ik kon het niet geloven. Al die stinkendrijke mannen en dan zo ongastvrij. Waarom?

We moesten allemaal onze droom opschrijven en daarvan werden er dan een paar besproken. Ook vertelde Luc lukraak iets over dat mensen die met een keizersnee zijn geboren slapper in het leven staan en dat dat heel erg is. Voor hen en voor de wereld. Alles ging in het Engels, ik miste de point een beetje, maar zijn houding als allesweter (‘I’m writing a book about this’ ) schoot een vrouw in het verkeerde keelsgat. Zij sprak zich uit en was duidelijk geraakt. Er werd gesproken over het grote aantal mega intelligente mensen in de ruimte. ‘Some of us are extremely gifted’. En sommige van ons dus doodnormaal. De vrouw voelde zich niet veilig.
Later begreep ik dat zij zelf heel goed is in het vormgeven van bijeenkomsten als deze en zich doodgeërgerd had aan de slordige gang van zaken.
Toen gebeurde er iets moois. Mijn liefje Hans stond op en zei tegen de geëmotioneerde vrouw: ‘Can I give you a hug now?’. Ik schoot vol omdat het heel oprecht was. Vervolgens werd er een droom getrokken door een van mijn intrigerende vriendinnen. Het was de droom van Hans, dat vond ik geen toeval, hij had het verdiend. Hans die al heel wat bereikt heeft in zijn leven en nog nooit een therapietje heeft genoten deed zijn best het juiste jargon te bezigen. Hij was door Luc de sjamaan uitgeroepen tot ‘gatekeeper of the north’, een positie van waaruit hij de Inuits in ons midden bracht.
Hans werd telepatisch onder handen genomen door een roodharige Engelsman met een vliegensvlugge tongval en overgevoelige ogen. Een lieverd, maar hij week veel te veel uit. Hans grote probleem is geld. Hij heeft het welliswaar voor elkaar gekregen een kunstwerk van 1,2 milhoen euro in elkaar te draaien (the world in a shell) maar krijgt het monumentale ding niet verkocht. De bedoeling is dat hij ermee de wereld overgaat en opkomt voor bedreigde culturen zoals die van de Inuits. Dat kost geld. En Hans is geen zakenman. Maar echt niet dat Luc zei: kom eens gezellig praten, of dat de Chinees met een hulpvaardig idee op de proppen kwam. Niets van dat al.

Het was pauze, ik speelde wat muziek, de stemming ging omhoog en Luc ging rond met een zakje toverpillen. Ik weet niet precies hoe ik het gedeelte hierna op integere wijze kan beschrijven omdat ik niemand in de problemen wil brengen, maar een ding is zeker: de wereld hebben we niet gered.
Mijn andere intrigerende vriendin speelde op haar mooie rode accordeon en keek diep in de ogen van king Josh die schichtig spiedend het energetisch veld checkte en even later onder een kleedje gestrekt op de grond lag met zijn hoofd in de schoot van een poëtisch ogende vrouw. Luc had hem er liever niet bij gehad. Als ík het opperhoofd was geweest had ik hem juist de leiding gegeven. ‘There are to many magicians in the field ‘ had ik King Josh horen mompelen. Een goed leider zet mensen in hun kracht en verdoofd ze niet met groene prullaria, die de King overigens minzaam links had laten liggen. (Had ik dat ook maar gedaan…)
Er werd gepraat en gebabbeld en geglimlacht. Er werd hier en daar een omhelzing  uitgedeeld. Ik verveelde me en had honger. Teleurgesteld. Nog twee uur te gaan.
Ik heb me vermand en een paar leuke vrouwen gesproken, waaronder Martha van psychedelic society nl. Met haar ga ik samenwerken.

Dat heb ik wel geleerd gister: het is tijd voor mij om leiding te nemen. Niet als een aap op een berg maar dansend in een kring met andere vrouwen en mannen. Allemaal samen, lekker eten en drinken, en niet lullen over bewustzijn en community maar bewust ZIJN ín community en elkaar echt helpen. Zoals Hans dat doet. Mijn huisgoeroe. Ik zei het al: ik ben gezegend.

Ik hoop dat dit verhaal een beetje te volgen was. Het had uiteraard nog allerlei zijtakken die ook mooi zijn om te vermelden maar dan kom ik nergens meer aan toe vandaag.

(Het is inmiddels de vijfde dag van mijn voornemen, zoveel tijd had ik nodig om het een en ander te verteren…)

Klaar voor vandaag

Ok. Dit is dus moeilijk. De uitdaging is: een maand lang elke dag iets schrijven over wat ik wil creëren in dit leven in de hoop dat het dan ook zal gebeuren. Maar zo eenvoudig is het niet. Ik zal toch echt concrete, lastige stappen moeten ondernemen, zoals mensen opbellen, investeerders zoeken, een bedrijfsplan opstellen, borrelen, lunchen, bonnetjes aftrekken van de belasting…
Nee. Een mens in de vijfde dimensie zit, zucht, is tevreden en ziet hele droomkastelen voor zijn geestesoog ontstaan. Voel het, zie het voor je, weet dat het al zo is… Hm. De gulden middenweg bewandelen. Dat doe ik al een beetje. Ik ben tevreden, zit en zucht. Ik borrel (alcoholvrij), trek bonnetjes af en daarnaast ben ik dus ook moeder. Moeder en huisvrouw. Elke dag ben ik er weer verbaasd over. ‘Oh ja, ik moet nog koken, oh ja, de was, oh ja, de tandartsafspraak voor Pietje, oh ja, oh ja, oh ja en ik wilde eigenlijk een circus beginnen, nee, ik drink eerst nog wel even thee met de buurvrouw’.
Ik heb een luizenleven. Letterlijk. Vanochtend stond ik de haren van mijn mooie dochter te kammen die nu al minder gilt en in hippe kiloshopbloesjes en met Dr Martins schoenen maat 42 naar de middelbare school fietst. Mijn zoon is zuinig en kocht laatst een Tommy Hilfigerjas. Fijne kinderen. Zomaar gekregen. Gecreëerd. Door mij heen ter aarde besteld. Zo voelt het. Ik had nooit gedacht moeder te worden. Het gebeurde gewoon. Eerst een jongen, een jaar later een meisje. Beiden zeer goed gelukt. Dat zegt iedereen. Iedereen behalve huisvriend Sjaak die zelf geen kinderen heeft en vindt dat ze lui zijn. Dat zijn ze ook. Maar daar gaat het nu niet om. De opvoeding is nog niet voorbij en naarmate ik mij meer ontwikkel ontwikkelen zij zich met mij mee. Fijn.

Dus ja. ‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans’. De beroemde uitspraak van John Lennon.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik beroemd zou worden. Dat werd ik niet en dat vind ik jammer. Niet dat ik de moed heb opgegeven. Oh nee! Misschien word ik wel honderdtien, ik heb nog alle tijd…
Maar nu dan mijn tactiek. Mijn strategie. Mijn unique selling point. Ik heb geen idee. Ik doe maar wat. En ik vind het heerlijk. En lastig. En dit blogbericht heeft kop nog staart, maar dat is dan maar zo.

Hieronder een familiefoto van toen mijn vader nog leefde. De foto is genomen toen mijn zoon vierde dat hij naar de middelbare ging. Mijn vader was een kunstenaar met zeer veel gevoel voor humor. Hij had ook beroemd willen worden en was diep teleurgesteld toen het anders liep… Een heel verhaal natuurlijk met in de kern van zijn drama een zeer depressieve moeder, een heks zonder uitlaapklep. Dat ben ik gelukkig niet (meer). Mijn kinderen lopen jubelend door het huis. Klaar voor vandaag.