Bijen en Geld

Artwork KalliVoodoo
Artwork by KalliVoodoo

Geld. Een monsterlijk onderwerp. Ik ben dankbaar dat ik er genoeg van heb, maar ik ben ook boos.
Ik vind het lastig te doorgronden. Ik begrijp dat het handiger is dan ruilhandel en dat goud ooit aan de basis lag van ons systeem. Ik begrijp ook dat er toen banken kwamen die rente gingen vragen en dat dat slim verzonnen is maar helemaal niet eerlijk. Dat je geld kunt verdienen met geld is… tja…  Wat is dat… Mensen die er (te)veel van hebben halen hun schouders op en kopen nog wat vastgoed en aandelen. Ze vinden dat ze er recht op hebben en dat het hun eigen verdiensten zijn. Soms is dat ook zo. Dan heeft iemand een zaak van de grond af opgebouwd en is zo trots als een pauw. Sommige mensen worden met geld geboren en smijten het achteloos over de balk. Ik denk aan Paris Hilton, die uit verveling niet wist wat ze er mee aan moest. Kijk. Dan word ik boos. Dan denk ik, waarom heb ik dat niet. Waarom ben ik niet geboren in een zwembad vol goudstukken. Ik zou me er wel raad mee weten.

Geld. Je kan het niet eten. Ik stel mij wel eens voor dat er een hele gemene rijke man is die bijvoorbeeld kinderen verkracht en dat iedereen met voedsel in zijn bezit besluit te weigeren hem dat te geven. En dat ie dan uitgehongerd smeekt of we hem dat heerlijke appeltje alstublieft voor een miljoen willen verkopen. Nee, zeggen we dan. Geen sprake van. En die zak met rijst kun je ook vergeten. Ga je gouden vliegtuig maar lekker oppeuzelen.

Tja. En nu heeft mijn lieve vriend een zeer weemoedige bui omdat de aflopen 25 jaar 80% van de insektenpopulatie verdwenen is. Wij hebben zelf gevoeld afgelopen zomer in Slovenië hoe het is om langs een rivier te lopen zonder gezoem. Een paar libelles en wat mieren, dat was alles wat we zagen. Een dooie boel. Landbouwgebied. Gif…

bijgeloof.nu drawing by Cato Fluitsma 2017
Getekend in een vlaag van idealisme

Geld. Ik kan er geen grip op krijgen. Kijk. Je wilt iets doen. Daarvoor heb je dingen nodig. Spullen, mensen, toestemming. Ik zal iets specifieker zijn. Mijn vriend wil namens BeeCare Amsterdam Bijen Totems en Bijen Hotels in de stad plaatsen die dan worden verzorgd door groepen buurtbewoners. Ook nog eens goed voor de sociale cohesie. Samen stop je GFT in de totem en dankzij de hulp van tijgerwurmen blijft de aarde vruchtbaar en kunnen de speciaal uitgekozen bloemen bloeien en hun favoriete wilde bij van voedsel voorzien.
Een fantastisch mooi idee. Maar we krijgen het niet verkocht. We hebben geen slikke presentatie en misschien helpt het ook niet dat mijn vriend geen Nederlander is. Hij heeft al zoveel gedaan om het voor elkaar te krijgen. We zijn bezig met een proeftopstelling hier voor de deur. De winkeliersvereniging is enthousiast, de buren hebben allemaal convenanten ondertekend waarin ze verklaren zorg te willen dragen voor de totem. We hebben al een beetje subsidie van het Fonds voor Oost. Maar nu kregen we dus gister een afwijzing van stadsdeel Amsterdam Oost.

Tja… Hoe kan het dat de centrale bank miljarden euro’s zomaar uit het niets bij laat drukken, of niet eens drukken, gewoon typen, en dat het ons zoveel moeite kost een nobel plan als dit voor elkaar te krijgen? Wat zijn dat voor duistere krachten? En zijn het wel echt duistere krachten of is het gewoon een lomp systeem dat heel nodig op de schop moet? Dat laatste zowiezo en dat gebeurt al vollop. Times are changing en misschien is er wel een manier om geld totaal links te laten liggen. Geld kun je niet eten, van geld kun je geen totem bouwen, er is materiaal genoeg, het is een kwestie van samen dingen doen en tevreden zijn met minder… Wie heeft er trek in een lekker appeltje?

By the way, er zaten hier bij ons thuis vorig jaar herfst vier afgevaardigden van de gemeente. Vriendelijke mensen, zoals jij en ik, maar ze snapten het niet. ‘Tja’,  was het argument van de stadsbiologe die ik nota bene kende van een heksenfeest, ‘er is niet genoeg groen op het plein, dus dan kan het niet… ’ ‘Misschien valt het toch meer onder kunst in de openbare ruimte?’

589F18BC-2ECB-4A9B-8695-6F95B3A62BA1
Helaas maakte onze zelfgebakken honingkoek weinig indruk

Er was geen levendigheid, geen noodzaak, er werd nauwelijks meegedacht. Just another day at the office… ‘Waarom maak je er geen business van?’

Raus mit der Wahrheit

image

De laatste week was behoorlijk stormachtig. Ik wilde elke dag iets schrijven maar dat is teveel van het goede. Dan wordt het loos gebabbel en daar zit niemand op te wachten.
Ik heb met mijn laatste blog ‘De aap uit de mouw’ veel teweeg gebracht. Mijn lieve vriend ongelukkig en twee nare anonieme reacties. Een aan mij gericht, van ene ‘kutjeslikker’ (zelfbenoemde eretitel). Een link naar een misdaadpagina, met daarbij de woorden: ‘Eindelijk beroemd!’ Op die site had iemand anders dan weer gepost: ‘Cato de Fluitezuiger, een van die Metoo trutten, is weer bezig’.

Wat een rotgevoel. Een angstige steek in mijn maag.

Hans kreeg een bericht over ‘die bitch die neukt met negers in het park terwijl haar kinderen naar school zijn’. In het Engels. ‘I warn you, mister!’

Tja, daar heb je het dus. Ik probeer uit mijn cocon te stappen en mijzelf naar een hoger plan te tillen en dan krijg je de wind van voren. Ik leer ervan want dit is niet waar ik op zit te wachten. Vooral niet omdat Hans zo verdrietig werd. Niet bepaald constructief.

Dat verhaal van die aap kwam voort uit frustratie. Ik probeerde mijn onvrede op een creatieve manier te uiten. Ik hoopte enige weerklank te vinden en mij daarna beter te voelen. Pffft… Het liefdesdal was dieper dan ooit…
Maar we zijn er weer bovenop en ik ontwikkel mij vrolijk verder!

De waarheid. Mijn waarheid. Mijn reflectie, hoe ik de wereld zie. Mijn wereld bestaat voor een groot deel uit mijn geliefde, mijn kinderen, mijn buren, mijn familie. Ik heb een hele fijne community opgebouwd. Samen. Dat ging niet vanzelf. Ik heb ruzie gemaakt, inzichten verworven en mensen (inclusief mijzelf) vergeven. Ik probeer goed te kijken, verder te kijken dan mijn neus lang is. Maar het blijft mijn eigen blik, die altijd beperkt is.

Joris Luyendijk, held, had via De Correspondent het initiatief ‘Kunnen we praten’ in het leven geroepen. Mensen kunnen delen waarom ze teleurgesteld zijn in de politiek, zonder meningen en hevige discussies. Een soort digitale talking stick (Oud Indianen gebruik, welbekend in spiri-kringen). Er is nu een boek van uitgebracht.

Ik ben slecht op de hoogte van ‘het nieuws’, maar soms lees ik wel eens een achtergrondartikel. Rutger Bregman (opperhoofd van De Correspondent) is opzoek naar manieren om de stevige polarisatie in de maatschappij tegen te gaan. Nieuwe manieren om de wereld te bekijken.
Ik denk: minder nieuws zou kunnen schelen. Mij lijkt die druk om steeds maar te moeten produceren heel vermoeiend. Er is toch al meer dan genoeg geschreven om de mens te amuseren? Oplossingsgericht nieuws? Vragend nieuws? Kijk, nieuws als: er is een boom gevallen op het fietsenhok van middelbare school bladieda (kreeg ik net van mijn dochter ge-appt) is relevant. Voor wie? Voor de mensen van wie die fietsen zijn, en voor degene die het hok moet reparen of de boom weg moet halen. Maar verder? Wat heb je er aan om zoiets te weten?

En wat betreft mijn blog: wat heb je eraan te weten dat ik er soms op zaterdagavond van baal (zeker als ik ongesteld moet worden) dat ik niet lekker in mijn eentje of met een paar vriendinnen uit kan gaan om jonge jongens te versieren… Of jonge meisjes… Of gewoon een beetje dansen… Ja, ik word ouder en dat is niet altijd leuk. Voor vrouwen die dat herkennen is dat fijn om te lezen. Zij voelen zich begrepen en gaan me bemoedigende berichten sturen.
En de mannen/mensen die dit te vrijpostig vinden, of te bedreigend, raad ik aan iets te lezen waar ze wel blij van worden. En mijn vriend? Die kent mij langer dan vandaag en heeft me alweer ruimschoots vergeven. Hij wil ook wel eens mee, op zaterdagavond!  (‘I want to steal horses with you’… )
Klimmen we samen stiekem uit het raam als de kinderen slapen…

Artwork by Kalli(Voodoo), November 2016

De aap uit de mouw?

By KalliVoodoo 30x40 cm, paper and glue

Zo nu en dan komt bij mij de aap uit de mouw. Dan stroomt er gif uit mijn keel, spuit er vuur uit mijn ogen en willen mijn nagels krabben. Ik ben een pestkop en ik wil los!
Maar dat kan dan niet, want ik heb kinderen, welliswaar al best oud, maar ik kan niet zomaar, hup, het huis verlaten, hup, hop, weg op de fiets. Vooral niet omdat ik een vriend heb. Een vaste vriend, zoals dat heet. Tegenwoordig zijn losse vrienden ook zeer in de mode, maar niet in mijn geval. Hij wil niet los, hij wil vast, vaster, vast en meestal vind ik dat heel fijn.
Maar soms dus niet, zoals nu. (Saturday ni-ight! Ik wil naar Sexyland!) Dan ben ik bloedchagerijnig en baal ik ervan dat ik, nu ik nog nét niet oud en gerimpeld ben, allerlei mooie kansen op avontuur en liefde misloop.

Het is zo, dat toen ik in mijn twintiger jaren was, ik voornamelijk depressief was. Of in elk geval niet onbevangen van het leven kon genieten. Ik was streng voor mezelf en niet erg ‘go with the flow’. In mijn tienerjaren moest ik vaak huilen bij de bushalte als ik afscheid nam van mijn vriendje die in een dorp buiten Breda woonde. Ik was jaloers, ik deed moeilijk, maar oh wee, toen ie even op vakantie was ging ik er met een ander vandoor…

Toen ik in de dertig was had ik al meer plezier, al hadden de vader van mijn kinderen en ik een behoorlijk zware tijd.
Ik ben van nature niet monogaam. Dat weet mijn vriend met wie ik nu samenwoon, maar hij komt stevast met allerlei argumenten waarom het echt beter is om het bij één geliefde te houden. En hij heeft ook wel een punt, en gaat ook niet alleen om de seks, het gaat om… tja…om… los… vrij… rondlopen als een bonobo aap, alwaar de vrouwtjes het voor het zeggen hebben en het samenleven vreedzaam verloopt. Lekker veel knuffelen met iedereen en vrolijk dansen. Net als in de jaren zeventig. Lekker stoned op een bank hangen en vanalles uitproberen. Rock ’n roll!

Waarom ben ik dan eigenlijk zo godvergeten braaf! Waarom zet ik niet stiekem de wekker en sluip het huis uit, op naar een spannend afspraakje met mijn jonge punk adonis op wie ik al jaren ( o.a.) niet zo heel erg heimelijk verliefd ben? Waarom doe ik dat niet?
Ik droom van punk en rock en wild, ondertussen doe ik rustig aan, slaap meer dan genoeg en heb veel te weinig adrenaline. Zo kan ik toch geen bergen verzetten! Hallo wereld, hallo stoere vrouwen, zullen we er samen op uit trekken? Zoals ik al eerder zei, vriendinnen zijn, of waren vooral, lastig terein. Wellicht ook omdat ik nog welhaast onontgonnen bi-seksueel ben. (En gewoon goed, zo niet beter, met mannen overweg kan). En ja. Dat mag iedereen weten. Dat van dat bi. Uiteraard…. Dat vind ik juist stoer en heel erg hip. En popartiestachtig. Maar wat moet ik ermee? Iemand een idee? ( Kan ik zelf ook wel bedenken natuurlijk, maar dan word ik erg verlegen…)

Bovenstaande collage maakte ik samen met mijn vriend, als duo KalliVoodoo.
Ik vind haar goed gelukt.
De aap uit de mouw? Voorlopig ben ik trouw.

Artwork by KalliVoodoo, 30×40 cm, paper and glue