Een engel op straat

Ik stap van mijn fiets voor mijn favoriete kringloopwinkel in Amsterdam-Oost. Een klein meisje aan de hand van haar gesluierde moeder knipoogt naar mij. Een oudere Indiaas uiziende vrouw met grijze krullen en een paarse muts op ziet het vanaf haar looprek gebeuren.
‘Engeltjes zijn het’, zegt ze, en ik besluit met haar te praten.
Ze blijkt tante Joyce te zijn. De buurtmoeder. Een en al zachtaardigheid en liefde.
Ze vertelt dat ze de voedselbank heeft opgericht in de jaren zeventig.
‘Ik heb vele kinderen helpen grootbrengen. Kinderen zijn het mooiste wat er is. Zij zorgen voor vreugde in huis’.
Ze vertelt veel. Ik luister met stijgende verbazing en bewondering.
‘Weet u… Ik heb vijf jaar onterecht vastgezeten. In voorarrest. Onrecht is geweld, zegt Ghandi. Kent u Ghandi? Het was een ware middeleeuwse marteling’.
Ze had een inloophuis in de Pretoriusstraat. Een huiskamer voor velen. Op een dag komt er een gestoorde heroïnejunk binnenstormen. Hij vermoordt haar neef. Tante Joyce rent naar de politie. Ze geloven haar niet. Ze wordt opgepakt en gevangengenomen. Ze is dan in de zestig. Nu is ze zeventig en sinds twee jaar weer vrij.
Ze vraagt of ik een gedicht wil horen. Ik zeg ja. Het gaat erover dat alle kinderen afstammen van dezelfde vader. Ze huilt een beetje op het eind.

‘Waar woont u nu?’
‘Op IJburg’.
‘Bent u daar gelukkig?’
‘Nee, ik wil terug naar Oost’.
Ze heeft haar huis door het onrecht verloren.
‘Hier heb ik vijftig jaar gewoond. Vele mensen kennen mij. Burgemeester van der Laan zei: Mevrouw Joyce, wat u doet is niet van deze tijd.’
Binnenkort krijgt ze haar schadevergoeding. Ze wil een tehuis oprichten voor verwaarloosde kinderen. Ik mag er dan muziek komen maken.
‘Muziek is de lach van de ziel’, zegt ze.
Ik ben compleet uit het veld geslagen. Hoe is het mogelijk dat deze vrouw niet geloofd werd. ‘Joycelin B’.
Ik omhels haar stevig. ‘U bent net Amma, de knuffelmoeder’, zeg ik.
‘Dankuwel’.
‘Mag ik een foto van u maken en iets over u schrijven?’
‘Natuurlijk… Maar ik ben niet digitaalvaardig. Kunt u het mij misschien toesturen?’
Ik noteer haar adres en ben dankbaar voor deze ontmoeting. Precies toen ik besloot tevreden te zijn in mijn eigen buurt en echt iets te betekenen voor de mensen om mij heen.

De moordenaar heeft vier en een half jaar gekregen.

AA6EE5BB-9C28-4D78-AAF8-5A6EC2214F92
De buurtmoeder van Oost, alias Tante Joyce

 

 

Bijen en Geld

Artwork KalliVoodoo
Artwork by KalliVoodoo

Geld. Een monsterlijk onderwerp. Ik ben dankbaar dat ik er genoeg van heb, maar ik ben ook boos.
Ik vind het lastig te doorgronden. Ik begrijp dat het handiger is dan ruilhandel en dat goud ooit aan de basis lag van ons systeem. Ik begrijp ook dat er toen banken kwamen die rente gingen vragen en dat dat slim verzonnen is maar helemaal niet eerlijk. Dat je geld kunt verdienen met geld is… tja…  Wat is dat… Mensen die er (te)veel van hebben halen hun schouders op en kopen nog wat vastgoed en aandelen. Ze vinden dat ze er recht op hebben en dat het hun eigen verdiensten zijn. Soms is dat ook zo. Dan heeft iemand een zaak van de grond af opgebouwd en is zo trots als een pauw. Sommige mensen worden met geld geboren en smijten het achteloos over de balk. Ik denk aan Paris Hilton, die uit verveling niet wist wat ze er mee aan moest. Kijk. Dan word ik boos. Dan denk ik, waarom heb ik dat niet. Waarom ben ik niet geboren in een zwembad vol goudstukken. Ik zou me er wel raad mee weten.

Geld. Je kan het niet eten. Ik stel mij wel eens voor dat er een hele gemene rijke man is die bijvoorbeeld kinderen verkracht en dat iedereen met voedsel in zijn bezit besluit te weigeren hem dat te geven. En dat ie dan uitgehongerd smeekt of we hem dat heerlijke appeltje alstublieft voor een miljoen willen verkopen. Nee, zeggen we dan. Geen sprake van. En die zak met rijst kun je ook vergeten. Ga je gouden vliegtuig maar lekker oppeuzelen.

Tja. En nu heeft mijn lieve vriend een zeer weemoedige bui omdat de aflopen 25 jaar 80% van de insektenpopulatie verdwenen is. Wij hebben zelf gevoeld afgelopen zomer in Slovenië hoe het is om langs een rivier te lopen zonder gezoem. Een paar libelles en wat mieren, dat was alles wat we zagen. Een dooie boel. Landbouwgebied. Gif…

bijgeloof.nu drawing by Cato Fluitsma 2017
Getekend in een vlaag van idealisme

Geld. Ik kan er geen grip op krijgen. Kijk. Je wilt iets doen. Daarvoor heb je dingen nodig. Spullen, mensen, toestemming. Ik zal iets specifieker zijn. Mijn vriend wil namens BeeCare Amsterdam Bijen Totems en Bijen Hotels in de stad plaatsen die dan worden verzorgd door groepen buurtbewoners. Ook nog eens goed voor de sociale cohesie. Samen stop je GFT in de totem en dankzij de hulp van tijgerwurmen blijft de aarde vruchtbaar en kunnen de speciaal uitgekozen bloemen bloeien en hun favoriete wilde bij van voedsel voorzien.
Een fantastisch mooi idee. Maar we krijgen het niet verkocht. We hebben geen slikke presentatie en misschien helpt het ook niet dat mijn vriend geen Nederlander is. Hij heeft al zoveel gedaan om het voor elkaar te krijgen. We zijn bezig met een proeftopstelling hier voor de deur. De winkeliersvereniging is enthousiast, de buren hebben allemaal convenanten ondertekend waarin ze verklaren zorg te willen dragen voor de totem. We hebben al een beetje subsidie van het Fonds voor Oost. Maar nu kregen we dus gister een afwijzing van stadsdeel Amsterdam Oost.

Tja… Hoe kan het dat de centrale bank miljarden euro’s zomaar uit het niets bij laat drukken, of niet eens drukken, gewoon typen, en dat het ons zoveel moeite kost een nobel plan als dit voor elkaar te krijgen? Wat zijn dat voor duistere krachten? En zijn het wel echt duistere krachten of is het gewoon een lomp systeem dat heel nodig op de schop moet? Dat laatste zowiezo en dat gebeurt al vollop. Times are changing en misschien is er wel een manier om geld totaal links te laten liggen. Geld kun je niet eten, van geld kun je geen totem bouwen, er is materiaal genoeg, het is een kwestie van samen dingen doen en tevreden zijn met minder… Wie heeft er trek in een lekker appeltje?

By the way, er zaten hier bij ons thuis vorig jaar herfst vier afgevaardigden van de gemeente. Vriendelijke mensen, zoals jij en ik, maar ze snapten het niet. ‘Tja’,  was het argument van de stadsbiologe die ik nota bene kende van een heksenfeest, ‘er is niet genoeg groen op het plein, dus dan kan het niet… ’ ‘Misschien valt het toch meer onder kunst in de openbare ruimte?’

589F18BC-2ECB-4A9B-8695-6F95B3A62BA1
Helaas maakte onze zelfgebakken honingkoek weinig indruk

Er was geen levendigheid, geen noodzaak, er werd nauwelijks meegedacht. Just another day at the office… ‘Waarom maak je er geen business van?’

#youtoo… I love you, Voodoo!

Ik vind dit het allerspannendste blog aller bloggen. Tenminste, wat mijn eigen werk betreft. Ik ga namelijk vertellen hoeveel ik van mijn vriend Hans Kalliwoda houd en waarom. Ik heb al vaak laten doorschemeren en van de daken geschreeuwd dat ik het moeilijk vind om me te binden en bladiebla, maar nu gaat het over de andere kant van de zaak, namelijk waarom ik zo gek op hem ben. En dat is stukke enger om te doen.

In mijn ouderlijk huis…

Hans. Hij is spannend, avontuurlijk en heeft een duidelijke missie. Toen ik voor het eerst zijn volledige naam hoorde, hem vervolgens googelde en wist wat hij zoal deed in dit leven (‘I’m an artist’, ja, maar wát voor artist…) sprong er iets op in mij, een gevoel van herkenning. Zielsverwantschap. Ik stuurde hem een sms-sje (‘Do you want to have some tea with me?’), sprong op de fiets naar zijn atelier en een paar uur laten zei hij schattig: ‘I think I should kiss you now…’.
Het is Valentijnsdag. Wat dat ook moge betekenen… Ik heb het even opgezocht en er blijkt een type reddingsboot van de Nederlandse kustwacht te zijn met de naam Valentijn.

Na een heel fijn weekend carnaval in Breda met vrienden, familie en Hans die mijn hart weer compleet veroverde voelde ik de oprechte drang een liefdesblog aan hem te wijden. En toen bleek het dus vandaag.

Onderweg op vakantie met zijn zoon

Hans. Hij knutselde eens een prinsje voor mij, die kreeg ik, als een soort barbie in een doosje. Hier ben ik! Je prins! Hij gaf me bloemen, een fiets, de Ipad waarop ik nu schrijf, hij bouwde vier hoge bedden in huis en bracht systeem aan in mijn computer en keuken. Hij is altijd vrolijk en neemt de tijd. Behalve als ik aan hem twijfel, dan wordt hij verdrietig en stopt hij met dingen doen voor ons. Dan stort hij zich op het schrijven van lange projectvoorstellen in het Engels, zijn tweede moederstaal, zijn eerste taal is Bayrish.

Hij bestudeert een wandelkaart van Beieren

Hans. Hij heeft de halve wereld gezien, de andere helft komt nog en dan neemt hij mij met zich mee. Het liefst op een zeilboot, of ik nou misselijk word of niet…

Hij fietste twee jaar lang door Afrika toen hij in de twintig was, reisde met een enorme schoolbus en twee mooie vrouwen door Amerika en hield overal succesvolle exposities. Hij woonde in Kaapstad met uitzicht op walvissen, smokkelde hasj en liet zijn hart breken door een prachtig meisje dat goed kon tennissen. Hij woonde met haar in Londen, vluchtte naar Parijs en koos uiteindelijk voor Amsterdam. Daar leefde hij meer dan twintig jaar samen met een vrouw met wie hij de Europartrain realiseerde en een zoon kreeg, en dankzij haar toewijding kon hij ook zijn meesterwerk de World in a Shell creëren, een proces dat tien jaar van zijn leven in beslag nam. Oh ja, hij kreeg ook nog een dochter op zijn 19e van een meisje dat officieel onvruchtbaar was verklaard…

Hij deed de kunstacademie in Berlijn en zat in de kraakbeweging. Als klein jongetje werd hij gescout voor een kerkkoor in Regensburg… Hij had toen al grote oren en een zachte, wijze blik. Maar goed dat hij resoluut weigerde anders was hij nu lang zo onschuldig niet meer…

Met mij in een foute snackbar…

Hans. Ik ken niemand die zo weinig vennijn in zich draagt. Hij is fanatiek, dat zeker, maar boos of gemeen heb ik hem nog nooit gezien. Hij kijkt altijd naar de mogelijkheden en klaagt nergens over. Klagen is voor Nederlanders.

Hij heeft moeite met het feit dat je hier niet spontaan bij mensen op bezoek kunt gaan. Dat je dat van te voren af moet spreken. Mensen houden hier niet zo van verassingen, en dat geldt helaas soms ook voor mij. ‘Come on, let’s check out if puntjepuntje is around…’ Help! Zo ongepast! Soms schaam ik me voor zijn vrijpostigheid en direct daarna voor mijn eigen angst.

De eerste zes jaar van zijn leven is hij opgevoed door zijn oma en roodharige moeder die hem, ook op haar negentiende, ongewenst kreeg. Later kwamen er een lieve stiefvader, een tamelijk botte halfbroer en zeer gezellige half zus bij, die allen nog steeds in het stadje wonen waar ze zijn opgegroeid.

Zijn moeder was, naast mijn naamgenoot, minstens even humeurig en agressief als ik soms kan zijn. Ze is bijna twee jaar geleden overleden. Gelukkig heb ik haar nog mogen ontmoeten. Ik las haar ‘Max und Moritz’ voor aan de keukentafel en maakte haar aan het lachen met mijn accordeonmuziek en overdreven nep gejodel. Haar vader was een vrolijke accordeonist en overleefde daarmee het strafkamp in Siberië. Hij, opa Hans, stierf zeven dagen na de geboorte van zijn bijzondere kleinzoon.

Hans… Wat fijn om iemand zo goed te kennen. Zijn hoofd ruikt naar baby, zijn lichaam vertrouwd. Intiemer zal ik hier niet worden, maar we hebben het meestal heel erg fijn.

Toen hij voor het eerst bij mij op bezoek kwam was dat in mijn tuinhuis. Ik had daar al best wat gegadigden op de veranda ontvangen,  maar die zaten alleen maar spelletjes te spelen op hun telefoon en commentaar te leveren op de staat van mijn in weze mooie huisje. Hans niet. Hij had zijn werkschoenen meegenomen en spitte zonder dat ik iets hoefde te vragen de halve tuin om… Ik zag zijn schouders en sleutelbeenderen en wist dat het goed zat.

EE617A2A-7515-4D7D-9821-9FEF752FBA40
Hij groef een heksje op uit de modder…

We zijn nu ruim vier jaar samen.
Ik heb liedjes voor hem geschreven, honderden keren voor hem gekookt, we hebben gedanst op festivals en gekampeerd met de kinderen, twee van mij en een van hem. Nu twaalf, twaalf en dertien jaar oud.
Hij doet de afwas met een precisie waar je u tegen zegt en in de grote hal van ons huis gaan we een mini-theater maken.

Het valt me op dat dit verhaal vrij praktisch is, maar dat is misschien juist wel de kracht van onze relatie. We kunnen het dagelijks leven samen heel goed de baas. Als je weet hoe moeilijk ik het vaak al vind mét hem, kun je nagaan hoe ik het er zonder hem vanaf zou brengen… Ik ben geen held in alles op een rijtje zetten. Ik worstel me vaak een ongeluk en schrijf daar zo nu en dan een grappig en/of schrijnend liedje over (‘Ik denk elke keer ik maak een vrolijk lied, maar wat ik ook probeer, dat lukt me niet’…  gouwe ouwe).
Nu lukt het wel. Sámen. Ik sta voor het eerst in mijn leven niet meer rood.

We lijken op elkaar. Ook ik ben fanatiek en heb een missie. Bescheiden zijn we beiden niet en we houden van feestjes en mensen om ons heen. We hebben dezelfde idealen en verlangens en de oprechte wil iets goeds te doen voor de wereld.

Lieve Hans, je vroeg me laatst of ik alsjeblieft wil geloven in alles wat je nog wilt ontwikkelen. Je zangtalent, je ideaal voor de bijen, voor de sociale cohesie, tegen de eenzaamheid… Je wilt naar Botswana met de World in a Shell en het liefst nog veel meer reizen. Nu help je mijn kinderen met hun huiswerk en haalt ze op van feestjes…
Je bent cultureel vluchteling en hebt in mij je thuis gevonden. Ik wil graag een circus, we vinden elkaar behalve in bed ook in de kunst. We zijn een duo. KalliVooDoo. Ik de Kalli, jij de Voodoo.

Met carnaval heb je me weer helemaal betoverd, jij ouwe sjamaan, met je #youtoo hoed. De hoge hoed van het circus, ben benieuwd wat we daar nog allemaal uit gaan toveren samen…

image
#you too (kijk goed op de hoed) I love you Voodoo!

Was het leven maar zo simpel

Ik kan niet zeggen dat ik erg vrolijk ben vandaag. Er hangt een onbestendigheid in de lucht die ik niet kan duiden. We leven in een systeem dat in essentie niet deugt. Geld verdienen met geld. Het zwarte slijk bij laten drukken tot in het oneindige terwijl mensen ondertussen zo diep in de schulden komen dat ze zelfmoord plegen. En ook in de zorg is er iets niet pluis. Mensen worden in leven gehouden met de duurste medicijnen en vervolgens bij elkaar in huizen gestopt om daar te wachten op de dood. Ik trad gister op in zo’n huis. De voorstelling ging over pesten. Dat doen ze daar, net als op school.

Wij hebben een vriend met zware psychische problemen. Een prachtige Fransman die als stuntman werkte voor Hans Klok omdat hij bizar goed kan rolschaatsen. Dat kan hij op een podiumpje met een doorsnee van 55cm. Als een soufi danser houdt hij dat uren vol. Hij is zeer gepassioneerd en heetgebakerd, helaas is er in zijn jeugd in Parijs, in het louche hotel van zijn ouders, iets niet helemaal goed gedaan. Wat er precies gebeurd is komt nu steeds heviger boven drijven… Zijn Libanese vader een alcoholist, zijn moeder ontwikkeld maar wil steeds maar dat hij aan de zware medicijnen gaat. En dat wil hij persé niet. Been there, done that…

Wij proberen uit alle macht hem weer op de rails te krijgen, vooral mijn vriend, die hem al bijna dertig jaar kent en regelmatig betrok bij zijn projekten. Zo reisde hij bijvoorbeeld mee met de Europartrain.
Maar hoe? Het enige wat hem echt kan helpen is een groep om bij te horen, een vrouw om van te houden en kinderen om voor te zorgen…. Maar ja…

Zijn oudste zoon is 16 en woont in Avignon. Een prachtige jongen met blauwe ogen en sproeten die nu van school is getrapt en de coffeeshop al goed weet te vinden. Zijn andere zoon is nog klein, ook een geweldig kereltje, en woont bij zijn moeder in Amsterdam. Deze vrouw doet alles om hem te helpen, maar als je langer dan een uur bij onze mannelijke diva in de buurt bent dan snap je waarom dat lastig is.
Heel lastig.
Zijn spraakwaterval gaat over hem en hoe moeilijk het is en wat hij graag zou willen. Dat laatste verandert voortdurend. Is hij hier, dan wil hij naar daar en andersom.
Soms niet. Als hij fietst, tekent, danst, gitaar en/of mondharmonica speelt, verliefd is op de sociaal werkster… Dan worden zijn ogen zacht en is hij even gelukkig.

Ik denk dat hij bij ons circus hoort. Ons eerste wilde dier. Hans en ik hebben elkaar ontmoet op zijn verjaardag, hij had toen een mini-bioscoop bij de Nieuw en Meer, vlakbij een witte dôme, precies zo’n tent als ik altijd voor me zie als ik aan het dagdromen ben over Electric Soul Circus. Ik zie voor me dat deze woesteling de kern vormt van de show. Als hij begint te skaten start de connectie. We kunnen hem niet laten vallen. Als we dat doen is de kans groot dat hij het niet overleeft.
Wat hij nodig heeft is een kampertje en… showtime!

Was het leven maar zo simpel.

Raus mit der Wahrheit

image

De laatste week was behoorlijk stormachtig. Ik wilde elke dag iets schrijven maar dat is teveel van het goede. Dan wordt het loos gebabbel en daar zit niemand op te wachten.
Ik heb met mijn laatste blog ‘De aap uit de mouw’ veel teweeg gebracht. Mijn lieve vriend ongelukkig en twee nare anonieme reacties. Een aan mij gericht, van ene ‘kutjeslikker’ (zelfbenoemde eretitel). Een link naar een misdaadpagina, met daarbij de woorden: ‘Eindelijk beroemd!’ Op die site had iemand anders dan weer gepost: ‘Cato de Fluitezuiger, een van die Metoo trutten, is weer bezig’.

Wat een rotgevoel. Een angstige steek in mijn maag.

Hans kreeg een bericht over ‘die bitch die neukt met negers in het park terwijl haar kinderen naar school zijn’. In het Engels. ‘I warn you, mister!’

Tja, daar heb je het dus. Ik probeer uit mijn cocon te stappen en mijzelf naar een hoger plan te tillen en dan krijg je de wind van voren. Ik leer ervan want dit is niet waar ik op zit te wachten. Vooral niet omdat Hans zo verdrietig werd. Niet bepaald constructief.

Dat verhaal van die aap kwam voort uit frustratie. Ik probeerde mijn onvrede op een creatieve manier te uiten. Ik hoopte enige weerklank te vinden en mij daarna beter te voelen. Pffft… Het liefdesdal was dieper dan ooit…
Maar we zijn er weer bovenop en ik ontwikkel mij vrolijk verder!

De waarheid. Mijn waarheid. Mijn reflectie, hoe ik de wereld zie. Mijn wereld bestaat voor een groot deel uit mijn geliefde, mijn kinderen, mijn buren, mijn familie. Ik heb een hele fijne community opgebouwd. Samen. Dat ging niet vanzelf. Ik heb ruzie gemaakt, inzichten verworven en mensen (inclusief mijzelf) vergeven. Ik probeer goed te kijken, verder te kijken dan mijn neus lang is. Maar het blijft mijn eigen blik, die altijd beperkt is.

Joris Luyendijk, held, had via De Correspondent het initiatief ‘Kunnen we praten’ in het leven geroepen. Mensen kunnen delen waarom ze teleurgesteld zijn in de politiek, zonder meningen en hevige discussies. Een soort digitale talking stick (Oud Indianen gebruik, welbekend in spiri-kringen). Er is nu een boek van uitgebracht.

Ik ben slecht op de hoogte van ‘het nieuws’, maar soms lees ik wel eens een achtergrondartikel. Rutger Bregman (opperhoofd van De Correspondent) is opzoek naar manieren om de stevige polarisatie in de maatschappij tegen te gaan. Nieuwe manieren om de wereld te bekijken.
Ik denk: minder nieuws zou kunnen schelen. Mij lijkt die druk om steeds maar te moeten produceren heel vermoeiend. Er is toch al meer dan genoeg geschreven om de mens te amuseren? Oplossingsgericht nieuws? Vragend nieuws? Kijk, nieuws als: er is een boom gevallen op het fietsenhok van middelbare school bladieda (kreeg ik net van mijn dochter ge-appt) is relevant. Voor wie? Voor de mensen van wie die fietsen zijn, en voor degene die het hok moet reparen of de boom weg moet halen. Maar verder? Wat heb je er aan om zoiets te weten?

En wat betreft mijn blog: wat heb je eraan te weten dat ik er soms op zaterdagavond van baal (zeker als ik ongesteld moet worden) dat ik niet lekker in mijn eentje of met een paar vriendinnen uit kan gaan om jonge jongens te versieren… Of jonge meisjes… Of gewoon een beetje dansen… Ja, ik word ouder en dat is niet altijd leuk. Voor vrouwen die dat herkennen is dat fijn om te lezen. Zij voelen zich begrepen en gaan me bemoedigende berichten sturen.
En de mannen/mensen die dit te vrijpostig vinden, of te bedreigend, raad ik aan iets te lezen waar ze wel blij van worden. En mijn vriend? Die kent mij langer dan vandaag en heeft me alweer ruimschoots vergeven. Hij wil ook wel eens mee, op zaterdagavond!  (‘I want to steal horses with you’… )
Klimmen we samen stiekem uit het raam als de kinderen slapen…

Artwork by Kalli(Voodoo), November 2016

De aap uit de mouw?

By KalliVoodoo 30x40 cm, paper and glue

Zo nu en dan komt bij mij de aap uit de mouw. Dan stroomt er gif uit mijn keel, spuit er vuur uit mijn ogen en willen mijn nagels krabben. Ik ben een pestkop en ik wil los!
Maar dat kan dan niet, want ik heb kinderen, welliswaar al best oud, maar ik kan niet zomaar, hup, het huis verlaten, hup, hop, weg op de fiets. Vooral niet omdat ik een vriend heb. Een vaste vriend, zoals dat heet. Tegenwoordig zijn losse vrienden ook zeer in de mode, maar niet in mijn geval. Hij wil niet los, hij wil vast, vaster, vast en meestal vind ik dat heel fijn.
Maar soms dus niet, zoals nu. (Saturday ni-ight! Ik wil naar Sexyland!) Dan ben ik bloedchagerijnig en baal ik ervan dat ik, nu ik nog nét niet oud en gerimpeld ben, allerlei mooie kansen op avontuur en liefde misloop.

Het is zo, dat toen ik in mijn twintiger jaren was, ik voornamelijk depressief was. Of in elk geval niet onbevangen van het leven kon genieten. Ik was streng voor mezelf en niet erg ‘go with the flow’. In mijn tienerjaren moest ik vaak huilen bij de bushalte als ik afscheid nam van mijn vriendje die in een dorp buiten Breda woonde. Ik was jaloers, ik deed moeilijk, maar oh wee, toen ie even op vakantie was ging ik er met een ander vandoor…

Toen ik in de dertig was had ik al meer plezier, al hadden de vader van mijn kinderen en ik een behoorlijk zware tijd.
Ik ben van nature niet monogaam. Dat weet mijn vriend met wie ik nu samenwoon, maar hij komt stevast met allerlei argumenten waarom het echt beter is om het bij één geliefde te houden. En hij heeft ook wel een punt, en gaat ook niet alleen om de seks, het gaat om… tja…om… los… vrij… rondlopen als een bonobo aap, alwaar de vrouwtjes het voor het zeggen hebben en het samenleven vreedzaam verloopt. Lekker veel knuffelen met iedereen en vrolijk dansen. Net als in de jaren zeventig. Lekker stoned op een bank hangen en vanalles uitproberen. Rock ’n roll!

Waarom ben ik dan eigenlijk zo godvergeten braaf! Waarom zet ik niet stiekem de wekker en sluip het huis uit, op naar een spannend afspraakje met mijn jonge punk adonis op wie ik al jaren ( o.a.) niet zo heel erg heimelijk verliefd ben? Waarom doe ik dat niet?
Ik droom van punk en rock en wild, ondertussen doe ik rustig aan, slaap meer dan genoeg en heb veel te weinig adrenaline. Zo kan ik toch geen bergen verzetten! Hallo wereld, hallo stoere vrouwen, zullen we er samen op uit trekken? Zoals ik al eerder zei, vriendinnen zijn, of waren vooral, lastig terein. Wellicht ook omdat ik nog welhaast onontgonnen bi-seksueel ben. (En gewoon goed, zo niet beter, met mannen overweg kan). En ja. Dat mag iedereen weten. Dat van dat bi. Uiteraard…. Dat vind ik juist stoer en heel erg hip. En popartiestachtig. Maar wat moet ik ermee? Iemand een idee? ( Kan ik zelf ook wel bedenken natuurlijk, maar dan word ik erg verlegen…)

Bovenstaande collage maakte ik samen met mijn vriend, als duo KalliVoodoo.
Ik vind haar goed gelukt.
De aap uit de mouw? Voorlopig ben ik trouw.

Artwork by KalliVoodoo, 30×40 cm, paper and glue

Hongerig opzoek naar de grenzen van het bewustzijn

Dag drie schreef ik niet omdat ik elders was. Geen excuus trouwens, in deze tijd van mobile devices. Dag drie van de uitdaging elke dag te schrijven over wat ik wil creëren in dit leven. En te zien of dat dan helpt mijn dromen dichterbij te laten komen. Nou, dat doet het!

image

Ik was op een bijeenkomst gister, op Ruigoord, in de Salon van Michael Kamp, georganiseerd door Luc Sala. Twee publieke figuren die veel van de mensen die dit lezen zullen kennen. Denk ik. Geen idee. Er waren ook tal van andere publieke figuren. Zoals de Chinees Dr Gino Yu,  getrouwd met een miljardair en mede-initiator van Evolving Caravan, de kapstok onder welke wij samen kwamen.

Met hen was ook Josh Whiton, een ondernemer in duurzame energie en paranormaal begaafd spreker. Een knappe jongen met een alienachtige uitstraling. ‘Die jongen alleen is al 30 miljoen waard’, sprak Luc, die duidelijk jaloers was en minstens twee keer zo oud. Luc is welliswaar een boeiend spreker en bezit enorm veel kennis (hij kan alles weten dankzij een gouden pendeltje welke hij veelvuldig raadpleegt en waar ik mateloos gefascineerd door ben), maar de vrouwen zaten na een tijdje mooi wel in een kringetje aan de voeten van King Josh en niet gezellig bij Luc, die met een kleedje over zijn benen op de hangbank zat.
En er waren nog allerlei andere belangrijke types. Ik had me er enorm veel van voorgesteld toen ik de uitnodiging las. ‘Opzoek naar de grenzen van het bewustzijn’… Ik was de avond ervoor op mijn gammele fietsje gestapt toen ik hoorde dat Luc, die ik al langer ken en zeker een warm hart toedraag, in de IJsbreker zat te dineren met de hele ‘evolving’ karavaan. Een lange tafel, Luc aan het hoofd. Allemaal mannen, één vrouw.

Ik werd voorgesteld als muzikant, ging zitten tegenover de zelfverzekerde en ondoorgrondelijke Chinees, nam een muntthee en ging een uur later weer naar huis om met mijn geladen telefoon wat inspirerende vrouwen op te trommelen. Belachelijke toestand. We gingen de wereld redden (dacht ik) zonder vrouwen! Hoe onmogelijk ouderwets!
Ik kon haast niet slapen van de zenuwen. Ik zou muziek gaan maken, ‘Mijn Grote Ideaal’ zou besproken worden, twee van mijn intrigerendste vriendinnen zouden komen en het was nogwel op Ruigoord, de plek waar ik ondanks alle haken en ogen erg veel van houd.
We kwamen aan. Beetje koud. Mijn vriend Hans Kalliwoda was ook mee. Met zijn reeds gerealiseerde droom onder zijn arm in de vorm van een fotoboek en een licht kritische houding vol vragen had hij mij en mijn vriendinnen tot voor de deur gebracht. Fijn! Ik had er op gestaan onze beste collage mee te nemen (wij zijn een duo onder de naam KalliVoodoo). De collage vertelt over de nieuwe tijd, internet als handelstool, vrouwen aan het roer, onpijlbare dieptes, oneindige hoogtes…

Een groep van twintig man in een kring. Twee uur ’s middags tot tien uur ’s avonds. Thee en koffie bestellen bij de bar. Host Michael moet ook iets verdienen. Het event kostte 40 euro inclusief eten. Blijkbaar zonder thee en koffie. Er was iets mis gegaan met de onderlinge communicatie. Ik hoefde niet te betalen want ik maakte muziek. En Luc had beloofd dat als ik voor meer vrouwen zou zorgen zij dan ook niet hoefden te betalen. Daarmee trok ik ze dan ook over de streep…
Uiteindelijk was er voor iedereen een kopje soep. Zonder brood. Ik kon het niet geloven. Al die stinkendrijke mannen en dan zo ongastvrij. Waarom?

We moesten allemaal onze droom opschrijven en daarvan werden er dan een paar besproken. Ook vertelde Luc lukraak iets over dat mensen die met een keizersnee zijn geboren slapper in het leven staan en dat dat heel erg is. Voor hen en voor de wereld. Alles ging in het Engels, ik miste de point een beetje, maar zijn houding als allesweter (‘I’m writing a book about this’ ) schoot een vrouw in het verkeerde keelsgat. Zij sprak zich uit en was duidelijk geraakt. Er werd gesproken over het grote aantal mega intelligente mensen in de ruimte. ‘Some of us are extremely gifted’. En sommige van ons dus doodnormaal. De vrouw voelde zich niet veilig.
Later begreep ik dat zij zelf heel goed is in het vormgeven van bijeenkomsten als deze en zich doodgeërgerd had aan de slordige gang van zaken.
Toen gebeurde er iets moois. Mijn liefje Hans stond op en zei tegen de geëmotioneerde vrouw: ‘Can I give you a hug now?’. Ik schoot vol omdat het heel oprecht was. Vervolgens werd er een droom getrokken door een van mijn intrigerende vriendinnen. Het was de droom van Hans, dat vond ik geen toeval, hij had het verdiend. Hans die al heel wat bereikt heeft in zijn leven en nog nooit een therapietje heeft genoten deed zijn best het juiste jargon te bezigen. Hij was door Luc de sjamaan uitgeroepen tot ‘gatekeeper of the north’, een positie van waaruit hij de Inuits in ons midden bracht.
Hans werd telepatisch onder handen genomen door een roodharige Engelsman met een vliegensvlugge tongval en overgevoelige ogen. Een lieverd, maar hij week veel te veel uit. Hans grote probleem is geld. Hij heeft het welliswaar voor elkaar gekregen een kunstwerk van 1,2 milhoen euro in elkaar te draaien (the world in a shell) maar krijgt het monumentale ding niet verkocht. De bedoeling is dat hij ermee de wereld overgaat en opkomt voor bedreigde culturen zoals die van de Inuits. Dat kost geld. En Hans is geen zakenman. Maar echt niet dat Luc zei: kom eens gezellig praten, of dat de Chinees met een hulpvaardig idee op de proppen kwam. Niets van dat al.

Het was pauze, ik speelde wat muziek, de stemming ging omhoog en Luc ging rond met een zakje toverpillen. Ik weet niet precies hoe ik het gedeelte hierna op integere wijze kan beschrijven omdat ik niemand in de problemen wil brengen, maar een ding is zeker: de wereld hebben we niet gered.
Mijn andere intrigerende vriendin speelde op haar mooie rode accordeon en keek diep in de ogen van king Josh die schichtig spiedend het energetisch veld checkte en even later onder een kleedje gestrekt op de grond lag met zijn hoofd in de schoot van een poëtisch ogende vrouw. Luc had hem er liever niet bij gehad. Als ík het opperhoofd was geweest had ik hem juist de leiding gegeven. ‘There are to many magicians in the field ‘ had ik King Josh horen mompelen. Een goed leider zet mensen in hun kracht en verdoofd ze niet met groene prullaria, die de King overigens minzaam links had laten liggen. (Had ik dat ook maar gedaan…)
Er werd gepraat en gebabbeld en geglimlacht. Er werd hier en daar een omhelzing  uitgedeeld. Ik verveelde me en had honger. Teleurgesteld. Nog twee uur te gaan.
Ik heb me vermand en een paar leuke vrouwen gesproken, waaronder Martha van psychedelic society nl. Met haar ga ik samenwerken.

Dat heb ik wel geleerd gister: het is tijd voor mij om leiding te nemen. Niet als een aap op een berg maar dansend in een kring met andere vrouwen en mannen. Allemaal samen, lekker eten en drinken, en niet lullen over bewustzijn en community maar bewust ZIJN ín community en elkaar echt helpen. Zoals Hans dat doet. Mijn huisgoeroe. Ik zei het al: ik ben gezegend.

Ik hoop dat dit verhaal een beetje te volgen was. Het had uiteraard nog allerlei zijtakken die ook mooi zijn om te vermelden maar dan kom ik nergens meer aan toe vandaag.

(Het is inmiddels de vijfde dag van mijn voornemen, zoveel tijd had ik nodig om het een en ander te verteren…)

Klaar voor vandaag

Ok. Dit is dus moeilijk. De uitdaging is: een maand lang elke dag iets schrijven over wat ik wil creëren in dit leven in de hoop dat het dan ook zal gebeuren. Maar zo eenvoudig is het niet. Ik zal toch echt concrete, lastige stappen moeten ondernemen, zoals mensen opbellen, investeerders zoeken, een bedrijfsplan opstellen, borrelen, lunchen, bonnetjes aftrekken van de belasting…
Nee. Een mens in de vijfde dimensie zit, zucht, is tevreden en ziet hele droomkastelen voor zijn geestesoog ontstaan. Voel het, zie het voor je, weet dat het al zo is… Hm. De gulden middenweg bewandelen. Dat doe ik al een beetje. Ik ben tevreden, zit en zucht. Ik borrel (alcoholvrij), trek bonnetjes af en daarnaast ben ik dus ook moeder. Moeder en huisvrouw. Elke dag ben ik er weer verbaasd over. ‘Oh ja, ik moet nog koken, oh ja, de was, oh ja, de tandartsafspraak voor Pietje, oh ja, oh ja, oh ja en ik wilde eigenlijk een circus beginnen, nee, ik drink eerst nog wel even thee met de buurvrouw’.
Ik heb een luizenleven. Letterlijk. Vanochtend stond ik de haren van mijn mooie dochter te kammen die nu al minder gilt en in hippe kiloshopbloesjes en met Dr Martins schoenen maat 42 naar de middelbare school fietst. Mijn zoon is zuinig en kocht laatst een Tommy Hilfigerjas. Fijne kinderen. Zomaar gekregen. Gecreëerd. Door mij heen ter aarde besteld. Zo voelt het. Ik had nooit gedacht moeder te worden. Het gebeurde gewoon. Eerst een jongen, een jaar later een meisje. Beiden zeer goed gelukt. Dat zegt iedereen. Iedereen behalve huisvriend Sjaak die zelf geen kinderen heeft en vindt dat ze lui zijn. Dat zijn ze ook. Maar daar gaat het nu niet om. De opvoeding is nog niet voorbij en naarmate ik mij meer ontwikkel ontwikkelen zij zich met mij mee. Fijn.

Dus ja. ‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans’. De beroemde uitspraak van John Lennon.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik beroemd zou worden. Dat werd ik niet en dat vind ik jammer. Niet dat ik de moed heb opgegeven. Oh nee! Misschien word ik wel honderdtien, ik heb nog alle tijd…
Maar nu dan mijn tactiek. Mijn strategie. Mijn unique selling point. Ik heb geen idee. Ik doe maar wat. En ik vind het heerlijk. En lastig. En dit blogbericht heeft kop nog staart, maar dat is dan maar zo.

Hieronder een familiefoto van toen mijn vader nog leefde. De foto is genomen toen mijn zoon vierde dat hij naar de middelbare ging. Mijn vader was een kunstenaar met zeer veel gevoel voor humor. Hij had ook beroemd willen worden en was diep teleurgesteld toen het anders liep… Een heel verhaal natuurlijk met in de kern van zijn drama een zeer depressieve moeder, een heks zonder uitlaapklep. Dat ben ik gelukkig niet (meer). Mijn kinderen lopen jubelend door het huis. Klaar voor vandaag.

Jaloezie, jij lelijke teef

Jaloezie. Moorddadig misbaksel. Jij, die de grond onder mijn voeten vandaan maait en me laat stikken van angst. Die een hand op mijn borst drukt en me langzaam de grond in boort. Jaloezie, geniepige teef, die mij lelijk maakt en wantrouwig. Die me gewiekste vragen laat stellen en maakt dat ik niet meer weet waar ik het zoeken moet.

FeeksIk haat je, ik wil voor eens en voor altijd met je afrekenen. Je onder de grond stoppen in een koude kist en de aarde heel hard aanstampen. Ik wil op je springen met grote laarzen aan en keihard roepen: ‘Nee! Zo ben ik niet, ik ben vrij! Ik ben vrij!’ En jij ook, mijn liefste, jij bent vrij om te gaan waar je wilt, om te dansen met wie je wilt, om te vrijen met wie je wilt…. Of…. Ik word ouder en de meisjes mooier. De liefde dieper, en het besef dat wat wij hebben méér is dan de opwinding bij het zien van een paar mooie billen in een spijkerbroek, groeit met elke letter die ik schrijf. Liefde. Wat maakt toch dat ik me zo zwaar kan voelen, zo nietszeggend, klein en onbetekenend.

Jij, die iets deelt met een ander. Een gevoel, een verstandhouding, een ritje achterop de fiets. Een grap die ik niet begrijp, een taal die ik niet spreek. De zon die schijnt in blond meisjeshaar, en ik met droge, sliertige pieken, zie het gelaten aan. Lange benen, een viool achterop de rug. Schoonheid is overal en niet alleen voor mij bedoeld.

Liefde, jaloezie. Jij kan er ook wat van. We prijzen elkaar de hemel in en leven in een paradijs van gedeelde idealen en gepaste trots. We denken dat we voorbestemd zijn en je knijpt me haast fijn voordat we gaan slapen. Benauwend soms, dan worstel ik me los en droom over mannen met baarden en mijn vader die sterft. Ik weet het niet, jaloezie, wat je bent. Waar je vandaan komt en wat ik met je aanmoet. Ik denk dat ik je strot doorbijt en heel hard en diep adem ga halen.

Kom maar, liefste, pak mijn hand, dan dansen we samen en vieren het moment, het moment, het moment!!! En als je weg bent schrijf ik teksten zoals deze en post die op mijn blog, en beloof me niet meer mee te laten slepen door die verwoestende teef die maakt dat ik mijn zusters wel kan schieten.

Diva Artwork Cato FluitsmaVrouwen kunnen vreselijk zijn. Zij lonken tussen de regels door en maken argeloze opmerkingen die de fantasie behoorlijk kunnen prikkelen. Ik weet maar al te goed hoe dat in zijn werk kan gaan. Ze komen heel dichtbij en slaan dan opeens geheel onverschillig een andere richting in. Ze zijn niet te pijlen en niet te vatten.
En als zo’n vrouw, zo’n jongere, mooiere, of in elk geval ándere vrouw haar (tijdelijke) zinnen op jou heeft gezet, tja, dan weet ik het niet. Dan ben je kwetsbaar, mijn liefste. Ik denk dat ik weet hoe dat kan gaan.

Jaloezie. Bij mij kan het ernstige vormen aannemen. Ik heb gebeten, gekrabd en gescholden. Getreiterd, gespuugd…  Al weet ik dat laatste niet meer zeker. Misschien heb ik een trauma opgelopen in mijn vroege jeugd. Misschien houd ik niet genoeg van mezelf en voed ik mijn ego met de aandacht van anderen. Ik weet het niet en ik werk eraan. Ik weet wél dat dit heel lastig kan worden, want jij, jaloezie, bent hardnekkiger en koppiger dan mijn liefste, die zweert dat ik de ware ben. Wordt vervolgd…

The Garden House

the garden house cato fluitsma (640x465)This is a drawing I made, inspired by my garden house. It’s a real existing place, five minutes from my home and I love it there. I believe I got it by witchcraft and so it’s my little witch house. Unfortunatly I’m dutch so I complain a lot and I’m not often enough around to really make it happen (yet). That’s a bloody shame. I’m spoiled as hell and I know it and I’m gonna change it and once I’ve posted this photoshopped piece of art I made, together with my  inspiring and loving fiancee, I go there and wait for him to sit in the sun with me and dream a bit of how to make our good life work for others as well…

Namasté, I’m so very spiri, you wouldn’t believe it…