‘Spring is here!’

“Isis, Epona, Aranga, Chango, Aine… Arana!”

Ik deed een experiment. Een maand lang elke dag schrijven over wat ik wil creëren in het leven en dan kijken wat het me op zou leveren. Elke dag schrijven lukte natuurlijk meteen al niet. Het werd ongeveer een keer per week. We zijn inmiddels drie maanden verder. Resultaat: veel inzichten, drama, een handvol haatmails en best wat vrouwen die zich door mij geïnspireerd voelen. Dat laatste is top.

Ik ben er zelf nog niet helemaal over uit of het nou goed of slecht is om zo open en eerlijk over mijn zielenroerselen en avonturen te schrijven. Maar áls ik wil schrijven dan moet het zo. Voor fantasie verhalen heb ik geen geduld en er gebeuren genoeg bijzondere dingen die het vermelden waard zijn. Als ik er met mijn schrijversbril naar kijk is mijn leven zelfs tamelijk idyllisch.

image
Paradiso en Ruigoord hebben een goede band…

Morgen ga ik bijvoorbeeld meedoen aan een vollemaansritueel in Paradiso! Paradiso bestaat 50 jaar en viert dat zeer uitgebreid.
DJ Isis draagt bij aan de programmering en zij is een super stoer bloemenkind. Zij heeft een eigen plek op Ruigoord en heeft samen met een aantal leden van het Amsterdams Ballon Gezelschap, de kunstenaars van Nepco en dichteres Heli St. Luce (de maangodin) een prachtige show in elkaar gedraaid. En ik doe mee als hogepriesteres! Alles valt samen.

Ik weet al heel lang dat ik bij de Ruigoordgemeenschap hoor. Het is mijn taak om, samen met een aantal andere sisters, nieuw spiritueel leven in deze ‘hippie’-gemeenschap te blazen. Now is the time!

Laatst ging ik een keer onder hypnose en vroeg toen wat dat nou precies is, voelen met je hart? Ik voel daar nooit zo veel. Ik voel mijn buik, mijn hoofd, mijn spieren, mijn ‘geslacht’, maar mijn hart? En toen vroeg de engel die mij begeleidde me naar het eerste wat ik voor me zag als ik met mijn hart dacht. Dat was de kerk van Ruigoord. Een lege kerk, met heel veel mensen eromheen die maar wat graag naar binnen willen… Bonzend op de deuren… Gelach… Zoveel nieuwe energie!
Ik liet ze binnen en gaf ze één voor één een taak. Mijn vriend Hans hielp me, we deden samen aan acrobatiek (Vage shit, niewaar? Wie verzint zoiets nou)

Ruigoord kerk St. Gertrudis
De kerk van Ruigoord…

Iets anders spannends. Ik ben met mijn kameraad ElectRick tracks aan het uitwerken. ‘De Jacht’,  ‘Der Walfisch singt’,  ‘Je bent een feesje (en ik embrace je)’…
Ik ontmoette hem een jaar of tien geleden, nadat ik net de naam Electrick Soul Circus had bedacht. Onze artistieke band is voorbestemd, ik ben enorm trots op hem en op wat we samen maken en kan niet wachten het te laten horen. We gaan in elk geval optreden tijdens Landjuweel (Ruigoord) bij de Luchtbus. De ziel van Ruigoord, volgens een van de drie mede-hogepriesteressen die daar de programmering doet. En over twee weken, op vrijdag de dertiende, is onze première, ergens op een obscure plek in hip Amsterdam Noord.

Mijn leven is geweldig en toch voel ik me regelmatig als een monster in een bak modder. Mijn geest temmen, dankbaar zijn, zaadjes planten voor de toekomst in plaats van zeuren en zanikken over fysieke gebreken, ouder worden en het weer. Het weer, daar ben ik trouwens zowiezo niet zo van. Er is geen slecht weer, alleen slechte regenkleding…. En vandaag was super lekker!

Ik was in Zwolle aan het werk voor ‘De Meisjes van Plezier’, een heerlijk entertainmentburo. Een megarijke Deen werd zestig en had een karrevracht vol vrienden en familie over laten komen. Ik was verkleed als Jordanese del en maakte zichtbaar indruk op de drie jonge stagiaires die alledrie van paarden hielden en mij met open mondjes aanstaarden toen ik mijn arsenaal aan covers ten gehore bracht. Barbie Girl, The port of Amsterdam,  La Vie en Rose, Ein Bisschen Friede… ‘Waarom doe je niet mee aan zo’n talentenjacht?’, vroeg er een. Omdat ik niet kan en wil heulen met de vijand. Als ‘ze’ me gaan googelen en zien dat ik niet kneedbaar ben dan pitchen ze mijn stem aan gort en nemen me vet in de zeik. No thank you. Mijn stem is wel véél beter geworden. Vroeger piepte ik als een paaskuiken en was zo neurotisch als de pest. Nu rock ik zo een hele tent aan gort en sleur ik met een brede grijns mijn rolkoffer richting station.
Mooie avonturen, toch?

Als ik schrijf vind ik mijn leven gewoon veel spannender. En ik hoop natuurlijk dat mijn dromen waarheid zullen worden en dat ik dan glimlachend kan teruglezen welke woeste weg er aan vooraf is gegaan…

image
Deze creatie van Nepco gaat mee in de proccessie…

‘Spring is here!’ Dat declameren we morgen tijdens het ritueel waarin we allerlei Godinnen aanroepen en Heli, onze Godin, liefdevol ondersteunen in haar maanmagie. Boven ons een grote projectie van een super maan, we zingen met zijn allen ook nog ‘The Age of Aquarius’ en ‘ Let the Sunshine in’. Ben heel benieuwd hoe dat gaat zijn.

‘Isis, Epona, Aranga, Chango, Aine… Arana!’

Een minuut na publicatie van dit verhaal komt er een bevriende journalist op bezoek die zegt dat Paradiso gekraakt is door de Ruigoordianen… Wist ik niet. Jullie?

En het is ook echt volle maan trouwens!

You are what you imagine

Zij is mijn valkuil en mijn beste vriendin. Mijn gote fantasie. Soms weet ik niet zeker of ik iets écht gedaan heb of dat ik het me alleen maar heel sterk heb verbeeld.
Dit is een lastige eigenschap voor het dagelijks leven. Hoe vaak heb ik wel niet gedacht dat ‘het’ nu echt zou gaan gebeuren. Wat dat ‘het’ ook moge zijn… Een nieuwe liefde, een artistieke doorbraak, een bijeenkomst waarin men elkaar juichend van inspiratie in de armen valt. Ik zie de meest fantastische senario’s voor me. Het gevolg is dat ik vaak diep teleurgesteld ben en me dan achteraf doodschaam voor mijn naïviteit.

Zo was het ook afgelopen woensdag op het benefiet feest voor ADM in Paradiso. Ik mocht een nummer zingen in de Clitclub, op ADM een goed verborgen plek waar ik nog nooit geweest ben, in Paradiso in de kelder. De host was Suwanna, een van de boegbeelden van ADM. Een intrigerende vrouw waar ik verder niets over zal zeggen omdat ik haar nog nauwelijks ken. Wat ik wel kan zeggen is dat zij het nummer ‘State of Independence’ wil uitvoeren in een versie toegespitst op ADM. Ik had een van haar vriendinnen laten weten dat ik graag een nuttige bijdrage zou willen leveren aan hun proces en aangeboden deze tekst te helpen herschrijven.

13C503BB-EABE-4867-8ECB-933992BFB16A
Deel van het programma… trots dat ik erbij hoor

Zoals iedereen die dit leest waarschijnlijk weet is er een lange strijd gaande tussen de criminele eigenaar van het terein en een grote groep krakers die er in twintig jaar tijd een goed functionerende mini-staat op hebben gebouwd met heel veel inspirerende kunst en uiterst waardevolle festivals.
Ik ben vóór de krakers zoals jullie zullen begrijpen.

Jullie, behalve die paar lezers die het nodig vinden mij al dan niet seksueel getinte haatmails te sturen. Zij kunnen hun hart weer heerlijk ophalen, imput genoeg om flink op los te gaan.

Ik ging flink los op het lied. Toen vroeg Suwanne mij of ik mijn kraker ‘Opblaaspop’ ten gehore zou willen brengen. Ik ben het nummer zelf behoorlijk beu, maar aangezien het in de Cliclub was leek het me wel gepast.
Afijn, ik stortte me in de weken voorafgaand aan het benefiet helemaal op de ‘State of Independence’. Een hit in de versie van Donna Summer en absoluut niet makkelijk. De tekst is diepzinnig en mooi. Hele nachten ben ik samen met mijn vriend bezig geweest het lied te doorgronden en uit mijn hoofd te leren, want ik wilde het graag spelen op mijn keytar, na ‘Opblaaspop’. Een groter contrast is haast niet denkbaar. Maar toen ik Suwanna dan eindelijk zag, na aan middag vol zenuwen en getreuzel voor de spiegel, zei ze bits: ‘Ja okay, je mag als eerste (en niet om drie uur ’s nachts zoals in het programmaboekje stond), maar niet meer dan één liedje’. Punt. En dat was dus Opblaaspop.

Zonder soundcheck, want daar deed ze niet aan, deed ik een uiterst vaag optreden in sexy rood pak met colbert, stropdas en snor. In mijn fantasie had ik hele monologen gehouden waarin ik de link zou leggen tussen seks, Amsterdam, vastgoedcriminelen, kunst en de creatieve industrie om dan uiteindelijk vol overtuiging het publiek op te roepen samen een clip te creëren die zo waanzinnig goed zou zijn dat we 50 miljoen hits zouden krijgen en meer dan genoeg geld zouden kunnen verdienen om het terein samen op te kopen. ‘The state of independence will be!’.
(Nog) niet dus. Een afgang, zo voelde het voor mij, en zeker niet de eerste in mijn leven.

Niemand die het iets uitmaakte overigens. Mijn favoriete kraker, met zijn ‘not on Facebook’ t-shirt, had mijn geklungel vanaf de zijlijn gadegeslagen en vond dat ik het er goed van af had gebracht. Hij moest eens weten… In mijn fantasie was ik een kruising tussen Ghandi, Bob Marley en Madonna en nam ik de hele Amsterdamse Underground mee op sleeptouw. In het echt stond ik maar wat te blaten en kon ik nog net ‘wij ademen voor ADM’ uit mijn machobekkie krijgen.

Cato at Clitclub Paradiso
Snor verstopt achter microfoon. Image Hans Kalliwoda

Het is gewoon ontzettend moeilijk voor mij om te focussen en te weten wat wanneer handig is om te doen. Achteraf gezien had Suwanna mij helemaal niet gevraagd dit nummer te spelen. Ze wilde eerst samen aan de tekst werken, flink repeteren, er een heel projekt van maken, we hadden ook al een beetje gebrainstormd wat heel gezellig was, maar ik was er in mijn enthousiasme totaal mee aan de haal gegaan. Pure passie en grootheidswaan. Ik trad dan ook op als ‘Angelo’, de reddende maffia-engel, en zag het lied in de oorspronkelijke staat als één groot voorteken. Magisch denken is mij bepaald niet vreemd.

Gelukkig is mijn vriend enorm stabiel en heeft hij een geheugen als een olifant. Zijn credo is: you are what you remember. Daar word ik nooit zo blij van want veel van mijn geschiedenis gaat in nevelen gehuld. Nevelen waarin ik zat te dromen denk ik, of in elk geval zeker niet in het zo gewenste ‘hier en nu’ verkeerde. Hans weet nog precies wat hij deed in pak ‘m beet maart 1997, ik had soms nauwelijks door dat de lente weer begon.

D36412C1-4E2E-49CD-8DBF-6779A6D99894
Zelfportret van lang geleden… You are what you imagine… ?

 

 

 

Was het leven maar zo simpel

Ik kan niet zeggen dat ik erg vrolijk ben vandaag. Er hangt een onbestendigheid in de lucht die ik niet kan duiden. We leven in een systeem dat in essentie niet deugt. Geld verdienen met geld. Het zwarte slijk bij laten drukken tot in het oneindige terwijl mensen ondertussen zo diep in de schulden komen dat ze zelfmoord plegen. En ook in de zorg is er iets niet pluis. Mensen worden in leven gehouden met de duurste medicijnen en vervolgens bij elkaar in huizen gestopt om daar te wachten op de dood. Ik trad gister op in zo’n huis. De voorstelling ging over pesten. Dat doen ze daar, net als op school.

Wij hebben een vriend met zware psychische problemen. Een prachtige Fransman die als stuntman werkte voor Hans Klok omdat hij bizar goed kan rolschaatsen. Dat kan hij op een podiumpje met een doorsnee van 55cm. Als een soufi danser houdt hij dat uren vol. Hij is zeer gepassioneerd en heetgebakerd, helaas is er in zijn jeugd in Parijs, in het louche hotel van zijn ouders, iets niet helemaal goed gedaan. Wat er precies gebeurd is komt nu steeds heviger boven drijven… Zijn Libanese vader een alcoholist, zijn moeder ontwikkeld maar wil steeds maar dat hij aan de zware medicijnen gaat. En dat wil hij persé niet. Been there, done that…

Wij proberen uit alle macht hem weer op de rails te krijgen, vooral mijn vriend, die hem al bijna dertig jaar kent en regelmatig betrok bij zijn projekten. Zo reisde hij bijvoorbeeld mee met de Europartrain.
Maar hoe? Het enige wat hem echt kan helpen is een groep om bij te horen, een vrouw om van te houden en kinderen om voor te zorgen…. Maar ja…

Zijn oudste zoon is 16 en woont in Avignon. Een prachtige jongen met blauwe ogen en sproeten die nu van school is getrapt en de coffeeshop al goed weet te vinden. Zijn andere zoon is nog klein, ook een geweldig kereltje, en woont bij zijn moeder in Amsterdam. Deze vrouw doet alles om hem te helpen, maar als je langer dan een uur bij onze mannelijke diva in de buurt bent dan snap je waarom dat lastig is.
Heel lastig.
Zijn spraakwaterval gaat over hem en hoe moeilijk het is en wat hij graag zou willen. Dat laatste verandert voortdurend. Is hij hier, dan wil hij naar daar en andersom.
Soms niet. Als hij fietst, tekent, danst, gitaar en/of mondharmonica speelt, verliefd is op de sociaal werkster… Dan worden zijn ogen zacht en is hij even gelukkig.

Ik denk dat hij bij ons circus hoort. Ons eerste wilde dier. Hans en ik hebben elkaar ontmoet op zijn verjaardag, hij had toen een mini-bioscoop bij de Nieuw en Meer, vlakbij een witte dôme, precies zo’n tent als ik altijd voor me zie als ik aan het dagdromen ben over Electric Soul Circus. Ik zie voor me dat deze woesteling de kern vormt van de show. Als hij begint te skaten start de connectie. We kunnen hem niet laten vallen. Als we dat doen is de kans groot dat hij het niet overleeft.
Wat hij nodig heeft is een kampertje en… showtime!

Was het leven maar zo simpel.

Een kleuterklas vol Amerikanen

In mijn Hollandse Pakje op boot in Gent
In mijn Hollandse pakje op boot in Gent

Met vier accordeonisten in een auto vertrok ik naar Gent om te spelen voor gepensioneerde Amerikanen op een cruiseship. Ik was voorbereid. Kinderliedjes, Nederlandse krakers en natuurlijk mijn lieflijke kostuum. We hadden elkaar een jaar niet meer gesproken, de trekzakmannen en ik, en ze begonnen onmiddelijk machograppen te maken. ‘Moet ik weer met die stinkzwammen op stap’, ‘Wat ben ik blij dat ik jullie een jaar heb weten te vermijden’, ‘Je speelt zeker nog net zo beroerd als vorig jaar’, etc. Niet tegen mij, uiteraard, voor mij maakten ze een kleine buiging, al dan niet vergezeld van een handkus. Ik gaf ze allemaal een joviale knuffel. Ik had reuzezin in de twee uur heen en twee uur terug in de auto met de mannen, en dat een keer of tien.

Vorig jaar was ik nog een beetje schuchter o Lees verder Een kleuterklas vol Amerikanen

Goede en droevige zaken…

Afgelopen september had ik de meeste en vooral meest uiteenlopende optredens in één maand tot nu toe. Van zingende non tot electro-punk diva… Van smartlappen juf tot uitvaartbegeleidster… Dit is wat ik allemaal deed, in willekeurige volgorde, soms met, maar meestal zonder foto.

Cato Fluitsma Clivia Festival Hortus VUTen eerste: mijn eerste uitvaart. Hier ben ik echt trots op, want het is best moeilijk om de juiste toon te treffen. Ik zong en speelde  ‘La Vie en Rose’ naast de kist in de aula, liep vervolgens achter de kist aan en vóór de stoet uit naar het graf, was eerbiedig stil, liep terug en speelde verbindende liederen tijdens de borrel. De man hield wel van een jonge jenever.

ec8907d66a7dd48f4390e794fab30314 (2)
‘Morgen ben ik de bruid’…

Ten tweede: twee smartlappenworkshops. Een op een sloep in Utrecht en één tijdens een vrijgezellenfeest in de Jordaan. De ‘bride to be’ was erg lief en stuurde me later deze foto en nog een filmpje (zie hier).

Ten derde: ik zong op een prachtige houten boot in matrozenpak voor een man die met pensioen ging en met vrouw, kinderen en kleinkinderen over het IJ werd gevaren. Op de wal werd hij ontvangen door zijn voormalige medewerkers en zongen we ‘My Way’, begeleid en aangezwengeld door mij. Lees verder Goede en droevige zaken…

Handjes in de lucht en daar gaan we!!!

Promotie is een vak apart en ik waag me er zo nu en dan eens aan. Dit filmpje heb ik samen met mijn geliefde gemaakt. Zodat jullie een beeld krijgen van wat voor covers ik zoal speel.  Dat zijn er inmiddels best veel en in alle soorten en maten. Ik kan steeds beter inspelen op ‘de behoefte van de klant’, of dat nou twintig kleuters, honderd oude jongeren of drie opstandige pubers zijn. Engels, Duits, Frans en straks ook nog Swahili! Ik speel op bootjes, in huiskamers, op grote en kleine podia en desnoods voor jou alleen… Als je benieuwd bent naar de prijs: neem gerust contact op, er valt altijd te onderhandelen.

Op de radio

1523030_10152167703787700_816630243_oVandaag kom ik op de radio. Een uitzending op Amsterdam FM, Amsterdam Songwriters Guild, ik ga vier liedjes spelen en word geintervieuwd door Rufus Kain. Tussen 16:00 en 17:00 uur. Ik kan niet anders dan nog maar een paar keer goed oefenen en zorgen dat ik de juiste jurk aan heb, ook al ziet niemand die. Tenminste, ik geloof wel dat er een klein publiek is aldaar. Het wordt uitgezonden vanuit de Openbare Bibliotheek Amsterdam.

Fijn, Amsterdam. Ook al droom ik soms van Ecodorpen en rondreizende circussen, ik hou van Amsterdam en maak er van alles mee.

Laatst trad ik op tijdens Alter Ego, een feest in een gebouw aan het IJ,  ‘Toren’. Iedereen mocht zich bij de ingang verkleden, iederéén wil zeggen 800 man, en dat werd georganiseerd door Visjuweel, ‘de verkleedwinkel op lokatie’. Vandaar dat ik nu zo mooi op de foto sta. (Foto’s gemaakt door Maria Bel!) Eerst speelde ik bij de ingang allerhande bekende nummers, zoals: ‘Come on Barbie, let’s go party’, ‘Ik heb stiekem met je gedanst’ en ‘Boys don’t cry’ van The Cure, en later, in deze wufte outfit, lag ik kronkelend voor de neus van een Berlijnse dj en zorgde ik voor de nodige erotische gevoelens bij het nog nuchtere publiek…

Lekker, ik heb daar enorm veel lol in. Zingen voor ouderen, kinderen, hipster of hopsters, ik vind het allemaal even gezellig. Nu ben ik begonnen met het instuderen van liedjes voor tijdens uitvaarten, da’s weer een heel andere tak van sport, maar niet minder dankbaar…

Hier nog een foto van toen ik bij de ingang van het Alter Ego feest stond te spelen….

L1070408Een gelukkig 2014 allemaal!!

Laat je niet kisten, dan komt later vanzelf wel…

Witte Piet

Cato0000002AAfgelopen zaterdag zou ik accordeon Piet gaan zijn in winkelcentrum De Banne in Amsterdam Noord. Ik voelde me hypocriet en had er niet echt zin in… Gelukkig bleek dat trekzak spelen met handschoenen aan vrij onmogelijk is, dus sprak iemand de verlossende woorden: dan ga je toch gewoon als Witte Piet? Welnu, zoiets werd het en ik had erg veel lol.

Ik had die ochtend een nieuw Sinterklaas liedje van mijn dochter geleerd, een beetje samba-achtig (pepernoot taaitaai, pepernoot taaitaai, pepernoot taaitaai, chocola… Chocola lalala lalala etc). Dat swingde de pan uit en de andere Pieten liepen al huppelend en housend door de supermarkt. Het was zo mooi om al die blije hoofden te zien van de toch over het algemeen allochtone bevolking. Een gesluierde dame gaf me een compliment: ‘Zo mooi kan u zingen! En dan met de instrument!’ Het was echt feest.

Vanochtend heb ik gespeeld tijdens de intocht van Sinterklaas op de Vrije School. Hartstikke leuk gezongen in een winderige sloep met aan mijn zijde een dikke acteur met een prachtige, diepe stem. Verder aan boord:  (behalve een érg sexy Sinterklaas) twéé zwarte en één witte Piet. Deze laatste werd ingewijd. Moest voor het eerst de schoorsteen in. Dat zag er prima uit! Lief wit toetje, met wat blush en lippenstift…
Gewoon een beetje aanpassen, mensen, samen zingen blijft het leukste wat er is!

Met tovenaar Eric naar de Jaarbeurs

Ik mocht optreden op de Margriet Winter Fair. Een mooie kans, ik was er blij mee! Mijn manager Nanna Lodewijkx had nog zó gezegd: zorg dat je iemand bij je hebt die het filmt, en let er op dat deze persoon de interactie met het publiek goed vast legt. Maar ik durfde niemand te vragen, zat enorm te treuzelen en uiteindelijk, nadat ik de dag van te voren nog een laatste oproep op Facebook had geplaatst, ging mijn goede vriend Eric de Magiër mee. Zonder camera….

scan export Gerrit de Jager - prent van mijHet eerste optreden ging minder goed dan ik gehoopt had. Ik speelde in de Margriet Villa en daar zag ik, toen ik aankwam, dat zowel het publiek als de artiesten koptelefoons droegen. Huh? Een soort van Silent Disco. Ik dacht, nou, ik doe het wel zonder, want ik wil dat mijn muziek door de hele Jaarbeurs schalt. Dat was niet zo heel erg slim, want de acoustiek was tamelijk lastig en overal om mij heen werd er druk gewinkeld en gekletst. Ik kon me moeilijk concentreren en voelde me na afloop niet zo heel erg trots.

Het tweede optreden was ik wijzer: ik ga die dingen gebruiken!! Dat was een geweldige ervaring. De mensen die de koptelefoons droegen (Eric deelde ze verwoed uit) kon ik geheimzinnig aankijken en omdat ik mezelf zo goed kon horen, speelde ik als een tierelier.

Optreden Margriet Winter Fair, november 2013
Optreden Margriet Winter Fair, november 2013

Na afloop in de artiestentent schudde twee dames mij enthousiast de hand. ‘Wat was het práchtig! We hebben echt genoten, wat jij doet is heel bijzonder… Ah, je kent me niet? Leontine van den Bos, hoofdredacteur Margriet’. ‘Annette Heffels, columniste’. Ik sprong een gat in de lucht en gaf de dames terstond een CD. ‘Ik zal doen wat ik kan om je te promoten, Cato’. ‘Oh, dat zou gewéldig zijn, dankjewel!’.

En zo liep het toch nog allemaal goed af en hadden Eric en ik tijd om ons verder te ontspannen. We rookten buiten een pretsigaret en gingen opzoek naar iets lekkers om te eten. Ondertussen had Eric ook nog leuk gepraat met Gerrit de Jager, de maker van de familie Doorzon (zie illustratie  boven) en waren we in de photobooth van Say Kaas beland.

Cato en Ik - Margriet Winter Fare - Cezanne
In de Photobooth van Say Kaas, bewerkt als Cezanne door Eric

Als klap op de vuurpijl troffen we de stand van Droste aan… Zie hier het reslutaat:

droste catoEn Eric natuurlijk ook!

droste ericNou, dat was weer een mooi avontuur, hopelijk tot ziens in de Margriet!

Op tournee met Tailor Birds

Op Tournee met Tailor Birds

Drie weken op tournee. Rock en roll, eindelijk! Een droom kwam uit. Londen, Glasgow, Manchester, Bristol, Berlijn, Brussel… en als laatste Heusden (Brabant, Misty Fields Festival), daar vond ik het uiteindelijk toch het gezelligst (roots, weet je wel). We speelden nog op ADM, in Zeeland (Club Zonnemaire) en op het Magneetfestival…

1175244_10151684143614037_1566961453_n
Ik, Monique Kerr, ElectRick, Sophia Kinston
Kaffee Burger, Berlin

Het was een prachtige ervaring. Ten eerste: de muziek die we maken met Tailor Birds is echt goed. Sophie Kinston en Rick van der Ree zijn de grote helden in dit verhaal. Sophia is een altvioliste uit Melbourne (daar woont ze) en Londen (daar is ze opgegroeid) en werkt al jaren aan deze droom. Ze heeft vorig jaar met laptopmuzikant ElectRick het album ‘Run away sailors, stay at home wifes’ opgenomen en daarvoor gastmuzikanten uitgenodigd. Eén daarvan was ik…  Lucky me!
De vierde muzikant mee op tour was de Australische Monique Kerr, een absoluut soulfulle zangeres van nog maar 21 jaren oud, die mijn hart gestolen heeft. Haar stem is heel erg mooi en diep. Ze was ook al mee op tournee in Australie (ik niet), met de Jazzversie van Tailor Birds, en ze treed ook alleen op met eigen nummers (waarvan nu niks online, ze heeft alles er tijdelijk afgehaald).

1266316_448256238622394_1948689252_o
De looppedals van Sophia

We repeteerden drie dagen in een appartement bij Londen Bridge. Ik kende de meeste nummers alleen nog van de plaat en we zochten naar manieren om mijn accordeon en onze stemmen in te passen. Ik moest ook een hele vlugge Engelse tekst uit mijn hoofd leren, dat vond ik enorm lastig. Monique deed ook ‘folie’ (sound-effects) met wijnglazen, krakend papier en een loopstation.

1264924_448256618622356_753086192_o
Monique doet ‘folie’

We hebben op allerlei plekken gelogeerd. Bij ooms en tantes, oud studiegenoten, thuis bij andere bands, ergens in een geblindeerd rockhok met tien aaneengesloten bedden in de troosteloze stad Chemnitz, bij een Brusselse sound-engineer thuis, in een Eurolinerbus… Man, mijn horizon is  heerlijk opgerekt! Ik weet nu wat werken is… En dan bedoel ik vooral het werken in de  zin van mailen, mailen, mailen, aardig zijn, aardig zijn, aardig zijn en af en toe een uurtje muziek maken… Dat is wat Sophia deed en ik bewonder haar hierom. Zij heeft de hele tournee op eigen houtje georganiseerd en alles betaald met haar eigen zuurverdiende geld. Niks geen subsidie. Alles aanpakken!

1273257_448257355288949_294522093_o
Optreden in een platenzaak in Glasgow, mijn favoriete stad (op Berlijn na)

Wat ik ook heb (her)ontdekt is dat ik slecht tegen heel hard en lelijk geluid kan. Dat was vaak weer een gevecht. Het is maar zelden dat alles goed samen komt. Het juiste publiek (qua golflengte), een mooi geluid, een fijne stemming… Dat was zo in Cambridge, tijdens het Space Time Festival. Daar klopte alles. En in Londen, in de Sebright Arms…

We kregen trouwens vaak hele mooie reacties. Mensen vinden de muziek prachtig, orgineel, de sfeer van de band spreekt ze aan. Sommige waren zelfs ontroerd door de overtuigingskracht en de voelbare passie. Ook vinden ze de combinatie van laptop en accoustische instrumenten (met name de enorm virtuoze violiste : ) heel goed gelukt. Luister zelf! Applausje voor Tailor Birds! (En als je wilt kun je de muziek online bestellen… Je doet jezelf en Sophia er een enorm plezier mee!)

1269194_448247205289964_347541974_o
Sebright Arms, Londen