In maart 2026 verscheen in het Amsterdamse stadsmagazine MUG een reportage over mijn werk als zangeres en accordeonist. Journalist André Verheul kwam luisteren bij een middag zingen met ouderen met dementie in Huis van de Wijk De Koperen Knoop.
Levende jukebox – Cato brengt plezier en geluk
Op feestjes, bootjes en in buurthuizen: zangeres en accordeonist Cato Fluitsma zingt en speelt een jukebox vol liedjes voor iedereen. Vandaag treedt ze op voor ouderen met dementie in Huis van de Wijk De Koperen Knoop in de Staatsliedenbuurt.
Doet ze vaker, spelen voor ouderen. In het Odensehuis bijvoorbeeld, of voor Kunst in de Zorg. En binnenkort bij de opening van een ouderenwoongroep in oost.
‘Waarom ik voor dementerende ouderen speel? Ik vind het ontroerend. Deze mensen zijn aan het eind van hun leven. Muziek roept herinneringen bij hen op. Het is een houvast om samen te zijn.”
‘Ik speel accordeon sinds mijn negentiende en ik zing sinds ik kan lopen. Als kind droomde ik ervan een eenmanscircus te zijn. Of ik dat heb bereikt? Ja, in die zin dat ik in mijn eentje met mijn accordeon In levensvreugde breng bij mensen. En over MUG gesproken: ook ik heb niet veel geld. Nooit gehad ook. Ik leef van maand tot maand. Ik weet nu niet wat ik volgende maand verdien. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Met weinig geld leef ik toch een heel rijk leven.
De prijs van creativiteit
‘Geld. Ik praat er altijd heel open over., maar voor veel mensen is het nog altijd een taboe. Zelfs is voor veel mensen een lastig onderwerp. met je beste vrienden bespreek je niet hoeveel je verdient. Vreemd toch?
Voor Cato is geld een ingewikkeld fenomeen. “We leven in een wereld waarin geld soms de plek van waarden inneemt. Het kan creativiteit zelfs belemmeren. Als je een idee hebt voor iets moois, denk je meteen: hoe gaan we dat betalen?” In haar lied “Geld” bezingt ze die paradox. In de Koperen Knoop verzamelen tien ouderen zich in een kring van stoelen. Het theater van de middag. Cato heeft geen vaste speellijst. “Ik weet vaak niet eens waarmee ik begin. Dat laat ik afhangen van het moment. Van de sfeer. Van een woord of een blik in iemands ogen.” Ze begint spontaan met een paar Amsterdamse melodieën. Twee dames zingen meteen mee. Een man blijft geconcentreerd bij zijn Rummikubspel. Langzaam vult de kring zich. Cato begroet iedereen persoonlijk en stelt zich steeds opnieuw voor. Een man herkent haar naam. “Cato… van Catootje!” Even later zingt de hele groep het lied Catootje mee. Daarna volgen klassiekers uit allerlei tijden: Amsterdamse liedjes, oude Top 40-hits en verzoeknummers van de bewoners. Als iemand een lied niet meer precies weet, vindt Cato altijd wel een alternatief. Cato zingt, speelt, beweegt en maakt oogcontact. Dat laatste is belangrijk, want bij beginnende dementie kan de aandacht snel verslappen. Maar als een lied herkenning oproept, gebeurt er iets bijzonders. Armen gaan omhoog. Mensen zingen mee. Soms staat iemand zelfs op om te dansen. Wanneer het lied Ja Zuster Nee Zuster klinkt, zingt bijna iedereen mee. De regels “Doe wat je het liefste doet, dan komt het altijd goed” lijken iedereen te raken. Na ruim een uur is de energie nog steeds voelbaar. Een man die eerst wat mopperde over de dagbesteding doet uiteindelijk toch mee met het slotlied. Cato sluit af met een klassieker: “En we gaan nog niet naar huis…” En even lijkt het alsof niemand dat wil. Cato Fluitsma is zangeres, accordeonist en performer. Ze treedt op bij allerlei gelegenheden: van buurtfeesten en festivals tot optredens in zorginstellingen. Met haar muziek brengt ze mensen samen — van jong tot oud. In 2025 ontving ze de Ruigoord Trofee, een prijs voor woordkunst die jaarlijks wordt uitgereikt tijdens het festival Vurige Tongen. De jury prees haar vermogen om mensen te raken en te verbinden met haar muziek. Elke dag in maart om 17:30 uur: samen zingen voor vrede bij Steelhenge / Temple of Peace op het Stenen Hoofd in Amsterdam. Iedereen is welkom.