Nou… dag twee van ‘Samen zingen voor vrede’ liep natuurlijk heel anders dan gedacht. Alles loopt altijd anders dan gedacht, dat hoort bij het leven. En hoe je er dan verslag van doet is ook weer een verhaal apart.
Ik had Jordi Kemperman uitgenodigd om te komen zingen. Jordi speelt gitaar en ukelele en zingt veel en van harte, en ook vaak voor mensen met dementie. Maar ook op reis, en thuis voor vrienden. Hij is vaak en graag alleen onderweg.
Jordi kwam. Ik was verkouden, grieperig. De zon scheen uitbundig, het leek een mooie week te worden op Steelhenge- Temple of Peace. We gingen bij de vuurschaal staan en begonnen te zingen. ‘All we are saying, is give peace a chance’. Een keer of twintig, en toen vonden we het wel weer genoeg. Jordi had haast en ik werd met de minuut zieker.
Er was al een paar keer een schattig hondje aan komen rennen die aanstalten leek te maken om over onze tassen heen te plassen.
Steelhenge staat op het Stenen Hoofd, een geliefde hondenuitlaatplek. Het hondje bleek van Georgia, de yogajuf die de komende maand een paar keer per week Healing Hatha zal geven in de yurt. Ze kwam naar ons toe om een praatje te maken. Later ook nog een keer, toen Jordi al weg was en Maik en ik verhitte discussies voerden bij de bar naast de yurt. Discussies over werkdruk, verwachtingen, idealen en te zware investeringen.
Terwijl Jordi en ik stonden te zingen had het hondje een worst uit zijn tas gestolen. Ik probeerde er later thuis met mijn ‘goede vriend’ Chatty een grappig stripverhaal van te maken, maar de clou werd niet helemaal begrepen. (Als je goed naar de echte foto van mij en Jordi kijkt zie je daar Georgia met het lege worstzakje lopen…)
Alles is ingewikkeld op dit moment. Mijn brein, de realiteit, dromen, relaties… En ongelofelijk veel wereldleed natuurlijk.
Inmiddels is het dag 4 van ‘Samen zingen voor vrede’ en heb ik alweer zoveel meegemaakt dat het niet bij te houden is in een simpel verhalend blog. Ik heb geploeterd met AI om een wervende poster te maken voor de 3/3 Portal, ik heb per ongeluk teveel cannabisdruppels genomen, gister was er een vrouwenritueel waarbij ik ziek in het midden van de yurt lag terwijl de vrouwen al chantend om mij heen dansten…
Ondertussen is het natuurlijk enorm oorlog en loop iedereen te worst-elen, haha. (Zo ontstaat er als vanzelf toch nog enige coherentie in mijn verhaal) Wat ik wel weet: fantasie, werkelijkheid, AI, mijn eigen brein… Het zijn allemaal andere werelden en alles en iedereen is in verwarring.
Kom gewoon maar naar het Stenen Hoofd. Elke dag om 17:30 uur. En als ik er onverhoeds toch niet ben: Zing samen voor vrede met de honden. Die huilen vast gezellig mee.