Daklozenkoor ‘De Straatklinkers’ zat even zonder accordeonist, totdat…

Alfredo mij hoorden spelen bij De Hermitage alwaar ik een mini-optreden deed voor de avonturiers die mee deden aan de 2e Geluks-Expeditie van Nico Aschermann (zie mijn verhaal hiervoor: ff naar beneden scrollen da’lijk).

Het ging als volgt: ik was klaar met spelen, maakte een buiging en werd vervolgens aangesproken door een knappe jongeman. ‘Mefrouw, ken ik iets aan u vragen?’ ‘Maar natuurlijk’, antwoordde ik beleefd. ‘Ken u effe meekomen? We hebben een daklosekoor en Arie, die er normaal altijd is, of nou ja, vaak, die is er vandaag dus niet, dus misschien ken u effe meekome?’

Daklozenkoor ´De Straatklinkers´

Ik dacht niet meteen: yes! Want ik had interrelationele spanningen en werkgerelateerde stress, maar na even wikken en wegen ging ik mee. Natuurlijk ging ik mee! Ik had vorige week toevallig nog gezegd tegen iemand dat het begeleiden van koren me wel leuk leek. En zinnig. En toen zei diegene dat er momenteel veel vraag naar is. Dat bleek nu dus ook. En bovendien bedacht ik me dat dit vast en zeker ook wel een goed verhaal op zou leveren… Niks sociaal gevoel, scoren willen we!

Beneden in de Diaconie kreeg ik een kop koffie en een map vol liedjes, waar ik er gelukkig genoeg van kende, en voelde ik me helemaal blij. Wat super! Wat mooi dat dit bestaat. Zingen met elkaar, even niet denken aan de druk van het dagelijks leven. Dat geldt voor de daklozen maar net zo goed voor mij (al zijn mijn problemen van een hele andere orde natuurlijk… )

Toen ik vrijwilligster Rosalinda belde om te vragen of ze misschien een leuke foto had, zei ze dat het juist de bedoeling is van het koor om veel naar buiten te treden. Ik kreeg al een lijstje met optreeddata mee en of ik maar vooral vaker wilde komen. Er is ook een socialmedia groep genaamd ‘De Straatvogels’, alwaar ze leren twitteren enzovoorts en het feit dat ik nu bijvoorbeeld over hen schrijf wordt zeer gewaardeerd!

Daklozenkoor De Straatklinkers Cato Fluitsma
De lieve man met gitaar heet Johannes en die kende ik al van vroeger, van het ‘Netwerk Alternatieve Reizigers’. Zo zie je maar…

Voortaan vind je mij ná de Geluks Expeditie in de ruimte van straatpastor Luc Tanja die de mensen warmhartig toespreekt alvorens ze ruim twee uur gaan zingen en praten, en als ik jullie was zou ik ze liken op Facebook en geld storten : )

Dat was het weer voor nu. Op naar een volgend avontuur: ‘In de Ban van het Buikorgel’…

 

 

 

 

 

Gratis Geluk

Gister had ik een mooi ‘toeval’. Ik fietste met mijn dochter naar school en haalde Nico Aschermann, van het polulaire blog GratisGeluk in. Dat ze zo heette wist ik toen nog niet. En wat ze deed al evenmin. Ik had haar ontmoet in de sportschool tegenover mijn huis en vond haar onmiddelijk bijzonder aardig en inspirerend. Vanwege haar humor en ontwapenende manier van doen. Daar werd ik erg blij van. Dus ik passeerde haar en riep: Hey, sportkamaratsky! ‘en toen brulde ze:’ Ik ga zo weer hoor, lekker beulen, kom je ook?’

Ik kwam óók en na een half uur ploeteren op de lopende band hadden we een zakelijke deal. Ik zou de volgende dag onderdeel zijn van haar GeluksExpeditie door Amsterdam. Ik had haar verteld dat ik ‘Push It ‘ van Salt ´n Peppa op accordeon kon spelen en dat vond ze fantastisch (ik ook). Al puffende checkte ze me uit op haar iphone en raakte ik al maar meer onder de indruk van haar.

En toen vanochtend had ik een heerlijk klusje. Precies om 11:15 uur stond ik klaar voor De Hermitage alwaar haar expeditie van A naar B zou wandelen. Eerst speelde ik Amelie-achtig romantisch om vervolgens over te gaan in ‘Oeh baby baby… Get up on this! ‘. Dat was leuk, dat ging lekker en ik was gelukkig precies op tijd.

Cato Fluitsma GeluksExpeditie Hermitage
Die vrouw die haar veters strikt is Nico. De rest is op expeditie…

En nu komt ze morgen langs om mij Gratis Geluk te brengen en een portret van mij te maken en ben ik heel erg opgetogen. Ik had De Goden namelijk vriendelijk verzocht mij een beetje te helpen op het financiele gelukspad en zie hier… Ik kijk nu al uit naar de  nieuwe boekingen!! Bedankt Nico.

 

 

Handjes in de lucht en daar gaan we!!!

Promotie is een vak apart en ik waag me er zo nu en dan eens aan. Dit filmpje heb ik samen met mijn geliefde gemaakt. Zodat jullie een beeld krijgen van wat voor covers ik zoal speel.  Dat zijn er inmiddels best veel en in alle soorten en maten. Ik kan steeds beter inspelen op ‘de behoefte van de klant’, of dat nou twintig kleuters, honderd oude jongeren of drie opstandige pubers zijn. Engels, Duits, Frans en straks ook nog Swahili! Ik speel op bootjes, in huiskamers, op grote en kleine podia en desnoods voor jou alleen… Als je benieuwd bent naar de prijs: neem gerust contact op, er valt altijd te onderhandelen.

‘Olandezii go crazy’… over mijn week in Roemenie met Stichting Droomkracht

Foto’s veelal gemaakt door: Nino van der Steen

1888934_861492670530405_1417747141378644907_o
Tivo Beunk speelde gitaar, zong, bouwde druk aan het decor en deed pittige percussie met een groep jongens. Violist Xander Nichting leidt de stichting samen met zijn vrouw Sandra Tiné, onderaan dit blog op de foto.

Het is nu al bijna twee maanden geleden dat ik met Stichting Droomkracht in Roemenie was om te spelen vóór en mét weeskinderen in het dorp Valea Screzii, opgericht en geleid door Father Tanase.  Ik heb er heel veel meegemaakt en loop dan ook steeds stuk op dit blogverhaal omdat ik gewoonweg niet weet wat het belangrijkste is om te vertellen. Ook zijn er heel veel mooie foto’s gemaakt en kan ik maar niet kiezen welke hier te plaatsen.

10551637_861501503862855_1978263300549104575_o
Carla van der Steen die een onuitputtelijke hoeveelheid liefde gaf en structuur en overzicht wist te houden tijdens de knutsel- en dansworkshops. Deze meiden deden trouw mee als vlinders in de voorstelling.
10700298_869237043089301_178223532510751684_o
Workshop karate in het bos

Wat ik denk ik het belangrijkste vind om te vertellen is dat het zo heerlijk was om in een gemeenschap te fungeren. Een warm bad vol liefde, goed eten, zon, muziek en dankbaarheid. Dat maakte dat ik in een behoorlijke dip belandde toen ik op de eerste stressvolle schooldag van mijn eigen kinderen terug kwam in een bibberig koud Nederland.

Het dorp bestaat uit schattige huizen met puntdaken, moestuinen, fruitboomgaarden, een vervuild riviertje en op elke omliggende heuvel een Grieks Orthodox kerkje vol kleurrijke muurschilderingen en relikwieen. De diensten duren er zo’n acht uur en bestaan uit monotoon mannengezang en een chaotisch doch relaxed in- en uitlopen van dorpelingen.

10542714_544915992281385_4882626575582318064_o
Met Father Tanase voor een kerk in opbouw

Father Tanassee heeft er voor gezorgd dat de kinderen van de eerste lichting konden gaan studeren. Het dorp bestaat nu zo’n dertig jaar en is een bron van inspiratie voor velen, met name binnen de Grieks Orthodoxe kerk. Een mooie anekdote is dat hij op een dag dat wij er waren een herdenkings-dienst organiseerde boven op een hele hoge berg. Het hele dorp werd gemobiliseerd om hier naartoe te komen. Lopend met zware meloenen, bakken vol vis, brood en pakken wijn. Wij konden gelukkig meerijden met een busje, wat het helaas halverwege begaf, zodat wij alsnog een flink stuk moesten lopen met onze instrumenten schuin de heuvel op…

10441152_10204565641040139_6304085116111735969_n
De inzittende van het busje… ‘They like adventure’ murmelde Father T.

Terug konden we met Father T. meerijden, maar wel in de pikdonkere achterbak, tussen de losse stoelen en de schuivende bakken overgebleven vis… Vader reed met een noodgang de berg af, onderwijl luisterend naar een mis van een collega in Boekarest op de radio. Ik was zo slim geweest om voorin naast hem te gaan zitten omdat ik niet zeker wist of ik het zonder te kotsen zou redden tot aan het dorp…. Spannend, naast deze man met baard en gevlochten paardenstaart van wie ik totaal geen hoogte kon krijgen. In het Frans wist ik hem nog net voor het einde van de rit mijn waardering en bewondering mee te geven.

We hebben met Stichting Droomkracht samen gewerkt aan een theatervoorstelling met als thema insecten. We gaven workshops in dans, knutselen, akroyoga,  karate… Osiris speelde een schitterende hoofdrol als een soort spiderman, waarbij de door mij meegebrachte zonnebrillen goed van pas kwamen.

10631129_861499563863049_1721346845160464215_o
De poster ontworpen door Osiris Cé, die akroyoga en karate gaf en de website gaat verbeteren: )

Eén avond hebben we muziek gemaakt bij ‘de familie van Damme’, een zigeunerfamilie (gevoelige term maar ik weet het even niet anders te benoemen) die ook in het dorp woont. Een jaarlijks terugkerend ritueel waar altijd erg naar uit gekeken wordt. Een belangrijke rol van Stichting Droomkracht is dat de komst van de ‘Olandezii’ positief werkt op de sociale verhoudingen. Iedereen mag meedoen, niemand wordt buiten gesloten.

10272517_862343067112032_5168993562973802328_o
Met bloem: de lieve acroyogajuf Nicola Helmink die een bebrilde rups speelde in de voorstelling en hier zichtbaar geniet van de muziekavond bij de familie Van Damme. Rechts Osiris, die de held was in het stuk

In het bovengelegen dorp wonen de herders en ook hun kinderen schuiven zo nu en dan aan tijdens de workshops. Wat nieuw was dit jaar was dat de hoogbejaarden werden uitgenodigd voor de voorstelling. Zij hebben sinds een tijd ook een huis in het dorp maar worden nog niet helemaal geaccepteerd door de kinderen. Wij hebben een avond onder hun balkon staan spelen en zingen. Sommige komen helemaal nooit hun huis meer uit. Vorig jaar was het verhaal dat er opeens een heel oud krom vrouwtje naar buiten schoof en met enorm veel overtuiging een heel scala aan aria’s ten beste gaf….

Links Ella ie met haar zonnige energie heel veel goeds teweeg bracht
Rechts Ella die met haar zonnige energie heel veel goeds teweeg bracht

Het zou zomaar kunnen dat ik volgend jaar weer meega met deze inspirerende stichting en dat ik dan mijn eigen kinderen meeneem. De jongen die een groot aantal van de foto’s heeft genomen, Nino van der Steen, ging al vanaf zijn elfde mee en heeft in de tussentijd een mooie band opgebouwd met de mensen en deze prachtige plek. De energie die wordt gestoken in de kinderen van Vallei Screzi en de mensen die hen omringen, werpt absoluut zijn vruchten af. Sommige zijn zelfs al eens naar Amsterdam gekomen terwijl ze normaal niet verder komen dan een weekje Zwarte Zee per jaar. Ze zingen de liedjes het hele jaar door en houden via Facebook contact:)

10644440_857685440911128_3894005358819327872_o
Tivo en Xander sloven zich uit tijdens de theatervoorstelling

Zie je wel, ik heb echt nog lang niet alles verteld. Haast niets nog eigenlijk. Niets over de zwakbegaafde  ‘Lady Gaga’ die met haar aanstekelijke humor uiteindelijk ook mijn hart stal. Niets over de schrijnende verhalen die uiteraard achter al deze lieve kinderen en jong volwassenen schuilen. Zoals dat van de prachtig zingende Andrea, wiens moeder haar niet meer wilde omdat ze mank is en haar nieuwe vriend daar niet zo’n trek in hand. Andrea weet dat haar moeder regelmatig in de buurt is maar niet de moeite neemt haar even op te zoeken. Zij staat hieronder op de foto met links van haar de plaatselijke karatekampioene Rita,  die met één hand vliegen uit de lucht vangt en heel goed kan dansen, en rechts van haar Sandra Tiné van Stichting Droomkracht die Andrea in deze éne week per jaar zoveel mogelijk liefde geeft.

10547095_862343653778640_4763774573207799553_o
Sandra, Andrea en Rita

Het gaat niet om het theaterstuk of om de muziek. Het gaat erom dat deze kinderen en de mensen die voor hen zorgen, gezien en gehoord worden, door mensen met een ruime blik. Dat vond ik niet perse makkelijk, sterker nog, het aangaan van een enigzins zinnig contact zonder dat je veel kunt zeggen vond ik best lastig. En dan is het fijn dat je iets te doen hebt.

10574279_851962491483423_4284674491996620861_n
Dit jongetje stal mijn hart en wilde alleen maar knippen

 

 

 

 

‘De koningin is moe’, een lied met een hoopvol einde over bijensterfte (CCD)

Met haast in mijn buik en vlinders in mijn vingers schrijf ik dit blog. Het werd tijd, want morgen treed ik op in De Balie, tijdens de door Greenpeace georganiseerde avond ‘De bedreigende BIJzaak’, een avond over bijensterfte. Nu hebben mijn ouders wel eens in de Breda’se carnavalsoptocht mee gelopen als een echtpaar bijen (een zieke bij tussen hen in op een brancard, met daarbij het opschrift: ‘hij komt niet meer bij”), ik heb helaas geen bijenkostuum in mijn bezit. Wel was ik de gelukkige draagster van een heus paashaaspak, onlangs in een niet nader te noemen winkelcentrum te Amsterdam.

haas 4
Foto: Maitre Pierre

Maar goed. De Colony Collapse Disorder is een heel serieuze zaak en ik heb daarover dan ook een heel serieus lied geschreven. Een mooi lied, met meerdere muzikale thema’s, getiteld: ‘De koningin is moe’.  Ik moet zeggen, ik heb me er echt voor uitgesloofd.

Ik schreef het in eerste instantie voor het symposium van BeeCare (= een initiatief voor de bijen ín en mét bewoners van de Staatsliedenbuurt) en daar was een medewerker van Greenpeace die ons uitnodigde het lied nogmaals te komen spelen. Yes! Ik speel het samen met violist Vincent van Dam (die werd geinspireerd door het wanhopige gezoem van een ter aarde stortende bij) in de grote zaal. 

vincent en cato
Foto BeeCare symposium: Ruth Hoek

 

Ik ben heel benieuwd naar deze avond waar: (volgens de programmeurs) ‘imkers, boeren, wetenschappers en politici een antwoord zullen proberen te vinden op de volgende grote vragen: wat zijn de belangrijkste oorzaken van deze bijensterfte? Hoe kunnen we de manier waarop landbouw werkt in Nederland aanpassen om dit probleem tegen te gaan? Welke oplossingen worden nu al in de praktijk gebracht?’

Ik vind het fijn dat ik er bij kan zijn, omdat ik al jaren voel dat ik iets zinnigs wil bijdragen aan de wereld, en niet alleen maar over m’n eigen zielenroerselen moet lopen kwelen. Egoisten zijn er al genoeg, de bijen leren ons wat het is om écht samen te werken.

Luister naar mijn lied en kom morgen (vrijdag 9 mei, 20:00 uur) naar de Balie! Misschien doe ik mijn zwart-geel gestreepte bijensjaal wel om.

 

Op de radio

1523030_10152167703787700_816630243_oVandaag kom ik op de radio. Een uitzending op Amsterdam FM, Amsterdam Songwriters Guild, ik ga vier liedjes spelen en word geintervieuwd door Rufus Kain. Tussen 16:00 en 17:00 uur. Ik kan niet anders dan nog maar een paar keer goed oefenen en zorgen dat ik de juiste jurk aan heb, ook al ziet niemand die. Tenminste, ik geloof wel dat er een klein publiek is aldaar. Het wordt uitgezonden vanuit de Openbare Bibliotheek Amsterdam.

Fijn, Amsterdam. Ook al droom ik soms van Ecodorpen en rondreizende circussen, ik hou van Amsterdam en maak er van alles mee.

Laatst trad ik op tijdens Alter Ego, een feest in een gebouw aan het IJ,  ‘Toren’. Iedereen mocht zich bij de ingang verkleden, iederéén wil zeggen 800 man, en dat werd georganiseerd door Visjuweel, ‘de verkleedwinkel op lokatie’. Vandaar dat ik nu zo mooi op de foto sta. (Foto’s gemaakt door Maria Bel!) Eerst speelde ik bij de ingang allerhande bekende nummers, zoals: ‘Come on Barbie, let’s go party’, ‘Ik heb stiekem met je gedanst’ en ‘Boys don’t cry’ van The Cure, en later, in deze wufte outfit, lag ik kronkelend voor de neus van een Berlijnse dj en zorgde ik voor de nodige erotische gevoelens bij het nog nuchtere publiek…

Lekker, ik heb daar enorm veel lol in. Zingen voor ouderen, kinderen, hipster of hopsters, ik vind het allemaal even gezellig. Nu ben ik begonnen met het instuderen van liedjes voor tijdens uitvaarten, da’s weer een heel andere tak van sport, maar niet minder dankbaar…

Hier nog een foto van toen ik bij de ingang van het Alter Ego feest stond te spelen….

L1070408Een gelukkig 2014 allemaal!!

Laat je niet kisten, dan komt later vanzelf wel…

Witte Piet

Cato0000002AAfgelopen zaterdag zou ik accordeon Piet gaan zijn in winkelcentrum De Banne in Amsterdam Noord. Ik voelde me hypocriet en had er niet echt zin in… Gelukkig bleek dat trekzak spelen met handschoenen aan vrij onmogelijk is, dus sprak iemand de verlossende woorden: dan ga je toch gewoon als Witte Piet? Welnu, zoiets werd het en ik had erg veel lol.

Ik had die ochtend een nieuw Sinterklaas liedje van mijn dochter geleerd, een beetje samba-achtig (pepernoot taaitaai, pepernoot taaitaai, pepernoot taaitaai, chocola… Chocola lalala lalala etc). Dat swingde de pan uit en de andere Pieten liepen al huppelend en housend door de supermarkt. Het was zo mooi om al die blije hoofden te zien van de toch over het algemeen allochtone bevolking. Een gesluierde dame gaf me een compliment: ‘Zo mooi kan u zingen! En dan met de instrument!’ Het was echt feest.

Vanochtend heb ik gespeeld tijdens de intocht van Sinterklaas op de Vrije School. Hartstikke leuk gezongen in een winderige sloep met aan mijn zijde een dikke acteur met een prachtige, diepe stem. Verder aan boord:  (behalve een érg sexy Sinterklaas) twéé zwarte en één witte Piet. Deze laatste werd ingewijd. Moest voor het eerst de schoorsteen in. Dat zag er prima uit! Lief wit toetje, met wat blush en lippenstift…
Gewoon een beetje aanpassen, mensen, samen zingen blijft het leukste wat er is!

Met tovenaar Eric naar de Jaarbeurs

Ik mocht optreden op de Margriet Winter Fair. Een mooie kans, ik was er blij mee! Mijn manager Nanna Lodewijkx had nog zó gezegd: zorg dat je iemand bij je hebt die het filmt, en let er op dat deze persoon de interactie met het publiek goed vast legt. Maar ik durfde niemand te vragen, zat enorm te treuzelen en uiteindelijk, nadat ik de dag van te voren nog een laatste oproep op Facebook had geplaatst, ging mijn goede vriend Eric de Magiër mee. Zonder camera….

scan export Gerrit de Jager - prent van mijHet eerste optreden ging minder goed dan ik gehoopt had. Ik speelde in de Margriet Villa en daar zag ik, toen ik aankwam, dat zowel het publiek als de artiesten koptelefoons droegen. Huh? Een soort van Silent Disco. Ik dacht, nou, ik doe het wel zonder, want ik wil dat mijn muziek door de hele Jaarbeurs schalt. Dat was niet zo heel erg slim, want de acoustiek was tamelijk lastig en overal om mij heen werd er druk gewinkeld en gekletst. Ik kon me moeilijk concentreren en voelde me na afloop niet zo heel erg trots.

Het tweede optreden was ik wijzer: ik ga die dingen gebruiken!! Dat was een geweldige ervaring. De mensen die de koptelefoons droegen (Eric deelde ze verwoed uit) kon ik geheimzinnig aankijken en omdat ik mezelf zo goed kon horen, speelde ik als een tierelier.

Optreden Margriet Winter Fair, november 2013
Optreden Margriet Winter Fair, november 2013

Na afloop in de artiestentent schudde twee dames mij enthousiast de hand. ‘Wat was het práchtig! We hebben echt genoten, wat jij doet is heel bijzonder… Ah, je kent me niet? Leontine van den Bos, hoofdredacteur Margriet’. ‘Annette Heffels, columniste’. Ik sprong een gat in de lucht en gaf de dames terstond een CD. ‘Ik zal doen wat ik kan om je te promoten, Cato’. ‘Oh, dat zou gewéldig zijn, dankjewel!’.

En zo liep het toch nog allemaal goed af en hadden Eric en ik tijd om ons verder te ontspannen. We rookten buiten een pretsigaret en gingen opzoek naar iets lekkers om te eten. Ondertussen had Eric ook nog leuk gepraat met Gerrit de Jager, de maker van de familie Doorzon (zie illustratie  boven) en waren we in de photobooth van Say Kaas beland.

Cato en Ik - Margriet Winter Fare - Cezanne
In de Photobooth van Say Kaas, bewerkt als Cezanne door Eric

Als klap op de vuurpijl troffen we de stand van Droste aan… Zie hier het reslutaat:

droste catoEn Eric natuurlijk ook!

droste ericNou, dat was weer een mooi avontuur, hopelijk tot ziens in de Margriet!

Op tournee met Tailor Birds

Op Tournee met Tailor Birds

Drie weken op tournee. Rock en roll, eindelijk! Een droom kwam uit. Londen, Glasgow, Manchester, Bristol, Berlijn, Brussel… en als laatste Heusden (Brabant, Misty Fields Festival), daar vond ik het uiteindelijk toch het gezelligst (roots, weet je wel). We speelden nog op ADM, in Zeeland (Club Zonnemaire) en op het Magneetfestival…

1175244_10151684143614037_1566961453_n
Ik, Monique Kerr, ElectRick, Sophia Kinston
Kaffee Burger, Berlin

Het was een prachtige ervaring. Ten eerste: de muziek die we maken met Tailor Birds is echt goed. Sophie Kinston en Rick van der Ree zijn de grote helden in dit verhaal. Sophia is een altvioliste uit Melbourne (daar woont ze) en Londen (daar is ze opgegroeid) en werkt al jaren aan deze droom. Ze heeft vorig jaar met laptopmuzikant ElectRick het album ‘Run away sailors, stay at home wifes’ opgenomen en daarvoor gastmuzikanten uitgenodigd. Eén daarvan was ik…  Lucky me!
De vierde muzikant mee op tour was de Australische Monique Kerr, een absoluut soulfulle zangeres van nog maar 21 jaren oud, die mijn hart gestolen heeft. Haar stem is heel erg mooi en diep. Ze was ook al mee op tournee in Australie (ik niet), met de Jazzversie van Tailor Birds, en ze treed ook alleen op met eigen nummers (waarvan nu niks online, ze heeft alles er tijdelijk afgehaald).

1266316_448256238622394_1948689252_o
De looppedals van Sophia

We repeteerden drie dagen in een appartement bij Londen Bridge. Ik kende de meeste nummers alleen nog van de plaat en we zochten naar manieren om mijn accordeon en onze stemmen in te passen. Ik moest ook een hele vlugge Engelse tekst uit mijn hoofd leren, dat vond ik enorm lastig. Monique deed ook ‘folie’ (sound-effects) met wijnglazen, krakend papier en een loopstation.

1264924_448256618622356_753086192_o
Monique doet ‘folie’

We hebben op allerlei plekken gelogeerd. Bij ooms en tantes, oud studiegenoten, thuis bij andere bands, ergens in een geblindeerd rockhok met tien aaneengesloten bedden in de troosteloze stad Chemnitz, bij een Brusselse sound-engineer thuis, in een Eurolinerbus… Man, mijn horizon is  heerlijk opgerekt! Ik weet nu wat werken is… En dan bedoel ik vooral het werken in de  zin van mailen, mailen, mailen, aardig zijn, aardig zijn, aardig zijn en af en toe een uurtje muziek maken… Dat is wat Sophia deed en ik bewonder haar hierom. Zij heeft de hele tournee op eigen houtje georganiseerd en alles betaald met haar eigen zuurverdiende geld. Niks geen subsidie. Alles aanpakken!

1273257_448257355288949_294522093_o
Optreden in een platenzaak in Glasgow, mijn favoriete stad (op Berlijn na)

Wat ik ook heb (her)ontdekt is dat ik slecht tegen heel hard en lelijk geluid kan. Dat was vaak weer een gevecht. Het is maar zelden dat alles goed samen komt. Het juiste publiek (qua golflengte), een mooi geluid, een fijne stemming… Dat was zo in Cambridge, tijdens het Space Time Festival. Daar klopte alles. En in Londen, in de Sebright Arms…

We kregen trouwens vaak hele mooie reacties. Mensen vinden de muziek prachtig, orgineel, de sfeer van de band spreekt ze aan. Sommige waren zelfs ontroerd door de overtuigingskracht en de voelbare passie. Ook vinden ze de combinatie van laptop en accoustische instrumenten (met name de enorm virtuoze violiste : ) heel goed gelukt. Luister zelf! Applausje voor Tailor Birds! (En als je wilt kun je de muziek online bestellen… Je doet jezelf en Sophia er een enorm plezier mee!)

1269194_448247205289964_347541974_o
Sebright Arms, Londen

De launchparty van mijn album ‘Aardig Beest’ was een succes!

Cato2013AardigBeest47-L
Ik, met in de spiegel wat publiek

Alle foto’s: Liz Kalisvaart

Inmiddels al weer bijna twee weken geleden!! Het valt niet mee om altijd bij de tijd te blijven…

Het was die zondagmiddag 14 april voor het eerst echt heerlijk lente weer. Dat was fijn, maar ook een tikkeltje beangstigend. Zouden er wel genoeg mensen komen?

Cato2013AardigBeest40-L
The Dead Sea Captain, de producer van het album

Ik was er, en zo ook de band. Linnet van der Wal, Marc Schots en Vincent van Dam, en de producer, Colin Jones, a.k.a The Dead Sea Captain, was er ook… Of course!

Het begon om 16:00 uur, en toen was het nog akelig stil…Maar ik bleef relaxed. Ik had er alle vertrouwen in. Het geluid was goed, de stemming prima en ik had mijn allermooiste schoenen aan.

Cato2013AardigBeest53-L
Vincent, Marc, ik en Linnet

Om half vijf stroomde de meute (die zo lang mogelijk op het terras was blijven zitten) binnen. Een mannetje of vijftig, genoeg voor een gezellige sfeer in muziek café Kapitein Zeppos.

Cato2013AardigBeest22-L
Het aandachtige en blije publiek

The Dead Sea Captain speelde eerst drie  nummers, het publiek was aandachtig. En toen kwamen wij en ging het als een trein. Ik vertelde over hoe de plaat tot stand was gekomen (zie eerder op deze site), en tussendoor nog het een en ander, en na afloop kregen we veel applaus en mocht ik handtekeningen uitdelen bij de deur en natuurlijk het album signeren…

En nu ben ik inmiddels dus twee weken en een klein zwart gaatje verder en heb ik mijn agenda online gezet. Met zelfs enige optredens in Het Buitenland. Boekt u maar!!

Cato2013AardigBeest65-M
De achterkant van mijn album, met liefde