Vandaag sta ik in de MUG. Op de voorpagina als het goed is. Ik ben nog niet gaan kijken. Ik heb alleen maar aan mijn website gewerkt, want die moet natuurlijk in orde zijn, als je een covergirl bent.
Het artikel gaat over hoe vrolijk en blij ik samen zing met mensen. Want dat is namelijk zo. Dat doe ik graag. Daar ben ik voor opgeleid en daar heb ik al heel wat hobbels voor overwonnen, om zo relaxed te zijn als ik nu ben. Relaxed en hyper, dat allebei…
Ik heb ook idealen, en daarom heb ik mij verbonden aan Steelhenge. Een kunstwerk op het Stenen Hoofd. Een tempel in de openbare ruimte, gecreëerd door Maik ter Veer, voor sommige bekend als founder van het Robodock festival. Het is bijzonder, het is mooi. Het zijn 12 Astrostands met licht, geluid en soms vuur, en daarbij staat een grote yurt, waar van alles in gebeurt. Tenminste, dat is de bedoeling.
Wij kunstenaars zijn vaak niet zo goed in PR, en geld regelen is een vak apart. We lopen soms een beetje achter de feiten aan. Dat is heel jammer en levert stress op.
Nu dacht ik, ik ga zingen. Elke dag om dezelfde tijd. Zingen voor vrede, al vind ik dat een moeilijk begrip. Zingen voor een wereld zonder oorlog? Nou, dan moet je met heel veel zijn… Zingen voor vrede met jezelf? Dat is een mooi begin.
Dus ik begon. In de MUG staat: elke dag in maart, om 17:30. Dus zo geschiedde.
Ik stapte de yurt in en deed mee met een laatste restje yoga. Auw… Er lagen nog vier andere mensen rond het centrale vuur op een matje te kronkelen, waaronder Maik. Mooie muziek, lekkere geuren…
Toen klopte er twee vrouwen aan. Een moeder met haar dochtertje. Of ze even binnen mochten kijken. Ze zagen rook kringelen en waren nieuwsgierig. ‘Welkom!’, zei ik blij en pakte mijn accordeon.
Ik speelde ‘Om mani padme hum’ en Maik en de cursisten zongen na een tijdje zachtjes mee.
‘Wat betekent het?’ vroeg een jongeman, die zichtbaar genoot. Tot mijn schande wist ik het niet meer precies… De super slanke yogajuf gelukkig wel. Iets met dat de lotus boem bloeit uit vieze modder. Ik vond dat erg passend.
Ik speelde, liep rondjes, was blij en tevreden. Nog een liedje? Ja. Voor de moeder en haar dochter. Omdat ze zo lief waren, en zo blij, met dit onverwachte avontuur.
‘Jaya, jaya… Devi Mata… Nahama… ‘
‘Ik buig voor jou, lieve moeder!’ en dat deed ik. En als dank vonden ze het helemaal geen probleem om voor mij op de foto te gaan. Dag 1 is geslaagd. Ahé…
Elke dag in maart, om 17:30. In de yurt of buiten. Kom zingen!