‘De Goede Sint’

Ik had een leuke klus. Ik mocht een weekje online meekijken en -doen met allerlei workshops en inspiratie sessies. Na afloop zou ik een lied schrijven. Het ging over obesitas. Toen het lied af was en ik trots was werd het afgekeurd. Te kritisch en te hard. Mijn broek zakte af en ik werd een beetje verdrietig. Hoe kan dat nou… Ik had bloemen verwacht en een staande ovatie. Tenminste, nadat ik een dag door de modder was gekropen… Het was me wel gelukt. Een lied in een dagje en Hans had het gefilmd met zijn nieuwe camera. We zijn tot een mooi resultaat gekomen, vinden we zelf.

Maar toen wilde de opdrachtgever het niet en mocht ik het ook niet zelf gebruiken… Nou ja! Na wat intern beraad heb ik besloten er dan ook geen geld voor te willen. Dan maar helemaal niet. Toch wil de opdrachtgever alsnog niet dat ik vertel voor wie ik het geschreven heb.

Vreemde tijden.

Het voelt ook wel een klein beetje stoer en het sterkt mij om mijn eigen stem meer te laten horen. Ook al piept ie soms en een beetje.

Dit is het lied. Ik ben heel benieuwd. Wat is hier nou erg aan? Ik vind het tamelijk braaf en liefdevol.

PS: Ik heb me erg uitgesloofd op de ondertiteling, dus zet deze vooral even aan als je kijkt. En deel het! Een gratis kadootje van ‘De Goede Sint’. Voor jullie.

Weg met al die beren op de weg!

Ik schrijf mijn droom…
Al duizend keer heb ik het bedacht. Als ik nu eens opschrijf wat ik voor me zie, mijn buitenissige droom, mijn diepgewortelde drijfveer… Als ik nu eens omschrijf waar ik naar verlang, wat ik mee wil maken met al die leuke mensen die ik haast nooit zie maar wel een beetje ken en waarvan ik vermoed dat ik veel plezier met hen zou kunnen hebben… Al duizend keer zag ik mezelf orerend op een podium, over dat we het samen kunnen maken, dat we ons ‘alleen maar’ hoeven te organiseren, dat we zoveel te bieden hebben! Samen onderweg met een circus (Electric Soul Circus), virtueel en in het echt.

Mijn wereld is prachtig. In mijn wereld is geen oorlog, zijn er (nog) geen overstromingen en lijdt er niemand honger. Behave ikzelf, maar dat komt omdat ik een kuur doe. Een Aloe Vera kuur met pillen en poeders en ik voel me er ontzettend sterk door. Sterk en mooi, ik pas na vijf dagen alweer broeken en rokjes van voordat ik moeder werd.
Ik ben gezegend, ik ben ontzettend gezegend. Laatst deed ik een hypnose sessie bij mijn favoriete goede fee, en daar uit bleek dat ik mijn innerlijk huwelijk voltrokken heb. Ik werd gezegend door Jezus en Maria (“Wow! Ze komen zelfs allebei!”, riep de hoogbegaafde oppervrouw uit). Ik stuurde nog even een laatste kwade energie het universele bos in en dat was dat.

Foto: Hans Kalliwoda

Wat een vage shit, zullen sommige van jullie misschien denken. Dat kan me geen reet schelen. De mensheid is aan het transformeren naar de vijfde dimensie, de frequenties gaan omhoog, de aarde is zich van binnen uit aan het herstellen en er komen prachtige tijden aan. Zo is het (ik google nog even snel het een en Andre na) en ik kruip uit mijn cocon om hier als violette lichtwerker aan bij te dragen. Want dat er nog veel te doen is zal ik zeker niet ontkennen.

Oh ja, ik vloog onder hypnose ook nog als mannelijke adelaar over de aarde met een briefje in mijn bek. Een boodschap van mijn hogere zelf. ‘Jij bent goed’ stond er op. En zo is het maar net. Geen angst meer om voor narcistisch te worden versleten, voor asociaal of bot. Being in the centre is part of my job. Mijn waarheid spreken ook…. Zo ben ik geboren en ik kan er maar beter van genieten. En dat doe ik al heel vaak. Ik maak mensen blij met mijn accordeon en zang. Lucky bastard I am.

Morgen verder. Nu even theedrinken in mijn tuinhuis met mijn toegewijde vriend, die ook bovenstaande foto heeft gemaakt. Spring op! Weg met al die fucking beren op de weg…

Een kleuterklas vol Amerikanen

In mijn Hollandse Pakje op boot in Gent
In mijn Hollandse pakje op boot in Gent

Met vier accordeonisten in een auto vertrok ik naar Gent om te spelen voor gepensioneerde Amerikanen op een cruiseship. Ik was voorbereid. Kinderliedjes, Nederlandse krakers en natuurlijk mijn lieflijke kostuum. We hadden elkaar een jaar niet meer gesproken, de trekzakmannen en ik, en ze begonnen onmiddelijk machograppen te maken. ‘Moet ik weer met die stinkzwammen op stap’, ‘Wat ben ik blij dat ik jullie een jaar heb weten te vermijden’, ‘Je speelt zeker nog net zo beroerd als vorig jaar’, etc. Niet tegen mij, uiteraard, voor mij maakten ze een kleine buiging, al dan niet vergezeld van een handkus. Ik gaf ze allemaal een joviale knuffel. Ik had reuzezin in de twee uur heen en twee uur terug in de auto met de mannen, en dat een keer of tien.

Vorig jaar was ik nog een beetje schuchter oLees verder “Een kleuterklas vol Amerikanen”