Het toeval wilde dat Laurens en ik terecht kwamen in Zaal 100, alwaar de eeuwig lieve Paul van Dijk een gezonde maaltijd voor ons had met een bovennatuurlijk lekker lila vegan dadel toetje. Hiervoor had hij de hele dag in de keuken gestaan.
Er speelde een bandje bestaande uit twee zangeressen, twee gitaristen en een man op een mondharmonica. De vrouwen waren tamelijk jong, de mannen tamelijk oud en ze waren ergens familiair gelinieerd. Ze zongen prachtig mooi en meerstemmig. Country/folk nummers die allemaal over de liefde gingen, want het was een try-out voor een bruiloft waar ze voor waren uitgenodigd.
Ik genoot enorm. De muziek had alles waar ik van houd. Het was groovy, echt, zonder pretentie maar van hoge kwaliteit. Het was grappig, meeslepend en het ging ergens over. Sommige nummers waren van henzelf, maar de meeste waren covers, waaronder ‘Big Yellow Taxi’ van Joni Mitchell.
Ja! Het maakte me heel gelukkig en het leerde me een lesje over wat ‘Samen zingen voor vrede’ nou eigenlijk is. Of wat het zou kunnen zijn.
Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got ’til it’s gone?
They paved paradise
And put up a parking lot
Shoo, bop, bop, bop, bop
Shoo, bop, bop, bop, bop
Speaking of which: Elke maandag organiseert Paul ‘Goeie zin’. ‘De avond voor Singer-songwriters en semi-accoustische muziek’. Je kan er dan dus ook eten.
En mijn actie op Steelhenge? Ik houd vol, er begint iets moois te ontstaan.
Ik leer elke dag en gister stonden we met vier totaal verschillende mensen rond het vuur en deden een ’talking stick’ rondje. Een ‘wappie’, een ‘wokie’, een ‘reli-freak’ en een ‘fantast’ (drie keer raden wie de laatste was).
Vandaag komen we alle vier weer en daarna gaan we naar ecstatic dance in Noord. Samen dansen voor vrede, dat kan natuurlijk ook.
En deze mooie afbeelding? Heb ik zelf gemaakt, samen met AI. Als je goed kijkt zie je Paul ook ergens staan.