Ik droomde alweer wat. Over de techniek van beamen. Het projecteren van fake gebeurtenissen in onze werkelijkheid.
Een vriend zat als kind op een sjieke school aan een rivier in België. Daar kregen leerlingen les in het strikken van stropdassen.
Nu was er een event op de Dam, maar het was ook een beetje de Zoo.
Ik zag een enorme vogel in een kooi, zo’n dinovogel met een roze blubbernek. Een soort kalkoen, maar dan veel enger.
Een ander groot monster zat ook vast, hoog aan de voorgevel van het Paleis. Het brak los met veel gebrul en greep een man bij zijn lurven. En bij zijn stropdas…
Paniek. Mensen rennen. Adrenaline.
Ik bekeek het. Het hoorde bij het event.
Het was een show, maar de mensen dachten dat het echt was.
Er viel bij mij een kwartje.
Iemand van de organisatie zei:
“Ja, natuurlijk doen we dat.
Anders is het leven toch veel te saai voor de mensen.
Die reuring maakt het vet, en daar offeren we af en toe een mannetje voor op.
Of heel veel mannetjes. En vrouwtjes. En kindertjes. En koeien. En varkens.
En poezen? O nee. Die sturen we naar hele serieuze cat shows…”
Er raken ook mensen vermist. En er hangt altijd spanning in de lucht. Zodat de lucht daarna weer even kan klaren.
Of niet.
Dan kunnen we samen huilen.
Wat zouden we moeten met vrede?
Zouden we ons dan niet dood vervelen?
Ik niet.
Ik zou lekker gaan tuinieren.
Gaap…