Het is een kwestie van perspectief.
Dat is natuurlijk een dooddoener, maar wel heel belangrijk als je probeert los te breken uit een oud systeem.
Mijn kat ziet de wereld anders dan ik.
Een muis ook, die ziet de kat als een monster.
Ik zie de kat als een heerlijk knuffeldier met een ongekende wijsheid en diepte.
Mensen zien mij ook allemaal anders. Dat is logisch.
Mijn vader zou gisteren, 7/7, 81 jaar zijn geworden.
Hij voelde zich een miskend kunstenaar en toen hij zijn laatste adem uitblies klonk de prachtige aria When I Am Laid in Earth van Purcell uit het kleine radiootje op de vensterbank van de ziekenhuiskamer.
“Remember me…”
Ik schreef een lied dat ik zong tijdens zijn uitvaart.
Een stukje ging zo:
Wij, Baba, wij…
Wij, Baba, wij…
Zagen jou… allemaal anders.
Wij, Baba, wij…
Wij, Baba, wij…
Zagen jou… allemaal…
Dat zong ik in de kerk, met een hoge huilstem en bibberende benen.
Mijn vader bewonderde mijn moed.
Hij was zelf een stuk banger.
Heel veel mensen zijn bang. Ik ook hoor, trouwens.
Maar ik ben ook nieuwsgierig.
Ik wil groeien en spannende dingen meemaken. En uiteindelijk trots zijn op wat ik doe.
Ik wil iets nalaten. Iets veroorzaken.
Perspectief.
Alles wat ik hier schrijf, schrijf ik vanuit mijn perspectief.
Dat is onvermijdelijk.
Mijn perspectief is per definitie gekleurd en beperkt.
Ik kan maar een heel klein stukje van de werkelijkheid zien en ik heb geen idee wat jullie zien, of wie jullie in mij zien.
Ik sloeg het kunstboek dat mijn moeder na zijn dood voor mijn vader maakte intuïtief open.
En toen verscheen deze tekening.
Doe ermee wat je wilt.