Ik keek de wedstrijd Frankrijk–Marokko op de beamer bij de buren. Dat doen we vaker, samen dingen op de beamer kijken. We zijn vrienden.
Ik dacht: vooruit, een wedstrijdje dan. En ik ben voor Marokko. Gewoon, misschien uit een soort misplaatst ‘steun de underdog’-gevoel en om de voetbalervaring voor mij nog enige relevantie te geven.
Het was saai.
En ik snap het ook gewoon niet, voetbal.
Mijn zoon en zijn vader wel. En de vader van de vader ook, toen hij nog leefde.
Het eerste woord dat mijn zoon zei was ‘bal’.
Hele gesprekken over de bal en hoe de bal getrapt wordt en waarom, en door wie. En hoe het beter had gemoeten…
De bal moet in het doel. Dat is één ding dat duidelijk is.
Haha.
Ik zei nog tegen mijn buurvrienden: “Jongens, ligt het nou aan mij dat ik niet begrijp waarom iedereen dit spel zo ongelofelijk serieus neemt?”
Ik snap het niet.
Ik snap er echt geen bal van.
Je hebt een grasveld en mannen en ze rennen en schreeuwen en fluiten en er gaan miljarden in om. En iedereen maakt zich er druk over…
Natuurlijk, een beetje van dat groepsgevoel snap ik heus wel. De spanning. Samen. Technieken. Mooie verhalen over karakters en dromen die verwezenlijkt worden…
Ik schreef ooit een liedje toen het WK in Zuid-Afrika was en mijn oom Herman van Veen een voetbalprogramma presenteerde. Ik heb het even snel opgezocht: dat was in 2010.
Ik was toen dood- en dooddepressief en kwam in een bruine overall, zonder make-up, naar zijn studio om dat liedje te zingen.
Voetbal, Futebol, Fußball, Le foot, Football…Een feestje voor de wereldbol…
(Het liedje ben ik helaas kwijtgeraakt, maar dit weet ik nog)
Overal op aarde wordt gevoetbald…
Op gras, op steen, op asfalt, en tussen het beton…
Het gaat het best op hele dure schoenen…
Maar het gaat ook prima op je blote voeten in de zon
Overal op aarde heeft men dromen
Dromen om de beste ter wereld te zijn
Samen een doel, onoverwinnelijk…
Samen de vreugde… Samen de pijn…
Ik vertelde net aan de vader van mijn kinderen, die hier logeert en er verstand van heeft, dat ik dit stukje zou gaan schrijven.
Hij zei dat hij een foto had gezien van mensen in Gaza die op de puinhopen van hun leven samen op een groot scherm voetbal kijken.
Ik snap het niet.
Geen bal snap ik ervan.
(Op de foto mijn dochter voor de beamer. Zij heeft er ook de ballen verstand van…)