Zondagskinderen op de Fab City Campus

Hans Kalliwoda Balcony

Kunstenaar Hans Kalliwoda

Dit is kunstenaar Hans Kalliwoda. Hij is een zondagskind en rookt hier op zijn gemak een sigaretje op het balkon. Hij is de liefste, geduldigste en meest oprechte persoon die ik ken en bovendien idealistisch tot op het bot. Zijn geniale installatie World in a Shell staat nu te glimmen op het zonovergoten Java-eiland te Amsterdam, alwaar hij met veel moeite (zacht uitgedrukt) een plek veroverd heeft op de Fab City Campus, een initiatief van Pakhuis de Zwijger in het kader van Europe by People, een complex web van belangen en idealen waar ik nog steeds mijn vinger niet op heb kunnen leggen.

wias april 2016.jpg

Installatie World in a Shell

Gister, zondag, waren wij ter plaatsen om verder te werken aan de opbouw van de Shell, een proces waar 140 man-uren voor nodig zijn, en wat hij de afgelopen weken met één toegewijde vriend (en 3 vrijwilligers voor 3 uurtjes) voor elkaar gekregen heeft. Officieel is de campus nog niet in het weekend geopend. Helaas weet niemand dit, zodat wij constant door geinteresseerde dagjes-mensen van ons onbetaalde werk afgehouden worden. Hans kan hier prima mee omgaan. Hij is vriendelijk tegen iedereen en wordt door de kinderen uit de buurt al ‘Mister Carnival’ genoemd. Zijn tent heeft een magische aantrekkingskracht.

Hans Kalliwoda

‘Mag ik nou naar binnen, mama?!´

Helaas geldt dit niet voor de directeur van het hele gebeuren, Egbert Fransen. De beste man heeft nog geen enkele interesse getoond en maakt Hans het leven in dit walhalla van duurzaamheid alleen maar moeilijk. Hij noemt hem een stalker en is compleet blind voor de briljantie van de kunstinstallatie die hier zomaar gratis en voor niks zijn campus naar een hoger plan staat te tillen. Het feit dat menig ondernemer, die tijdens dit event zijn duurzame koopwaar in de etalage zet, ooit geinspireerd werd door Hans, zegt hem blijkbaar niets. Een gemiste kans, aangezien hij als ‘product champion’ de World in a Shell op de TU Delft in een periode van vijf jaar met meer dan vijftig studenten en een heel arsenaal aan progressieve ingenieursburo’s en  fabrikanten ontwikkeld en gebouwd heeft…  En dit ruim tien jaar geleden.

Europe by People World in a Shell Hans Kalliwoda

?

Wat mij opvalt is dat de vormgeving van dit duurzaamheidsspektakel een heel ander verhaal vertelt dan wat ik zo van dichtbij mee heb mogen maken. ‘Europe by People-creating a future together’… Ik voel het nog niet helemaal. Wel voel ik een diepe gedrevenheid opkomen die mijn innerlijke zondagskind uitdaagt mijn utopische zonnebril op te zetten en mijn/onze kant van het verhaal met jullie te delen.

Wordt vervolgd, met liefde.

 

Advertenties
Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , ,

Een kleuterklas vol Amerikanen

In mijn Hollandse Pakje op boot in Gent

In mijn Hollandse pakje op boot in Gent

Met vier accordeonisten in een auto vertrok ik naar Gent om te spelen voor gepensioneerde Amerikanen op een cruiseship. Ik was voorbereid. Kinderliedjes, Nederlandse krakers en natuurlijk mijn lieflijke kostuum. We hadden elkaar een jaar niet meer gesproken, de trekzakmannen en ik, en ze begonnen onmiddelijk machograppen te maken. ‘Moet ik weer met die stinkzwammen op stap’, ‘Wat ben ik blij dat ik jullie een jaar heb weten te vermijden’, ‘Je speelt zeker nog net zo beroerd als vorig jaar’, etc. Niet tegen mij, uiteraard, voor mij maakten ze een kleine buiging, al dan niet vergezeld van een handkus. Ik gaf ze allemaal een joviale knuffel. Ik had reuzezin in de twee uur heen en twee uur terug in de auto met de mannen, en dat een keer of tien.

Vorig jaar was ik nog een beetje schuchter o Lees verder

Geplaatst in Over optredens | Tags: , , , ,

Goede en droevige zaken…

Afgelopen september had ik de meeste en vooral meest uiteenlopende optredens in één maand tot nu toe. Van zingende non tot electro-punk diva… Van smartlappen juf tot uitvaartbegeleidster… Dit is wat ik allemaal deed, in willekeurige volgorde, soms met, maar meestal zonder foto.

Cato Fluitsma Clivia Festival Hortus VUTen eerste: mijn eerste uitvaart. Hier ben ik echt trots op, want het is best moeilijk om de juiste toon te treffen. Ik zong en speelde  ‘La Vie en Rose’ naast de kist in de aula, liep vervolgens achter de kist aan en vóór de stoet uit naar het graf, was eerbiedig stil, liep terug en speelde verbindende liederen tijdens de borrel. De man hield wel van een jonge jenever.

ec8907d66a7dd48f4390e794fab30314 (2)

‘Morgen ben ik de bruid’…

Ten tweede: twee smartlappenworkshops. Een op een sloep in Utrecht en één tijdens een vrijgezellenfeest in de Jordaan. De ‘bride to be’ was erg lief en stuurde me later deze foto en nog een filmpje (zie hier).

Ten derde: ik zong op een prachtige houten boot in matrozenpak voor een man die met pensioen ging en met vrouw, kinderen en kleinkinderen over het IJ werd gevaren. Op de wal werd hij ontvangen door zijn voormalige medewerkers en zongen we ‘My Way’, begeleid en aangezwengeld door mij. Lees verder

Geplaatst in Over optredens

Blije kinderen in Roemenië

Ik heb even sterk de behoefte iets positiefs en inspirerends te melden. Gewoon even kort. Gelukkig heb ik iets moois mee gemaakt. Ik was namelijk voor de tweede keer in Roemenië, in Valea Screzii, alwaar ik, samen met de mensen van Stichting Droomkracht, theater vóór en met weeskinderen heb gemaakt.

Blije kinderen in Roemenie Droomkracht Cato Fluitsma

De vrouw achter het paarse kroontje is Nicola Helmink die een geweldige acrobaten act maakte met een groep gedreven kinderen. Daarachter mijn blije zoontje!

Mijn vriend en ik maakten een meer dan levensgrote pop van de plastic flessen die daar overal rondslingeren omdat ze nog niet zo iets kennen als afval scheiding. Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd! Toch is dat jammer, want ze leven in een heel rijke omgeving. Die omgeving is prachtig, maar helaas is het drinkwater erg vervuild. Wij speelden twee clowns die er een zooitje van maakten en op simpele wijze op hun donder kregen van deze plastic diva. De kinderen hadden nog nooit zo’n rare carnavals pop gezien!

Droomkracht Hans Kalliwoda Cato Fluitsma Lady Plastika

We hebben natuurlijk nog van alles anders meegemaakt. We gingen met een touringcar vol kinderen naar het verderop gelegen ouderenhuis om daar op te treden. Mijn zoontje vond een boezenvriend, mijn dochter speelde vooral met de jonge hondjes en katjes (een katertje noemde ze Wilhelmus en zelf trad ze nog op als kikker) , het zoontje van mijn vriend deed een weergaloze diabolo-act…  Er was gedoe, veel gedoe vanwege de pubermeiden die dingen deden die niet mochten en zeer onredelijk op hun donder kregen, maar als ik daarover ga uitweiden wordt het alsnog een lang verhaal…

11011872_1115496258479407_4051511778609941233_o

Ik heb genoten van de kinderen, het knuffelen en spelen (ik was er al beter in dan vorig jaar), het samen zingen, het eten… (Alhoewel… het was vastentijd… )

Mijn vriend is met een paar studenten daar een werkgroep begonnen om het drinkwater te verbeteren en als mijn kinderen ergens over zeuren zeg ik: ‘Wees blij dat je geen wees bent’. Beetje flauw, maar zo’n week helpt erg om de dingen te relativeren.

De andere accordeonist op de foto is Ruloff Manuputy die ik vervangen heb en die nu toch weer even langs kwam : ) Zijn vrouw, José Löhr, die ook altijd mee was, heeft deze mooie foto’s gemaakt.

Bedankt allemaal! Het was weer heel bijzonder.

Geplaatst in Droomkracht in Roemenie | Tags: , ,

Brief aan Jan Zoet, de huidige directeur van de Amsterdamse Theaterschool

Beste Jan Zoet,

Er is veel te doen in de media over seksueel machtsmisbruik binnen de theaterschool. Er is een artikel in de Volkskrant verschenen waarin Ruut Weissman en Jappe Claes over één kam worden geschoren. Jappe ken ik niet. Die is vertrokken. Mijn verhaal gaat over mijzelf en Ruut Weissman, de uitermate charismatische en getalenteerde artistiek leider van de voormalige Academie voor Kleinkunst. Daar ben ik ruim 15 jaar geleden afgestudeerd. Zwaar depressief en in de war. Dat is uiteraard niet alleen Ruut zijn schuld en ik ben nu een gelukkig artiest die leeft van haar werk, al is het bepaald geen vetpot… maar dit terzijde.

Ik wil graag mijn verhaal vertellen om de vrouwen te steunen die hebben geleden onder het seksuele, maar vooral ook emotionele machtsmisbuik van Dhr Weissman en andere mannen in het werkveld. Het erge is: het kan best dat hij zelf niet eens door heeft wat voor impact hij op deze vrouwen heeft en heeft gehad. Er komen berichten door die zeggen, ja, maar wíe dan, en wát dan, iedereen blijft zo vaag… Klopt. Hij heeft mij ook met geen vinger aangeraakt. Maar hij heeft me wel laten barsten toen ik uit puur ongeluk en onvermogen flauw viel op het podium. Ter verduidelijking:

Cato Fluitsma portret Mark Rietveld

De Breda’s krant schreef ooit over mij: ‘Cato Fluitsma wil nu al een diva zijn…’

Ik zat in het eerste jaar en haalde mijn propedeuse. Toch ging ik van school. Waarom? Ik weet nog dat ik huilend bij Ruut op kantoor zat. ‘Als ik voor jou sta te zingen heb ik het gevoel dat je alleen maar naar m’n tieten zit te kijken’ (en die mochten er wezen kan ik je vertellen… ) Ik ben, weet ik nu, behoorlijk hooggevoelig en ook niet dom en ik had goed in de gaten dat er iets niet deugde aan de manier van leiding geven van deze lieve Ruut. Iedereen was verliefd op hem. Króóp voor hem. De jongens evengoed als de meisjes. En de jongens nemen het nu voor hem op. Logisch als je zo fijn bent geholpen in het wereldje. Acda en de Munnik, de Vliegende Panters, ja, ze hadden een heerlijke tijd. En hij ís ook een geweldig regisseur en een in wezen lief mens, en ik hóópte ook zó dat hij mij zag staan en écht zou doorgronden…  Maar nee.

Ruut Weissman

Ruut Weissman, ook voor mij een haat liefde verhouding

Ik vertrok naar Antwerpen, naar het Herman Teirlinck Instituut. De eerste week op mijn nieuwe school boog ene Peter Gorissen, de toneeldocent aldaar, over de piano en zei: ‘Alé, ik word nogal eens verliefd op meisjes’. Ik kon wel door de grond zakken. Wat was ik kwaad!! We hielden ellenlange toneelimprovisaties in de kelders van het oude schoolgebouw. Ik raakte verdwaald en wist niet wat ik moest, behalve de leukste jongen van de klas versieren. Want ja, wat moet je anders…  Kijk. Ik begrijp die mannen wel. Ik hou ook enorm van flirten en erotische, liefdevolle spanning voelen is het heerlijkste wat er is. En oh, wat lijkt het mij moeilijk als ik nu een klas vol smeuïge jongens en meisjes onder mijn hoede zou krijgen. Ik zou ook willen dat ze verliefd op me zouden worden. Denk ik…  Of ben ik daar nu inmiddels te volwassen voor en zou ik echt, uit mijn hart, het beste willen voor deze jonge mensen zodat ze een werkzaam leven in de praktijk kunnen opbouwen?

Jan Decleir (2)

Een goed acteur is nog geen goed pedagoog

Enfin, Jan Decleir heb ik ook meegemaakt aldaar. Ik heb een heerlijk ranzig verhaal in de aanbieding wat ik maar wát graag op feestjes vertel. Het heeft te maken met een jong, verloren, niet al te knap en spichtig biseksueel meisjes dat al vanaf haar kindertijd een enorm fan van was deze Vlaamse kolos. En maar handjes vasthouden in de kroeg tot in het ochtendgloren, en maar citroenjenever zuipen en alléén met het jonge veulen repeteren in diezelfde schimmige kelders… Ja, het spreekt tot de verbeelding… ‘Kleed je maar een beetje uit schatteke, leen maar een mooi bh-tje van je vriendin, en ach, weet je wat, het stuk (van Vondel) gaat over het begin van het kwaad, dus waarom zou je geen kakske doen in die grote ijzeren pot??’ Ik lieg niet en ik bibber van angst want oh wee als ‘Dun Jan’ dit te lezen krijgt… Maar het is wél de waarheid en zwart van woede heb ik over de gangen van het instituut rond geraasd. Ik heb Jan uitgescholden, ik kon me niet beheersen. (Een vrije slappe docent haalde het nog in zijn hoofd om mij te melden ‘dat ik nu in elk geval kon zeggen dat ik Jan Decleir had uitgekafferd’, alsof het iets lolligs betrof) Toen ik het veulen vlak na haar examen vroeg hoe het ging (de ‘kak’ tip was bedoeld voor haar eindpresentatie) zei ze: ‘Ach weet je, ik was zo zenuwachtig, ik had diarree’. Ze heeft het niet gehaald….

Dick en Mariet Fluitsma

Mijn ouders met carnaval

Dus ja. Daar ging ik weer. Dit keer naar mijn ouders in Breda. Fijne kunstzinnige mensen, ik kwam daarvóór van de Vrije school. Ik dacht, als ik het dan allemaal zo goed weet dan moet ik het maar zelf doen ook. Dat deed ik. Ik maakte een voorstelling, liedjes, een decor, ik belde de krant en had succes. Welliswaar in kleine kring, maar het theatertje was vijf avonden uitverkocht en men heeft het er nog jaren over gehad. Maar ja, wat moet je in Breda?  Geen netwerk, geen diploma… Dus ik ging terug. Terug naar Ruut. Want ergens hield ik ook wel een beetje van hem en ik wist het verder ook niet goed. Mijn oude klasgenoten waren inmiddels aan het afstuderen en ik kwam in een nieuwe groep terecht. Ik voelde me dood onzeker. Want ja, ik was weggegaan en kwam nu weer terug. Nou, dan moest ik mezelf maar eens bewijzen! Zo voelde dat… Ik speelde dezelfde voorstelling als in  Breda maar kreeg nu totaal geen respons. In Breda klapte de mensen toen ik opkwam wat maakte dat ik ontspande en de energie begon te stromen. Hier wachtte ik af en bleef het stil. Akelig stil… Je moet weten, ik zat ook niet erg lekker in mijn vel. Was niet geaard, kon slecht zingen, had sociale problemen, geen vriendinnen en ik blowde teveel.

Cato Fluitsma Kleinkunst Academie

Ik toendertijd op het dak van de Theaterschool (ben er nog nét niet afgesprongen…)

Toen gebeurde er iets dat voor mij echt traumatiserend is geweest. Ik wilde een programma maken. Alléén, ik was tenslotte een individualist met een eigen mening en een eigen smaak… Ik werd geregisseerd door Paul de Munnik, u weet wel, van Acda en de Munnik. Waarom? Ik heb geen idee. Misschien omdat Ruut hem een baantje gunde? Ik schreef een stukje over orgasme problemen. Sorry mensen, als ik u geneer, ik kan nu met een gerust hart vertellen dat ik daar gelukkig al heel lang geen last meer van heb. Toen wel. Ik koos veel te moeilijke nummers van Jacques Brel en Dolly Parton en ging ongelofelijk op mijn bek. Ik bakte er helemaal niets van en stond te trillen op mijn benen. Ik voelde hoe genant het was terwijl ik stond te spelen en viel flauw. Báf. Op de grond. Ik werd getroost door de pianist met wie ik wel een goed contact had, maar die bepaald niet onberoerd bleef bij het voelen van mijn jeugdige vrouwenlichaam… En toen? Ik weet het niet meer. Ik dwaalde steeds meer af en verzon een enorm gecompliceerd eindexamenstuk. Heel vooruitstrevend, maar véél en véél en véél te hoog gegrepen. Werd ik geremd? Gesteund? In contact gebracht met inspirerende mensen? Niets van dat al. Ruut had geen tijd, was bezig met zijn vrienden en zijn eigen producties. Aan mij viel geen eer te behalen…

Het raakt me echt als ik dit schrijf. Het knaagt en het doet pijn. Als ik Acda en de Munnik op de radio hoor dan moet ik bijna kotsen. Niet dat ik ze hun succes niet gun(de), maar mijn leven en carriere hadden er heel anders uit kunnen zien als Dhr Weismann écht zijn verantwoordelijkheid had genomen en had geluisterd toen ik zei: ‘Als ik voor jou zing voelt het alsof je alleen maar naar mijn tieten zit te kijken’.  Dan had ik misschien ook wat hits kunnen scoren en geld kunnen verdienen. Maar goed…

Cato Fluitsma Spiri Accordeon

Ik, zoals het nu met me gaat

Alles heeft een reden en ik ben nu trots op wat ik doe. Ik had de strijd misschien ook nodig om te kunnen zijn wie ik nu ben. Ik was misschien iets teveel over het paardje getild. Vóór de Kleinkunst heb ik nooit ergens voor hoeven werken, alles kwam me aanwaaien… Talent, daar word je mee geboren, en het is een hele klus en verantwoordelijkheid het te ontwikkelen en er van te genieten. Dat geldt voor mijzelf maar zeker ook voor mensen die betaald worden om anderen te coachen en te inspireren. En dáár gaat deze hele toestand over, wat mij betreft.

Beste meneer Zoet, ik ken u niet, maar uw achternaam geeft hoop.

Veel liefs,

Cato Fluitsma

 

Geplaatst in Idealen, Mijn ervaring op de Kleinkunst Academie

Daklozenkoor ‘De Straatklinkers’ zat even zonder accordeonist, totdat…

Alfredo mij hoorden spelen bij De Hermitage alwaar ik een mini-optreden deed voor de avonturiers die mee deden aan de 2e Geluks-Expeditie van Nico Aschermann (zie mijn verhaal hiervoor: ff naar beneden scrollen da’lijk).

Het ging als volgt: ik was klaar met spelen, maakte een buiging en werd vervolgens aangesproken door een knappe jongeman. ‘Mefrouw, ken ik iets aan u vragen?’ ‘Maar natuurlijk’, antwoordde ik beleefd. ‘Ken u effe meekomen? We hebben een daklosekoor en Arie, die er normaal altijd is, of nou ja, vaak, die is er vandaag dus niet, dus misschien ken u effe meekome?’

Daklozenkoor ´De Straatklinkers´

Ik dacht niet meteen: yes! Want ik had interrelationele spanningen en werkgerelateerde stress, maar na even wikken en wegen ging ik mee. Natuurlijk ging ik mee! Ik had vorige week toevallig nog gezegd tegen iemand dat het begeleiden van koren me wel leuk leek. En zinnig. En toen zei diegene dat er momenteel veel vraag naar is. Dat bleek nu dus ook. En bovendien bedacht ik me dat dit vast en zeker ook wel een goed verhaal op zou leveren… Niks sociaal gevoel, scoren willen we!

Beneden in de Diaconie kreeg ik een kop koffie en een map vol liedjes, waar ik er gelukkig genoeg van kende, en voelde ik me helemaal blij. Wat super! Wat mooi dat dit bestaat. Zingen met elkaar, even niet denken aan de druk van het dagelijks leven. Dat geldt voor de daklozen maar net zo goed voor mij (al zijn mijn problemen van een hele andere orde natuurlijk… )

Toen ik vrijwilligster Rosalinda belde om te vragen of ze misschien een leuke foto had, zei ze dat het juist de bedoeling is van het koor om veel naar buiten te treden. Ik kreeg al een lijstje met optreeddata mee en of ik maar vooral vaker wilde komen. Er is ook een socialmedia groep genaamd ‘De Straatvogels’, alwaar ze leren twitteren enzovoorts en het feit dat ik nu bijvoorbeeld over hen schrijf wordt zeer gewaardeerd!

Daklozenkoor De Straatklinkers Cato Fluitsma

De lieve man met gitaar heet Johannes en die kende ik al van vroeger, van het ‘Netwerk Alternatieve Reizigers’. Zo zie je maar…

Voortaan vind je mij ná de Geluks Expeditie in de ruimte van straatpastor Luc Tanja die de mensen warmhartig toespreekt alvorens ze ruim twee uur gaan zingen en praten, en als ik jullie was zou ik ze liken op Facebook en geld storten : )

Dat was het weer voor nu. Op naar een volgend avontuur: ‘In de Ban van het Buikorgel’…

 

 

 

 

 

Geplaatst in Idealen

Gratis Geluk

Gister had ik een mooi ‘toeval’. Ik fietste met mijn dochter naar school en haalde Nico Aschermann, van het polulaire blog GratisGeluk in. Dat ze zo heette wist ik toen nog niet. En wat ze deed al evenmin. Ik had haar ontmoet in de sportschool tegenover mijn huis en vond haar onmiddelijk bijzonder aardig en inspirerend. Vanwege haar humor en ontwapenende manier van doen. Daar werd ik erg blij van. Dus ik passeerde haar en riep: Hey, sportkamaratsky! ‘en toen brulde ze:’ Ik ga zo weer hoor, lekker beulen, kom je ook?’

Ik kwam óók en na een half uur ploeteren op de lopende band hadden we een zakelijke deal. Ik zou de volgende dag onderdeel zijn van haar GeluksExpeditie door Amsterdam. Ik had haar verteld dat ik ‘Push It ‘ van Salt ´n Peppa op accordeon kon spelen en dat vond ze fantastisch (ik ook). Al puffende checkte ze me uit op haar iphone en raakte ik al maar meer onder de indruk van haar.

En toen vanochtend had ik een heerlijk klusje. Precies om 11:15 uur stond ik klaar voor De Hermitage alwaar haar expeditie van A naar B zou wandelen. Eerst speelde ik Amelie-achtig romantisch om vervolgens over te gaan in ‘Oeh baby baby… Get up on this! ‘. Dat was leuk, dat ging lekker en ik was gelukkig precies op tijd.

Cato Fluitsma GeluksExpeditie Hermitage

Die vrouw die haar veters strikt is Nico. De rest is op expeditie…

En nu komt ze morgen langs om mij Gratis Geluk te brengen en een portret van mij te maken en ben ik heel erg opgetogen. Ik had De Goden namelijk vriendelijk verzocht mij een beetje te helpen op het financiele gelukspad en zie hier… Ik kijk nu al uit naar de  nieuwe boekingen!! Bedankt Nico.

 

 

Geplaatst in Idealen

Handjes in de lucht en daar gaan we!!!

Promotie is een vak apart en ik waag me er zo nu en dan eens aan. Dit filmpje heb ik samen met mijn geliefde gemaakt. Zodat jullie een beeld krijgen van wat voor covers ik zoal speel.  Dat zijn er inmiddels best veel en in alle soorten en maten. Ik kan steeds beter inspelen op ‘de behoefte van de klant’, of dat nou twintig kleuters, honderd oude jongeren of drie opstandige pubers zijn. Engels, Duits, Frans en straks ook nog Swahili! Ik speel op bootjes, in huiskamers, op grote en kleine podia en desnoods voor jou alleen… Als je benieuwd bent naar de prijs: neem gerust contact op, er valt altijd te onderhandelen.

Geplaatst in Over optredens

‘Olandezii go crazy’… over mijn week in Roemenie met Stichting Droomkracht

Foto’s veelal gemaakt door: Nino van der Steen

1888934_861492670530405_1417747141378644907_o

Tivo Beunk speelde gitaar, zong, bouwde druk aan het decor en deed pittige percussie met een groep jongens. Violist Xander Nichting leidt de stichting samen met zijn vrouw Sandra Tiné, onderaan dit blog op de foto.

Het is nu al bijna twee maanden geleden dat ik met Stichting Droomkracht in Roemenie was om te spelen vóór en mét weeskinderen in het dorp Valea Screzii, opgericht en geleid door Father Tanase.  Ik heb er heel veel meegemaakt en loop dan ook steeds stuk op dit blogverhaal omdat ik gewoonweg niet weet wat het belangrijkste is om te vertellen. Ook zijn er heel veel mooie foto’s gemaakt en kan ik maar niet kiezen welke hier te plaatsen.

10551637_861501503862855_1978263300549104575_o

Carla van der Steen die een onuitputtelijke hoeveelheid liefde gaf en structuur en overzicht wist te houden tijdens de knutsel- en dansworkshops. Deze meiden deden trouw mee als vlinders in de voorstelling.

10700298_869237043089301_178223532510751684_o

Workshop karate in het bos

Wat ik denk ik het belangrijkste vind om te vertellen is dat het zo heerlijk was om in een gemeenschap te fungeren. Een warm bad vol liefde, goed eten, zon, muziek en dankbaarheid. Dat maakte dat ik in een behoorlijke dip belandde toen ik op de eerste stressvolle schooldag van mijn eigen kinderen terug kwam in een bibberig koud Nederland.

Het dorp bestaat uit schattige huizen met puntdaken, moestuinen, fruitboomgaarden, een vervuild riviertje en op elke omliggende heuvel een Grieks Orthodox kerkje vol kleurrijke muurschilderingen en relikwieen. De diensten duren er zo’n acht uur en bestaan uit monotoon mannengezang en een chaotisch doch relaxed in- en uitlopen van dorpelingen.

10542714_544915992281385_4882626575582318064_o

Met Father Tanase voor een kerk in opbouw

Father Tanassee heeft er voor gezorgd dat de kinderen van de eerste lichting konden gaan studeren. Het dorp bestaat nu zo’n dertig jaar en is een bron van inspiratie voor velen, met name binnen de Grieks Orthodoxe kerk. Een mooie anekdote is dat hij op een dag dat wij er waren een herdenkings-dienst organiseerde boven op een hele hoge berg. Het hele dorp werd gemobiliseerd om hier naartoe te komen. Lopend met zware meloenen, bakken vol vis, brood en pakken wijn. Wij konden gelukkig meerijden met een busje, wat het helaas halverwege begaf, zodat wij alsnog een flink stuk moesten lopen met onze instrumenten schuin de heuvel op…

10441152_10204565641040139_6304085116111735969_n

De inzittende van het busje… ‘They like adventure’ murmelde Father T.

Terug konden we met Father T. meerijden, maar wel in de pikdonkere achterbak, tussen de losse stoelen en de schuivende bakken overgebleven vis… Vader reed met een noodgang de berg af, onderwijl luisterend naar een mis van een collega in Boekarest op de radio. Ik was zo slim geweest om voorin naast hem te gaan zitten omdat ik niet zeker wist of ik het zonder te kotsen zou redden tot aan het dorp…. Spannend, naast deze man met baard en gevlochten paardenstaart van wie ik totaal geen hoogte kon krijgen. In het Frans wist ik hem nog net voor het einde van de rit mijn waardering en bewondering mee te geven.

We hebben met Stichting Droomkracht samen gewerkt aan een theatervoorstelling met als thema insecten. We gaven workshops in dans, knutselen, akroyoga,  karate… Osiris speelde een schitterende hoofdrol als een soort spiderman, waarbij de door mij meegebrachte zonnebrillen goed van pas kwamen.

10631129_861499563863049_1721346845160464215_o

De poster ontworpen door Osiris Cé, die akroyoga en karate gaf en de website gaat verbeteren: )

Eén avond hebben we muziek gemaakt bij ‘de familie van Damme’, een zigeunerfamilie (gevoelige term maar ik weet het even niet anders te benoemen) die ook in het dorp woont. Een jaarlijks terugkerend ritueel waar altijd erg naar uit gekeken wordt. Een belangrijke rol van Stichting Droomkracht is dat de komst van de ‘Olandezii’ positief werkt op de sociale verhoudingen. Iedereen mag meedoen, niemand wordt buiten gesloten.

10272517_862343067112032_5168993562973802328_o

Met bloem: de lieve acroyogajuf Nicola Helmink die een bebrilde rups speelde in de voorstelling en hier zichtbaar geniet van de muziekavond bij de familie Van Damme. Rechts Osiris, die de held was in het stuk

In het bovengelegen dorp wonen de herders en ook hun kinderen schuiven zo nu en dan aan tijdens de workshops. Wat nieuw was dit jaar was dat de hoogbejaarden werden uitgenodigd voor de voorstelling. Zij hebben sinds een tijd ook een huis in het dorp maar worden nog niet helemaal geaccepteerd door de kinderen. Wij hebben een avond onder hun balkon staan spelen en zingen. Sommige komen helemaal nooit hun huis meer uit. Vorig jaar was het verhaal dat er opeens een heel oud krom vrouwtje naar buiten schoof en met enorm veel overtuiging een heel scala aan aria’s ten beste gaf….

Links Ella ie met haar zonnige energie heel veel goeds teweeg bracht

Rechts Ella die met haar zonnige energie heel veel goeds teweeg bracht

Het zou zomaar kunnen dat ik volgend jaar weer meega met deze inspirerende stichting en dat ik dan mijn eigen kinderen meeneem. De jongen die een groot aantal van de foto’s heeft genomen, Nino van der Steen, ging al vanaf zijn elfde mee en heeft in de tussentijd een mooie band opgebouwd met de mensen en deze prachtige plek. De energie die wordt gestoken in de kinderen van Vallei Screzi en de mensen die hen omringen, werpt absoluut zijn vruchten af. Sommige zijn zelfs al eens naar Amsterdam gekomen terwijl ze normaal niet verder komen dan een weekje Zwarte Zee per jaar. Ze zingen de liedjes het hele jaar door en houden via Facebook contact:)

10644440_857685440911128_3894005358819327872_o

Tivo en Xander sloven zich uit tijdens de theatervoorstelling

Zie je wel, ik heb echt nog lang niet alles verteld. Haast niets nog eigenlijk. Niets over de zwakbegaafde  ‘Lady Gaga’ die met haar aanstekelijke humor uiteindelijk ook mijn hart stal. Niets over de schrijnende verhalen die uiteraard achter al deze lieve kinderen en jong volwassenen schuilen. Zoals dat van de prachtig zingende Andrea, wiens moeder haar niet meer wilde omdat ze mank is en haar nieuwe vriend daar niet zo’n trek in hand. Andrea weet dat haar moeder regelmatig in de buurt is maar niet de moeite neemt haar even op te zoeken. Zij staat hieronder op de foto met links van haar de plaatselijke karatekampioene Rita,  die met één hand vliegen uit de lucht vangt en heel goed kan dansen, en rechts van haar Sandra Tiné van Stichting Droomkracht die Andrea in deze éne week per jaar zoveel mogelijk liefde geeft.

10547095_862343653778640_4763774573207799553_o

Sandra, Andrea en Rita

Het gaat niet om het theaterstuk of om de muziek. Het gaat erom dat deze kinderen en de mensen die voor hen zorgen, gezien en gehoord worden, door mensen met een ruime blik. Dat vond ik niet perse makkelijk, sterker nog, het aangaan van een enigzins zinnig contact zonder dat je veel kunt zeggen vond ik best lastig. En dan is het fijn dat je iets te doen hebt.

10574279_851962491483423_4284674491996620861_n

Dit jongetje stal mijn hart en wilde alleen maar knippen

 

 

 

 

Geplaatst in Droomkracht in Roemenie

‘De koningin is moe’, een lied met een hoopvol einde over bijensterfte (CCD)

Met haast in mijn buik en vlinders in mijn vingers schrijf ik dit blog. Het werd tijd, want morgen treed ik op in De Balie, tijdens de door Greenpeace georganiseerde avond ‘De bedreigende BIJzaak’, een avond over bijensterfte. Nu hebben mijn ouders wel eens in de Breda’se carnavalsoptocht mee gelopen als een echtpaar bijen (een zieke bij tussen hen in op een brancard, met daarbij het opschrift: ‘hij komt niet meer bij”), ik heb helaas geen bijenkostuum in mijn bezit. Wel was ik de gelukkige draagster van een heus paashaaspak, onlangs in een niet nader te noemen winkelcentrum te Amsterdam.

haas 4

Foto: Maitre Pierre

Maar goed. De Colony Collapse Disorder is een heel serieuze zaak en ik heb daarover dan ook een heel serieus lied geschreven. Een mooi lied, met meerdere muzikale thema’s, getiteld: ‘De koningin is moe’.  Ik moet zeggen, ik heb me er echt voor uitgesloofd.

Ik schreef het in eerste instantie voor het symposium van BeeCare (= een initiatief voor de bijen ín en mét bewoners van de Staatsliedenbuurt) en daar was een medewerker van Greenpeace die ons uitnodigde het lied nogmaals te komen spelen. Yes! Ik speel het samen met violist Vincent van Dam (die werd geinspireerd door het wanhopige gezoem van een ter aarde stortende bij) in de grote zaal. 

vincent en cato

Foto BeeCare symposium: Ruth Hoek

 

Ik ben heel benieuwd naar deze avond waar: (volgens de programmeurs) ‘imkers, boeren, wetenschappers en politici een antwoord zullen proberen te vinden op de volgende grote vragen: wat zijn de belangrijkste oorzaken van deze bijensterfte? Hoe kunnen we de manier waarop landbouw werkt in Nederland aanpassen om dit probleem tegen te gaan? Welke oplossingen worden nu al in de praktijk gebracht?’

Ik vind het fijn dat ik er bij kan zijn, omdat ik al jaren voel dat ik iets zinnigs wil bijdragen aan de wereld, en niet alleen maar over m’n eigen zielenroerselen moet lopen kwelen. Egoisten zijn er al genoeg, de bijen leren ons wat het is om écht samen te werken.

Luister naar mijn lied en kom morgen (vrijdag 9 mei, 20:00 uur) naar de Balie! Misschien doe ik mijn zwart-geel gestreepte bijensjaal wel om.

 

Geplaatst in Idealen